อิเหนา ผู้แต่ง เดิมเป็นใครและมีประวัติอย่างไร

ในฐานะคนที่โตมากับเรื่องเล่าปากต่อปากและบทกวีในห้องสมุดท้องถิ่น ผมมอง 'อิเหนา' เป็นงานที่เกิดจากการถักทอวัฒนธรรมมากกว่าผลงานของคนเพียงคนเดียว เรื่องเล่านี้มีรากมาจากวงจรบันทึกและนิทานของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้—โดยเฉพาะตำนานแพนจิจากชวาและเรื่องเล่ามลายู—แล้วถูกปรับเปลี่ยนให้เข้ากับบริบทสยามผ่านการเล่า การขับร้อง และการประพันธ์บทกวีในราชสำนัก คนเขียนต้นฉบับของ 'อิเหนา' ในรูปแบบที่เรารู้จักกันวันนี้จึงไม่น่าจะเป็นเพียงบุคคลเดียว แต่เป็นกลุ่มกวีและผู้เล่าที่ปรับปรุงต่อกันมาเป็นทอดๆ จนเกิดฉบับที่ต่างกันตามยุคสมัยและภูมิภาค การอ่านต้นฉบับเก่าของ 'อิเหนา' มักเผยให้เห็นร่องรอยการแก้ไขหลายชั้น ชั้นหนึ่งอาจสะท้อนภาษาพูดท้องถิ่น อีกชั้นหนึ่งมีลีลาสำนวนราชสำนัก บทประพันธ์บางตอนมีความใกล้เคียงกับขนบฉันทลักษณ์ไทย ขณะที่ตอนอื่นๆ ยังคงกลิ่นอายของนิทานมลายูหรือชวา นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าผลงานชิ้นนี้เป็น 'คอลเลกชั่นชีวิต' มากกว่าผลงานเดี่ยว: ผู้เขียนคนหนึ่งอาจเติมฉากรัก ผู้เขียนอีกคนเพิ่มมุขตลกหรือบทสงคราม แล้วต่อยอดกันไปเรื่อย ๆ จนเป็นโครงเรื่องที่เราจดจำ เมื่อมองในมิติประวัติศาสตร์ การเผยแพร่ของ 'อิเหนา' ในสยามสัมพันธ์กับการแลกเปลี่ยนทางการค้าและการติดต่อทางวัฒนธรรมกับชวาและมลายู นอกจากนี้ยังมีบทบาทในการแสดงเวทีและการสอดแทรกคุณค่าทางสังคม เช่น บทบาทของกษัตริย์ ความจงรักภักดี และมารยาทในเชิงศีลธรรม เรื่องเล่านี้ถูกนำไปขับร้อง แสดง และถ่ายทอดในหลายรูปแบบ ทำให้ยากที่จะชี้ชัดถึงผู้แต่งเพียงคนเดียว ผมมักนึกถึงมันเหมือนผืนผ้าใบที่ถูกเติมสีทีละคน—ไม่มีลายเซ็นเดียวแต่เต็มไปด้วยเรื่องราวของคนหลายยุคหลายสำนัก—และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้การอ่าน 'อิเหนา' ยังคงให้ความรู้สึกสดใหม่ทุกครั้งที่เปิดอ่าน

อยากเล่าแบบชอบคุยกับเพื่อนที่ชอบวรรณคดีโบราณหน่อย: เรื่องของผู้แต่ง 'อิเหนา' จริง ๆ เป็นปริศนาที่ชวนให้ขบคิดมากกว่าจะมีคำตอบเด็ดขาด ฉันมองแบบคนที่อ่านแบบติดตามรายละเอียดทางภาษาและพิธีกรรมการแสดง พบว่าไม่มีชื่อผู้แต่งชัดเจนในแบบที่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่คาดหวัง เรื่องนี้ถูกส่งต่อผ่านปากต่อปากและการบันทึกโดยแยกย่อยหลายเวอร์ชัน บทที่เราอ่านกันในสมัยรัตนโกสินทร์มักเป็นผลผลิตจากการถ่ายทอดรวมทั้งการเรียบเรียงซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า หลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนคือกลุ่มคัมภีร์และต้นฉบับที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งนักวิชาการใช้วิเคราะห์ภาษา คำสำนวน และฉันทลักษณ์เพื่อชี้อายุของข้อความ หลายต้นฉบับมีโน้ตของผู้คัดลอกหรือเจ้าของ แต่โน้ตเหล่านั้นมักบอกแค่ชื่อผู้คัดลอกหรือวันที่คัด ไม่ได้บอกผู้เขียนต้นฉบับจริง ๆ อีกส่วนที่น่าสนใจคือการเปรียบเทียบกับวรรณกรรมมลายูและอินโดนีเซีย เพราะเนื้อหาและโครงเรื่องมีร่องรอยของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค ฉันยังชอบคิดถึงแง่มุมการแสดง: 'อิเหนา' ปรากฏในรูปแบบละครพื้นบ้าน โขน และการเล่าเรื่องในงานพิธีต่าง ๆ ซึ่งช่วยยืนยันว่ามันเป็นผลงานที่เติบโตจากชุมชน ไม่ใช่ผลงานของผู้เดียวที่นิยามไว้ตั้งแต่แรก การเข้าใจว่าไม่รู้ผู้แต่งแน่ชัดกลับทำให้เรื่องนี้มีเสน่ห์ เพราะทุกเวอร์ชันเป็นหน้าต่างของชุมชนที่ส่งต่อเรื่องราวต่อกันมาอย่างมีชีวิต

ความจริงแล้วเรื่อง 'อิเหนา' สำหรับฉันคือปริศนาทางวรรณกรรมที่ชวนติดตามมากกว่าการมีเจ้าของคนเดียว เมื่ออ่านร่องรอยในฉบับต่าง ๆ แล้วฉันเห็นชัดว่ามันเป็นงานที่ถูกถ่ายทอดและปรับแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นภาษาที่มีชั้นเชิงมุขสำนวนมลายูหรือชวาที่แทรกอยู่ รอยมือคนเขียนและคอลโลฟอนของฉบับโบราณชี้ว่าไม่มีผู้แต่งเดี่ยวชัดเจน แต่เป็นผลจากการกลั่นกรองระหว่างนักเล่าและช่างคัดลอกหลายยุค ในมุมมองของฉัน หลักฐานที่แข็งแรงคือการเปรียบเทียบกับต้นตอในวรรณคดีเพื่อนบ้าน เช่นตำนานในภาษาอื่น ๆ อย่าง 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งมีโมทีฟและโครงเรื่องใกล้เคียงกัน นั่นบอกเป็นนัยว่าตัวเรื่องมาจากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค มากกว่าจะมีคนแต่งเดียวที่ลงชื่อไว้ การที่ฉบับต่าง ๆ ของ 'อิเหนา' ยังมีความต่างทั้งถ้อยคำและฉาก แสดงให้เห็นว่ามันเติบโตในพื้นที่สาธารณะของการเล่าเรื่อง มากกว่าจะเป็นงาน 'ผู้แต่งเดี่ยว' แบบสมัยใหม่

เรื่องราวของ 'บุษบา อิเหนา' แผ่ขยายไกลกว่าที่คนทั่วไปนึกถึง และต้นฉบับจริง ๆ ไม่มีชื่อผู้แต่งเป็นคนใดคนหนึ่งชัดเจนในความหมายแบบสากล ฉันเห็นมันเหมือนกับผลงานชนิดปากต่อปากที่เดินทางข้ามหมู่เกาะและราชสำนักมาเรื่อย ๆ จนกลายเป็นตำนานเวอร์ชันต่าง ๆ ที่คนในยุคต่าง ๆ เอาไปดัดแปลง บทเดิม ๆ มักถูกยกให้มีรากฐานจากตำนาน 'Panji' ของชวาและงานวรรณกรรมมลายูอย่าง 'Hikayat' ซึ่งแพร่กระจายไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งทางการค้าและการทูต ในมุมมองของคนที่ชอบศึกษาวรรณกรรมระดับภูมิภาค ฉันมักจะชี้ให้เห็นว่าเมื่อเรื่องราวพวกนี้เข้ามาในสยาม ก็ถูกนำไปเขียนใหม่ในรูปแบบบทประพันธ์และละครท้องถิ่นหลายครั้ง ในไทยมีร่องรอยของการดัดแปลงเป็นบทละครและลิลิตที่ใช้ภาษาร้อยกรองสวยงาม ทำให้ลักษณะตัวละครและโครงเรื่องมีเอกลักษณ์เฉพาะ ไม่ว่าใครจะเป็นผู้เริ่มต้นต้นฉบับ ฉันคิดว่าสิ่งที่สำคัญกว่าชื่อผู้แต่งคือกระบวนการดัดแปลงและการส่งต่อซึ่งทำให้เกิดเวอร์ชันต่าง ๆ ของ 'บุษบา อิเหนา' ตามจังหวะประวัติศาสตร์ของสยาม มองในแง่ประวัติศาสตร์วรรณกรรม มันเป็นตัวอย่างที่ดีของงานวรรณกรรมเชิงไหลเวียน (fluid tradition) ที่ไม่มีผู้ประพันธ์เดียวแต่เป็นผลจากการรวมพลังของนักเลงกลอน นักเล่าเรื่อง และคณะละคร พออ่านหรือชมแล้วฉันมักประทับใจกับวิธีที่ผู้สร้างสรรค์ไทยดึงเอาธีมความรัก การเมือง และศีลธรรมจากต้นตอมาเย็บเข้ากับบริบทท้องถิ่นจนกลายเป็นสิ่งที่คนไทยรู้สึกว่าเป็นของตัวเอง นั่นทำให้ 'บุษบา อิเหนา' มีความหลากหลายและยังคงถูกนำกลับมาสร้างใหม่ได้อยู่เสมอ

หลายคนอาจไม่คาดคิดว่าเรื่องเล่าที่เรียกกันว่า 'อิเหนา' มีรากมาจากขบวนตำนานที่ไหลผ่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าการเป็นงานของนักเขียนคนเดียว ฉันชอบคิดว่า 'อิเหนา' คือผลจากการผสมผสานวัฒนธรรม: ต้นตอมาจากรอบข้างของนิทานแพนจิ (Panji) จากชวา ซึ่งถูกดัดแปลงเข้ามาทางชายฝั่งมลายูแล้วต่อมาถูกนำขึ้นสู่ราชสำนักไทยในสมัยอยุธยา เวลาอ่านฉบับที่เป็นบทละครหรือลิลิตแล้วจะเห็นเลยว่ามีการปรับจังหวะภาษาและลวดลายทางวรรณกรรมให้เข้ากับรสนิยมของชนชั้นผู้ปกครองของไทย นี่แหละทำให้ผู้คนในสยามรู้จักเรื่องนี้ในสภาพที่แตกต่างไปจากเวอร์ชันชวาอย่างชัดเจน ฉันมักนึกภาพนักเลงสมาคมศิลป์ในวังที่นั่งฟังนักเล่านำเสนอ แล้วค่อย ๆ ตัดต่อ ตัดทอน และเติมบทจนกลายเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าคลาสสิกไทยวันนี้

เคยสงสัยไหมว่าใครเป็นผู้แต่ง 'อิเหนา' — คำตอบสั้น ๆ ก็คือไม่มีชื่อผู้แต่งปรากฏชัดเจนในบันทึกประวัติศาสตร์แบบที่เราคุ้นกับงานสมัยใหม่ ฉันมองว่า 'อิเหนา' เป็นงานรวบรวมที่เกิดจากการแปล แปลง และปรับแต่งเรื่องราวจากตำนาน Panji ของชวาและมาเลย์เข้ามาอยู่ในบริบทสยามอย่างเป็นธรรมชาติ ข้อมูลเชิงเอกสารชี้ว่าแบบข้อความของ 'อิเหนา' ที่เราอ่านกันมีร่องรอยการเขียนขึ้นครั้งแรกราวปลายอยุธยาไปจนถึงต้นรัตนโกสินทร์ แต่ละฉบับมีความแตกต่างกันทั้งคำเล่าและฉันทลักษณ์ จึงทำให้ผมเชื่อว่างานนี้ถูกร้อยเรียงโดยกวีในสำนักหรือวงละครหลายคน มากกว่าจะเป็นผลงานของกวีคนเดียว งานมีคำยืม ชื่อเมืองและบุคคลที่มีกลิ่นมาเลย์-ชวา ผสมกับรูปแบบฉันทลักษณ์ไทย ทำให้เห็นภาพของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาคมาอย่างต่อเนื่อง การไม่รู้ชื่อผู้แต่งสำหรับฉันกลับเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง เพราะมันเปิดช่องให้เรื่องถูกเล่า-ปรับ-เพิ่ม จากปากสู่ปากและจากสำนักสู่สำนัก ทำให้ 'อิเหนา' กลายเป็นงานรวมเสียงของคนหลายยุคหลายชั้น แม้จะอยากรู้ว่าใครเขียนขึ้นจริง แต่ความไม่แน่นอนนั้นเองทำให้ผมรู้สึกว่าผลงานยังมีชีวิตและยังคงพูดกับคนไทยได้จนถึงทุกวันนี้

ฉันมักจะเปรียบ 'อิเหนา' เหมือนงานปะติดที่ทอขึ้นจากเรื่องเล่าหลายสายมากกว่าจะเป็นผลงานของคนคนเดียว สิ่งที่ชัดเจนคือไม่มีบันทึกชื่อผู้แต่งเดี่ยวๆ แบบที่เราคุ้นกับงานสมัยใหม่ นักวิชาการมักพูดถึงกลุ่มคนทำงานในราชสำนักหรือคณะกวีที่ปรับแต่งนิทานมลายูโบราณเข้ากับบริบทสยาม สายเรื่องต้นน้ำของเนื้อหามักถูกโยงกับตำนานมลายูอย่าง 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งกระจายตัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และถูกแปล-ดัดแปลงหลายครั้ง ถ้ามองในมุมครอบครัวของผู้แต่ง ฉันคิดว่าเป็นไปได้สูงที่ผู้รังสรรค์ต้นฉบับจะมาจากตระกูลที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักหรือชนชั้นกลางที่มีความรู้ทางภาษาและวรรณกรรมมากพอ พวกเขาอาจไม่เขียนชื่อเพราะวัฒนธรรมสมัยนั้นให้ความสำคัญกับงานมากกว่าตัวผู้สร้าง ผลงานจึงผ่านการแก้ไขต่อเนื่องโดยคนรุ่นหลัง ทำให้ต้นกำเนิดส่วนตัวของ 'ผู้แต่ง' ถูกกลืนไปกับงานร่วมของชุมชนวรรณกรรม เมื่อคิดถึงภาพรวม ฉันรู้สึกว่าอิเหนาเป็นผลผลิตของการแลกเปลี่ยนอารยธรรม ยากที่จะจับตัวผู้แต่งเดียว แต่ก็น่าอบอุ่นที่รู้ว่ามันเกิดจากแรงร่วมของคนหลากหลาย และยังมีชีวิตผ่านการเล่าเรื่อยมา

ชื่อ 'ร้อยป่าไว้ด้วยรัก' ฟังดูเหมือนงานวรรณกรรมชนบทที่อบอุ่นใจ และเมื่อมองจากน้ำหนักของภาษาแล้ว ผู้แต่งมักเป็นคนที่เชี่ยวชาญการสื่อถึงธรรมชาติและความสัมพันธ์ระหว่างคนกับป่า จากการอ่านงานแนวนี้มานาน ผมเห็นได้ว่าเจ้าของผลงานประเภทนี้มักจะมีรากฐานมาจากพื้นที่ชนบทหรือเติบโตท่ามกลางธรรมชาติ ทำให้รายละเอียดเรื่องพืช สัตว์ และวิถีชุมชนปรากฏอย่างละเอียดอ่อนในหน้าเล่าเรื่อง ถึงแม้ชื่อผู้แต่งของ 'ร้อยป่าไว้ด้วยรัก' อาจไม่ได้เป็นที่คุ้นหูในวงวรรณกรรมกระแสหลัก แต่บางครั้งงานประเภทนี้มักออกมาในรูปแบบหนังสืออิสระ หนังสือชุมชน หรือการตีพิมพ์ผ่านสำนักพิมพ์ขนาดเล็กก่อนจะเป็นที่รู้จัก ในฐานะคนที่ชอบสังเกตสไตล์การเขียน ผมมักจะจับได้ว่าผู้แต่งมีพื้นฐานการอ่านวรรณกรรมคลาสสิกและพื้นบ้าน ผสมกับการสังเกตชีวิตประจำวันอย่างละเอียด จังหวะการเล่าเรื่องมักไม่รีบร้อน ให้เวลาแก่บรรยากาศและตัวละครมากกว่าจะพึ่งพาโครงเรื่องดราม่าหนัก ๆ นี่เป็นเหตุผลที่ผลงานอย่าง 'ร้อยป่าไว้ด้วยรัก' อ่านแล้วอบอุ่นและให้ความรู้สึกเหมือนได้ยืนฟังคนในชุมชนเล่าเรื่องราวของบ้านตัวเองให้ฟัง ความประทับใจส่วนตัวคือหนังสือแนวนี้มักทำให้ฉันอยากออกไปเดินป่า หรือนั่งคุยกับคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านนาน ๆ เพื่อเก็บรายละเอียดชีวิตที่หายากในสังคมสมัยใหม่

ชื่อ 'มัทนะพาธา' มักจะทำให้คนสงสัยเรื่องต้นกำเนิดและความเป็นเจ้าของผลงานมากกว่าที่คิดไว้ ในประสบการณ์ของผม งานชิ้นนี้ไม่ได้มีผู้แต่งที่ยืนยันชัดเจนเหมือนนวนิยายสมัยใหม่ แต่มักถูกมองว่าเป็นงานที่เกิดจากการรวมตัวของเรื่องเล่า ปรับปรุง และการขยายความในรั้ววังกับชุมชนท้องถิ่น หลักฐานหนังสือเก่าและคัมภีร์ที่เหลือมักเป็นสำเนาที่คนหลังแก้ไขเพิ่มเติม ทำให้ยากจะบอกได้ว่าใครเป็นคนวางโครงเรื่องดั้งเดิม เมื่อลองเปรียบเทียบกับงานวรรณกรรมไทยงานอื่นๆ อย่าง 'พระอภัยมณี' ที่มีผู้แต่งชัดเจนขึ้น การรับรู้ต่อ 'มัทนะพาธา' จึงต่างออกไป เพราะมันมีร่องรอยของการเล่าแบบปากต่อปาก ผสมกับชั้นเชิงภาษาพาali-สันสกฤตที่บ่งบอกถึงอิทธิพลจากวรรณกรรมทางศาสนาและการละครในราชสำนัก การศึกษาทางประวัติศาสตร์วรรณคดีมักกล่าวว่าเรื่องราวประเภทนี้ถูกประมวลและบันทึกในยุคหลัง เช่น สมัยอยุธยา-ต้นรัตนโกสินทร์ แต่รายละเอียดผู้แต่งดั้งเดิมยังคงเป็นข้อถกเถียง สรุปแล้วมุมมองของผมคือ 'มัทนะพาธา' ควรถูกอ่านทั้งในฐานะงานวรรณกรรมที่มีรากฐานจากชุมชนและงานที่ได้รับการปรับแต่งโดยสำนักวัง การให้ความสำคัญกับตัวบทรุ่นต่างๆ มากกว่าการตามหาแค่ชื่อผู้แต่งเพียงอย่างเดียว มักจะทำให้เราเข้าใจความมีชีวิตของงานชิ้นนี้ได้ดีกว่า

ตำนานของ 'อิเหนา' เดินทางมาจากดินแดนทิศตะวันออกของหมู่เกาะชวาและคาบสมุทรมลายู มากกว่าจะเกิดขึ้นเป็นงานประพันธ์ของสยามโดยลำพัง ฉันมักนึกถึงภาพเรื่องเล่าที่ล่องลอยข้ามทะเลไปพร้อมพ่อค้า นักเดินทาง และศิลปิน จากรากของเรื่องราวในวงตำนาน 'Panji' ของชวา ซึ่งมีตัวเอกชื่อคล้าย ๆ กัน และแพร่หลายไปในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งในรูปกวีนิพนธ์และละครของชวาและมลายู จนเข้ามาในลักษณะที่คนสยามนำมาปรับให้เข้ากับสำนวนภาษาและรสนิยมในราชสำนัก ประเด็นที่ฉันชอบคือความเปลี่ยนแปลงระหว่างฉบับต้นทางและฉบับไทย—ทั้งชื่อ ตัวละคร และโครงเรื่องถูกแต่งเติมเพื่อตอบสนองต่อค่านิยมและศิลปะการแสดงของสยาม ผลลัพธ์คือ 'อิเหนา' ในแบบไทยที่เราเห็นวันนี้เป็นงานสังเคราะห์ทางวัฒนธรรม มากกว่าผลงานของผู้แต่งเดี่ยวคนใดคนหนึ่ง และนั่นทำให้มันมีเสน่ห์แบบเชื่อมโยงข้ามชาติ ปิดท้ายด้วยความรู้สึกอ่อนหวานของเรื่องรักที่ถูกขัดเกลาจนเป็นนิทานบนเวทีไทย