หนังใหม่ช่องวัน ควรค่าแก่การดูหรือเป็นหนังที่น่าเบื่อ?

ช่วงนี้กระแสหนังใหม่จากช่องวันดังในไทม์ไลน์จนทำให้หลายคนแสดงความคิดเห็นค่อนข้างหลากหลาย และผมเองก็ติดตามมาแบบไม่พลาดเพราะอยากรู้ว่ามันน่าเขียนถึงแค่ไหน

จริงๆแล้วความน่าสนใจของหนังใหม่ชุดนี้ขึ้นอยู่กับสองปัจจัยหลักที่ผมค่อนข้างยึดถือเสมอคือการเล่าเรื่องและการใช้เวลา หนึ่งในเรื่องที่ผมชอบคือบางเรื่องทำงานกับอารมณ์ได้คม เช่นฉากเงียบๆ ที่เลือกใช้ภาพกับดนตรีแทนคำพูด ทำให้ความรู้สึกยังคงค้างอยู่ในหัวหลังเครดิตจบ แต่ในทางกลับกันบางครั้งบทกลับเดินช้าในจังหวะที่ไม่มีเหตุผลชัดเจน การดึงช่วงเวลาระหว่างซีนที่ควรจะกระชับกลายเป็นการยืดเยื้อเหมือนละครเย็นชั่วโมงครึ่ง สิ่งนี้ทำให้ผมต้องแบ่งเวลาในการดูมากขึ้นและบอกตัวเองว่าไม่ใช่ทุกเรื่องที่จะถูกใจทุกคน

มุมของการแสดงกับงานภาพก็น่าสนใจมาก เพราะเห็นความตั้งใจในการคัดนักแสดงหน้าใหม่มาทดแทนความคุ้นเคย วิธีแสดงบางฉากให้อารมณ์บริสุทธิ์เหมือนใน 'พี่มาก..พระโขนง' ที่เคยทำให้คนซึมซับ แต่ก็มีฉากที่การแสดงดูฝืนหรือสคริปต์ยังไม่รองรับความเข้มของบท ทำให้ภาพรวมสลับระหว่างองค์ประกอบที่ดีและจุดที่ต้องปรับปรุง ผมมองว่าใครชอบงานทดลองที่มีความเสี่ยงจะได้ความสดใหม่ แต่ถ้าคาดหวังความแน่นหนาของบทและจังหวะภาพยนตร์เชิงพาณิชย์มากๆ อาจรู้สึกว่าไม่คุ้มเวลากับค่าตั๋ว ในท้ายที่สุดมันเป็นหนังที่ควรดูถ้าพร้อมเปิดใจให้กับงานที่ยังพัฒนาและชอบจับเทรนด์ใหม่ๆ มากกว่าจะเป็นหนังที่ดูเพื่อความบันเทิงบริสุทธิ์แบบไม่ตั้งใจคิด

ในฐานะแฟนหนังที่ดูมาหลากหลายประเภท ผมมองว่าหนังใหม่ของช่องวันบางเรื่องน่าสนใจตรงความกล้าที่จะแตะประเด็นสังคมท้องถิ่นและทดลองรูปแบบเล่าเรื่อง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกเรื่องจะทำได้ดีหมดทั้งเรื่อง

ประเด็นที่ผมคิดว่าเป็นข้อดีคือความกล้าในการเลือกมุมกล้องและการให้พื้นที่กับนักแสดงหน้าใหม่ ขณะที่ข้อจำกัดชัดเจนอยู่ที่บทที่บางครั้งยังผูกปมไม่แน่นและการตัดต่อที่ทำให้จังหวะหนังสะดุด ผมเองมักคาดหวังงานที่สมดุลระหว่างอารมณ์และจังหวะ ถ้าอยากเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆ ก็เหมือนเวลาดู 'Parasite' ที่ทุกองค์ประกอบประสานกันแน่นหนา แต่หนังช่องวันบางชิ้นยังต้องเรียนรู้การจัดลำดับความสำคัญขององค์ประกอบเหล่านั้น

สรุปสั้นๆ ว่าไม่ควรมองข้ามถ้าชอบค้นหาอะไรใหม่ๆ แต่ก็เตรียมความอดทนไว้บ้าง เพราะอารมณ์หลังดูจะขึ้นอยู่กับว่าคุณให้เวลากับหนังแบบไหน