หนังเวน่อม2 มีเนื้อเรื่องเชื่อมกับจักรวาลมาร์เวลไหม?

พูดกันตรงๆ แฟรนไชส์ 'Venom' ตอนนี้มีหนังออกฉายสองภาคหลักแล้ว และมีภาคที่สามประกาศกำหนดการไว้ด้วย ฉันติดตามมาตั้งแต่ภาคแรก 'Venom' (2018) ซึ่งเป็นการเปิดตัวของเอ็ดดี้ บร็อกในเวอร์ชันของโซนี่ ตามมาด้วย 'Venom: Let There Be Carnage' (2021) ที่ขยายความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับซิมไบโอตและตัวร้ายอย่างแครเนจ บทและโทนหนังยังคงอยู่ในพื้นที่ของโซนี่ที่เน้นความบันเทิงแบบแอ็กชัน-คอมเมดี้ มากกว่าจะผูกเข้ากับจักรวาลของมาร์เวลโดยตรง ฉากท้ายเครดิตของ 'Venom: Let There Be Carnage' เป็นจุดที่แฟนๆ พูดถึงกันมาก เพราะมีการวางเอ็ดดี้ลงในโลกที่ดูเหมือนจักรวาลสไปเดอร์-แมนของมาร์เวล ซึ่งทำให้เกิดการเก็งว่าจะมีการเชื่อมต่อแบบมัลติเวิร์สหรือการแลกตัวละครในอนาคต แต่อยากเน้นว่าในภาพรวมภาพยนตร์ชุดนี้ถูกผลิตโดยโซนี่เป็นหลัก และยังถือเป็นจักรวาลของโซนี่แม้จะมีการส่งสัญญาณว่ารอยต่อระหว่างจักรวาลสองฝั่งอาจเปิดได้ในบางโอกาส ฉันตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ว่าจะได้เห็นการปะทะหรือการร่วมทีมกันระหว่างเวอร์ชันของโซนี่กับตัวละครจากจักรวาลของมาร์เวล ถึงตอนนี้ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นการบอกใบ้และการเจรจาทางสิทธิ์ แต่ถ้าภาคต่ออย่าง 'Venom: The Last Dance' จัดการดี มันอาจเป็นจุดเชื่อมที่แฟนหลายคนรอคอย

นับตั้งแต่เริ่มติดตามจักรวาลหนังเกี่ยวกับสไปเดอร์แมน ผมมองเรื่องของเวน่อมเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจมาก ผมขอสรุปแบบตรงไปตรงมาว่าในฝั่งของโซนี่ (ในกรอบเวลาที่ข้อมูลสาธารณะชัดเจน) มีภาพยนตร์เวน่อมที่ออกฉายจริงสองภาค คือ 'Venom' และ 'Venom: Let There Be Carnage' ซึ่งทั้งสองเรื่องสร้างเส้นทางของตัวละคร Eddie Brock/เวน่อมในแบ็กกราวด์ของจักรวาลของโซนี่เอง และมีการประกาศหรือพูดถึงภาคต่อเพิ่มเติมในอนาคต ทำให้ถ้านับเฉพาะภาพยนตร์เดี่ยวของเวน่อมในเงาอำนาจของโซนี่ จำนวนก็จะอยู่ที่สองภาคที่ออกฉายแล้ว (และอีกหลายแผนงานที่ยังรอการยืนยันหรือออกฉาย) ฝั่งของมาร์เวลในแง่ของจักรวาลภาพยนตร์หลัก (MCU) ยังไม่มีภาพยนตร์เวน่อมเดี่ยวที่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลนั้นโดยตรง กล่าวคือจำนวนภาคเวน่อมที่ถือเป็นของมาร์เวลในฐานะภาพยนตร์เดี่ยว = ศูนย์ แต่ต้องไม่ลืมว่ามีการร่วมมือข้ามสตูดิโอและแนวคิดมัลติเวิร์สที่เปิดโอกาสให้ตัวละครจากโซนี่และจักรวาลมาร์เวลมีปฏิสัมพันธ์ได้ ดังนั้นเมื่อมองแบบรวม ๆ จะเห็นว่าฝั่งโซนี่เป็นผู้ปล่อยเวน่อมเป็นหนังเดี่ยว ส่วนมาร์เวลยังไม่ได้มีเวน่อมเดี่ยวของตัวเอง ถ้าชอบมองเชิงระบบ ผมคิดว่านี่คือผลพวงจากเรื่องสิทธิ์และการร่วมมือทางธุรกิจมากกว่าความชอบส่วนตัวของแฟนๆ

ฉันเคยสงสัยมานานว่าไอ้เจ้าสัตว์ประหลาดสีดำตัวนี้จะถูกดึงเข้าไปในจักรวาล MCU ยังไง — พอได้ดูฉากเครดิตกลางของ 'Venom: Let There Be Carnage' ก็รู้สึกเหมือนเห็นประตูบานหนึ่งเปิดออกให้สองจักรวาลได้สบตากันจริง ๆ ฉากนั้นไม่ได้เป็นการคัมแบ็กแบบตัวละครโผล่มาเดินทักทาย แต่เป็นการใช้ข่าวโทรทัศน์และภาพประกอบจากเหตุการณ์ใหญ่ของจักรวาลอื่นเป็นสะพานเชื่อม: เอ็ดดี้และเวน่อมดูรายงานข่าวที่โชว์ภาพเหตุการณ์แปลก ๆ ซึ่งชวนให้นึกถึงปรากฏการณ์ข้ามมิติต่าง ๆ ที่ผู้ชมเพิ่งเห็นในภาพยนตร์ฮีโร่เรื่องอื่น ผลลัพธ์คือมันสร้างความเป็นไปได้เชิงนิยายว่าตัวละครทั้งสองโลกอาจรับรู้ซึ่งกันและกันได้โดยไม่ต้องโยนตัวละครข้ามจอมาแบบฉับพลัน ในเชิงเบื้องหลัง นี่สะท้อนการคุยงานระหว่างสตูดิโอ: Sony ไม่ได้ทำงานเดียวทางกับ Marvel Studios เสมอไป แต่เมื่อมีข้อตกลงร่วมกัน ก็เปิดทางให้เกิดการอ้างอิงข้ามจักรวาลได้อย่างเป็นทางการ ดังนั้นเนื้อเรื่องของ 'Venom: Let There Be Carnage' จึงทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน — เป็นหนังของ Sony ที่ยึดโทนมืดขำ ๆ ของตัวมันเอง และเป็นจุดเชื่อมที่พูดเป็นนัยว่ามีความเป็นไปได้ในการพบกันระหว่างโลกของเวน่อมกับโลกของฮีโร่ MCU ไม่ใช่แค่กิมมิกเดียวแล้วจบ แต่เป็นการวางพื้นฐานให้แฟน ๆ คาดเดาทิศทางต่อไปได้มากขึ้น ซึ่งตรงนี้ทำให้ฉันตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่จะได้เห็นวิธีเล่าใหม่ ๆ ระหว่างโทนหนังที่แตกต่างกัน

กลไกที่เชื่อมโยงชัดเจนที่สุดมาจากฉากเครดิตท้ายของ 'Venom: Let There Be Carnage' ที่แสดงให้เห็นว่าเอดดี้/เวน่อมข้ามมิติเข้ามาในโลกของสไปเดอร์แมนรุ่นอื่น ฉากนั้นไม่ได้ตั้งใจเป็นแค่จีบฉากเพื่อเรียกเสียงฮือฮา แต่เปิดประตูให้เหตุการณ์แบบข้ามจักรวาลเป็นจุดเชื่อมจริง ๆ ระหว่างฝั่งของโซนี่กับจักรวาลภาพยนตร์ของมาร์เวล ผมมองว่าถ้าจะพูดถึงการต่อเนื่องแบบเป็นทางการสำหรับ 'เวน่อม 3' ทางเลือกสองแบบโดดเด่น: หนึ่งคือเอาตัวเอกกลับไปรวมกับจักรวาลของโซนี่ต่อในสายเดียวกับตัวละครอย่างในหนังเดี่ยวของโซนี่ สองคือทำให้เรื่องเดินหน้าต่อโดยยอมรับว่าเอดดี้อยู่ในจักรวาล MCU แล้ว ผลลัพธ์ของทั้งสองทางต่างกันหนัก — แบบแรกเน้นโลกใต้ดินของตัวละครมากขึ้น แบบหลังต้องปรับโทนให้เข้ากับการมีฮีโร่คนอื่น ๆ อยู่รอบตัว และในมุมของผม ความเป็นไปได้ที่น่าตื่นเต้นคือการได้เห็นการปะทะหรือการประสานระหว่างเวน่อมและเวอร์ชันของปีเตอร์ ปาร์กเกอร์ ในบริบทของจักรวาลที่กว้างขึ้น

การเชื่อมโยงของ 'Doctor Strange in the Multiverse of Madness' กับเรื่องหลักของจักรวาลมาร์เวลไม่ได้มาจากการโยงพล็อตแบบตรงไปตรงมาเท่านั้น แต่เป็นการต่อยอดอารมณ์และผลพวงจากงานเล่าเรื่องก่อนหน้าอย่างมีชั้นเชิง หนังภาคนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานทางอารมณ์ที่ต่อจาก 'WandaVision' โดยเอาใจกลางความเจ็บปวดของวานด้ามาขับเคลื่อนเหตุการณ์ระดับจักรวาล — ไอเดียเรื่องการสูญเสียที่กลายเป็นแรงขับให้เกิดการแตะต้องโลกคู่ขนานและความอยากได้สิ่งที่หายไปกลับคืนมา ในมุมมองของผม นี่ไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันหรือบทบาทของวายร้าย แต่เป็นการขยายผลจากธีมการสูญเสียและความรับผิดชอบที่ถูกวางไว้แล้วในเรื่องก่อนหน้า นอกจากบทบาทของวานด้าแล้ว หนังยังเชื่อมต่อเรื่องหลักผ่านตัวละครที่เป็นตัวแทนของแนวคิดข้ามมิติ เช่นตัวละครจากโลกอื่นหรือแนวคิดของ 'variant' ที่เคยถูกปูพื้นไว้ในผลงานอื่น ผลคือผู้ดูรู้สึกได้ว่าทุกอย่างไม่ใช่แค่เหตุการณ์เดี่ยว แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องระยะยาวในจักรวาล ผมว่าการเลือกผูกโยงแบบนี้ทำให้หนังทั้งมีน้ำหนักทางอารมณ์และมีความหมายต่อทิศทางของจักรวาลโดยรวม เหมือนกับว่าทุกการตัดสินใจในภาคนี้จะสะท้อนกลับไปยังจุดต่าง ๆ ของจักรวาลในอนาคต ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังติดอยู่ในหัวผมหลังจากดูจบ

ฉากสุดท้ายของ 'Venom' วางรากฐานให้ภาคต่อเดินต่อได้อย่างชัดเจน — ไม่ใช่แค่เรื่องราวของศัตรูที่พ่ายแพ้ แต่เป็นการตั้งคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเอ็ดดี้กับสิ่งมีชีวิตในร่างเขาเอง การต่อยอดใน 'Venom: Let There Be Carnage' เริ่มจากผลพวงของเหตุการณ์ในภาคแรก: เอ็ดดี้และเวน่อมยังคงต้องปรับตัวใช้ชีวิตร่วมกันหลังการปะทะกับองค์กร Life Foundation และภัยคุกคามจากสิ่งมีชีวิตต่างดาว ฉากความกลมกลืนและการทะเลาะเบาะแว้งภายในบ้านเดียวกันกลายเป็นแกนหลักของเรื่อง ทำให้ภาคสองเน้นไปที่การพัฒนาความสัมพันธ์มากกว่าการอธิบายที่มาของเวน่อมอีกครั้ง ด้วยมุมมองแบบคนดูที่ติดตามมาตั้งแต่ภาคแรก ฉันเห็นว่าภาคสองเลือกที่จะเดินหน้าด้วยผลทางอารมณ์และตัวละคร: เหตุการณ์จากภาคแรกส่งผลต่อการงาน ความรัก และวิธีที่เอ็ดดี้พยายามควบคุมชีวิต ในขณะเดียวกันเวน่อมก็ถูกขยายความเป็นตัวละครมากขึ้น ทำให้เนื้อเรื่องเชื่อมโยงกับภาคแรกอย่างต่อเนื่องทั้งในแง่เหตุการณ์และโทนความสัมพันธ์

แค่มองเผินๆ อาจรู้สึกว่าเครดิตท้ายเรื่องเป็นแค่ของแถมคลายเครียด แต่สิ่งที่ผมตีความจากประสบการณ์ดูหนังมาร์เวลหลายต่อหลายครั้งคือมันมักมีหน้าที่มากกว่านั้นมาก ผมสังเกตว่าฉากเครดิตถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องสามแบบหลักๆ: ยั่วให้สงสัย (teaser) เพื่อชี้ไปยังโปรเจ็กต์หน้า, เปิดตัวตัวละครหรือองค์ประกอบสำคัญที่จะมีบทบาทต่อไป, หรือเป็นมุกสั้นๆ เพื่อให้คนดูมีความสุขแล้วออกจากโรงด้วยรอยยิ้ม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือฉากหลังเครดิตของ 'Spider-Man: Far From Home' ซึ่งวางรากฐานให้เกิดความบานปลายของตัวตนของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ และเชื่อมไปสู่เหตุการณ์ในเรื่องถัดมา ขณะที่ภาพยนตร์อย่าง 'Eternals' ก็วางแผนด้วยสัญญาณเล็กๆ ที่โผล่ออกมาเพื่อตั้งคำถามกับอนาคตของตัวละครอีกหลายคน ในทางกลับกันก็มีบางเรื่องที่เลือกไม่ใส่ฉากชี้ชวนใดๆ เลยเพื่อรักษาน้ำหนักอารมณ์หรือเป็นการบอกลาแบบเต็มๆ เช่นกรณีของงานบางเรื่องที่ต้องการให้จบตรงจุดเดียว แล้วถ้าถามว่าสำหรับหนังมาร์เวลล่าสุดมีฉากที่เชื่อมกับเรื่องอื่นไหม คำตอบของผมคือขึ้นกับเจตนาของคนทำหนังและบริบทของจักรวาล ณ เวลานั้น — บางเรื่องต้องการปูทางให้ซีรีส์หรือภาพยนตร์อื่นบางเรื่อง ในขณะที่บางเรื่องอยู่ในสถานะเล่าเรื่องปิดจบแบบเฉพาะตัว ดังนั้นพอจะให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ก็คืออย่าลุกจากที่นั่งเร็วเกินไปจนกว่าจะจบเครดิตทั้งหมด เพราะโอกาสที่คุณจะพลาดช็อตสำคัญที่เชื่อมกับเรื่องอื่นมีอยู่สูง และบางครั้งฉากสั้นๆ นั้นก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่แฟนๆ คุยกันไปอีกนาน

เอาจริงๆ ผมชอบพูดตรงๆว่าภาคต่อของหนัง 'Venom' นั้นมีการดึงตัวละครจากจักรวาลสไปเดอร์แมนมาบ้าง แต่ไม่ได้เป็นการเชื่อมโยงแบบตรงๆกับตัวละครหลักอย่างปีเตอร์ ปาร์กเกอร์ ในบทภาพยนตร์หลักของเรื่อง ผมคิดว่าไฮไลต์ที่ชัดเจนที่สุดคือนักแสดงและตัวละครที่มาจากคอมิกส์สไปเดอร์แมนเอง เช่นตัวร้ายหลักอย่าง Cletus Kasady ที่กลายเป็น 'Carnage' ใน 'Venom: Let There Be Carnage' ซึ่งเป็นศัตรูที่มีต้นกำเนิดจากโลกของสไปเดอร์แมนในหนังสือการ์ตูน นอกจากนั้นตัวละครรองอย่าง Anne Weying (อดีตคนรักของ Eddie Brock) ก็เป็นตัวละครที่มีความสัมพันธ์กับตำนานสไปเดอร์แมนในฉบับคอมิกส์ด้วย ในภาคแรกและภาคต่อมีการหยิบเอาองค์ประกอบหรือศัตรูจากจักรวาลสไปเดอร์แมนมาปรับใช้เพื่อขยายเรื่องราวของเวน่อมให้ลึกขึ้น แต่การเชื่อมโยงเหล่านี้มักเป็นในเชิงตัวละครหรือที่มาของซิมไบโอต มากกว่าจะเป็นการส่งตัวเอกสไปเดอร์แมนเข้ามาร่วมฉาก เมื่อพูดถึงการปรากฏตัวของปีเตอร์ ปาร์กเกอร์ หรือสไปเดอร์แมนจากจักรวาล MCU ที่มีคนอย่าง Tom Holland แสดงอยู่นั้น ผมต้องบอกว่าภาพยนตร์เวน่อมภาคหลักไม่ได้มีการนำตัวละครเหล่านั้นมาเล่นบทสำคัญในพล็อตหลัก แต่มีช่วงที่หนังใช้การสื่อเชื่อมโยงแบบเป็นนัยหรือฉากท้ายเครดิตเพื่อเปิดช่องทางให้เกิดการตัดต่อเชื่อมต่อระหว่างจักรวาล ซึ่งเป็นเทคนิคที่ให้แฟนๆ ตื่นเต้นแต่ก็ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงพล็อตหลักโดยตรง สรุปคือถ้าอยากเห็นเวน่อมสู้กับสไปเดอร์แมนแบบเต็มๆ ในภาพยนตร์ยาว เราอาจยังไม่เห็นในภาคต่อแบบตรงไปตรงมา แต่ก็มีการยืดเส้นเชื่อมความเป็นไปได้ไว้บ้าง ในมุมของคนดูอย่างผม การที่หนังเลือกเอาตัวละครจากสไปเดอร์แมนมาใช้ในรูปแบบนี้มันมีข้อดีตรงที่ยังคงให้พื้นที่กับเวน่อมเองได้เติบโตเป็นซีรีส์ของตัวเอง และยังมีความตื่นเต้นบางอย่างเมื่อเห็นศัตรูคลาสสิกจากคอมิกส์โผล่มา แต่ก็ต้องยอมรับว่าการไม่เชื่อมแบบเต็มลูกมันทำให้บางคนรู้สึกค้างคา ในฐานะแฟนผมชอบวิธีที่หนังบาลานซ์ระหว่างการเป็นจักรวาลของ Sony เองกับการทำนัยถึงความเป็นไปได้ของการข้ามจักรวาล — มันทำให้รอภาคต่อไปด้วยความหวังและความตื่นเต้นแบบเด็กๆ อยู่เสมอ

บอกตามตรงนะ ผมคิดว่าแฟนคอมิกส์จะเห็นความแตกต่างชัดเจนเมื่อดู 'Venom: Let There Be Carnage' เพราะภาพยนตร์ใช้ภาษาการเล่าเรื่องและอารมณ์ที่ออกแบบมาให้เข้าถึงคนดูวงกว้างมากกว่าความซับซ้อนบางอย่างในคอมิกส์ ความเข้มข้นของความรุนแรงในหน้ากระดาษ บรรยากาศสีดำขาวคมในงานศิลป์ หรือการสำรวจจิตวิทยาตัวละครแบบเชิงลึกที่มักพบในฉบับคอมิกส์ ถูกแปรสภาพเป็นจังหวะตลก การประสานเสียงตัวละคร และฉากแอ็กชัน CGI ที่เน้นจังหวะภาพยนตร์ แปลว่าถ้าชอบความโหดดิบดุดันแบบ 'Maximum Carnage' หรือไต้ลึกของเวน่อมจากยุค David Michelinie คุณอาจรู้สึกว่าบางมิติถูกลดทอนลง แต่ในทางกลับกันหนังให้อารมณ์เป็นมิตรและมีหัวใจ ทำให้ตัวละครอย่างเอดดี้กับเวน่อมมีเคมีที่เป็นมิตรย้อนแย้งจนคนทั่วไปก็อินได้ง่าย ภาพยนตร์เลือกปรับที่มาของ 'คาร์เนจ' และน้ำเสียงของเรื่องเพื่อให้เข้ากับตัวละครเอกและเส้นเรื่องหลักมากขึ้น Cletus Kasady ในคอมิกส์เป็นคาแรคเตอร์ที่บ้าระห่ำและโหดเหี้ยม มีพื้นหลังทางจิตวิทยาและความเป็นนักฆ่าที่ลึกซึ้ง ส่วนในหนังจะเน้นไปที่การสร้างความขัดแย้งระหว่างเวน่อมกับคาร์เนจในเชิงการต่อสู้และความตลกร้ายที่บางครั้งก็ดูเป็นมิตรภาพประหลาดๆ ระหว่างเอริคและสมิธแทน บางฉากที่แฟนคอมิกส์รู้จักดีอย่างอ้างอิงถึง 'Lethal Protector' หรือเหตุการณ์ขนาดใหญ่แบบ 'Maximum Carnage' ถูกย่อ ปรับให้สั้น กระชับ และเชื่อมโยงกับเรื่องราวของเอเดนดี้มากขึ้น หนังยังต้องคุมระดับความรุนแรงตามเรตติ้ง ทำให้การสังหารหมู่หรือฉากเลือดสาดที่คอมิกส์โชว์ได้เต็มที่ กลายเป็นภาพที่สัมผัสได้แต่ไม่สุดโต่งเท่าในต้นฉบับ ท้ายที่สุด นี่คือการแปลงร่างจากสื่อหนึ่งไปสู่อีกสื่อหนึ่ง: คอมิกส์ให้รายละเอียดฉากหลัง จิตวิทยา และการสำรวจตัวตนของเวน่อมอย่างยาว แต่หนังเลือกเล่าเรื่องผ่านการเคมีของนักแสดง การตัดต่อ และอารมณ์ที่คนดูทั่วไปเข้าใจได้เร็ว ผมมองว่าแฟนคอมิกส์จะสนุกได้ถ้าปรับความคาดหวัง—มองหนังเป็นงานแยกสื่อที่ยืมองค์ประกอบจากต้นฉบับมาใช้ มากกว่าจะคาดหวังให้มันซ้อนทับทุกบรรทัดของคอมิกส์โดยตรง และสำหรับใครที่อยากเติมเต็มตรงที่หนังตัดทอน ให้กลับไปอ่าน 'Venom' ยุคคลาสสิก เช่น 'Lethal Protector' หรือจบด้วย 'Maximum Carnage' จะรู้สึกว่าได้ครบทั้งสองมุม แอบบอกเลยว่าชอบการสื่อสารแบบตลกร้ายของหนังและเคมีของตัวละคร—มันทำให้เวน่อมดูมีชีวิตอีกแบบหนึ่ง

ตั้งแต่ได้เห็นการระเบิดของพลังและตัวละครหลากหลายเดินปะทะกันครั้งแรกบนจอใหญ่ ความคิดของฉันก็หมกมุ่นอยู่กับความเชื่อมโยงของจักรวาลนี้ว่าอะไรคือจุดศูนย์กลางจริงๆ สำหรับฉัน 'The Avengers' มักถูกมองเป็นหนังที่เชื่อมโยงจักรวาลมากที่สุดด้วยเหตุผลชัดเจน: หนังเรื่องนี้รวมเส้นเรื่องจากหนังเดี่ยวหลายเรื่องเข้าด้วยกันและสร้างจุดเปลี่ยนที่ตัวละครหลายคนต้องตอบสนองต่อไปในภายหลัง ฉากหลายฉากใน 'The Avengers' ไม่ได้เป็นแค่การโชว์พลังระหว่างฮีโร่ แต่ยังตั้งเงื่อนไขให้เหตุการณ์ต่อๆ มา เช่น การปรากฏของ Tesseract และโลคิที่เปิดประตูให้พล็อตเรื่องเกี่ยวกับอินฟินิตี้สโตนส์และการบุกรุกจากต่างมิติ หนังเรื่องนี้เปลี่ยนสถานะของ S.H.I.E.L.D. ให้กลายเป็นหน่วยงานที่มีบทบาทสำคัญและทำให้โลกในจักรวาลไม่ใช่แค่ฉากหลังอีกต่อไป เหตุการณ์ในมหานครนิวยอร์กกลายเป็น ‘เหตุการณ์สำคัญ’ ที่ตัวละครอื่นต้องอ้างอิงและรับผลกระทบ ทั้งในมิติทางอารมณ์และการเมือง ในมุมมองของคนดูที่โตมาเห็นภาพรวมของจักรวาล ฉันรู้สึกว่าผลลัพธ์ของการรวมทีมครั้งนั้นยังส่งเสียงก้องอยู่ในทุกมิติของ MCU — จากการตัดสินใจทางการเมือง ไปจนถึงความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างฮีโร่ หลายฉากจากหนังเรื่องนี้ถูกอ้างถึงซ้ำในภาพยนตร์และซีรีส์อื่นๆ จึงไม่แปลกที่เมื่อพูดถึงความเชื่อมโยง เชื้อสายของเหตุการณ์และผลกระทบที่แพร่หลาย 'The Avengers' มักจะถูกยกขึ้นมาเป็นศูนย์กลางที่ทุกง่ามเรื่องต่อเนื่องสามารถย้อนกลับไปอธิบายได้ นี่คือหนังที่ไม่เพียงแค่รวมฮีโร่ แต่นำพาโลกทั้งใบของเรื่องราวไปข้างหน้า และนั่นสำหรับฉันเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมมันจึงเชื่อมโยงกับจักรวาลมากที่สุด