คุณหนูกับพ่อบ้านทั้งเจ็ด

นิยายเซตนี้ประกอบด้วย

คุ-ณ-ห-นู กับพ่อบ้านทั้ง 7 และดอกไม้ในมืออสูร

ผู้​เขียน กาสะลอง

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

คุ-ณ-ห-นู กับพ่อบ้านทั้ง 7

คริสต์ศักราช 1860

ตรงกับพุทธศักราช 2403

ณ ประเทศแห่งหนึ่งที่ตกหล่นไปจากแผนที่โลก ที่คฤหาสน์สีเทาหลังใหญ่มหึมาตั้งอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขาใกล้ทะเลสาบ

         ประกายแสงแดดสีทองอร่ามของยามสาย สาดทอมากระทบกับลวดลายเหล็กดัดของบานประตูสีเงินขนาดใหญ่ ความยาวกว่าสิบเมตร โอบล้อมไว้ด้วยแนวรั้วก่อด้วยอิฐสีศิลาแลงสีแดงสูงเกือบห้าเมตร

แสงที่ตกกระทบประตูเปล่งประกายมลังเมืองสะท้อนวาบเข้ามาภายในรถม้าสีดำคันหรูที่ภายในมีร่างของสาวน้อยนั่งมาด้วย

“ถึงแล้วครับคุณหนู… ”

“ถึงเร็วจัง… ”

‘โมนาร์’ สาวน้อยวัยสิบแปดปีที่หลับมาตลอดทาง สะดุ้งตื่นขึ้นมากล่าวกับคนขับรถม้า 

นี่เป็นการเดินทางกลับมาบ้านของหล่อนในรอบสามปี หลังจากถูกส่งตัวไปอยู่ในโรงเรียนประจำจนจบวิชา ‘การเรือน’ ชั้นสูง

วิชาที่โมนาร์ได้ร่ำเรียนมานี้…

เป็นหลักสูตรพิเศษ รับเฉพาะบุตรีของเศรษฐีและผู้ดีมีชาติตระกูลที่นิยมส่งลูกสาวไปเรียนเพื่อเป็นการปูพื้นฐานชีวิต สร้างความพร้อมก่อนจะก้าวไปสู่การออกเรือนมีครอบครัวต่อไปในอนาคต

ครั้นเมื่อเรียนจบ มาดาม ‘โรสซี่’ ซึ่งเป็นนายใหญ่ของคฤหาสน์หลังนี้ก็สั่งให้พ่อบ้านเดินทางไปรับหลานสาวกลับบ้าน

เสียงล้อเลื่อนของประตูบานกว้างเสียดสีกับรางเหล็กดังเอี๊ยด ประตูบานใหญ่เปิดกว้างออกจากกัน 

ลุงเจมส์ค่อยๆ ขับรถม้าสีดำคันหรูเคลื่อนเข้ามาตามเส้นทางทอดยาวเข้าไปสู่โรงจอดรถม้าข้างคฤหาสน์

“สวัสดีครับคุณหนู… ”

‘ลุงแมกซ์’ ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำสะดุดตาอีกคน ใบหน้าสุดคมคร้ามหล่อเหลา อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลุงเจมส์ เดินมาเปิดประตูรถพร้อมกับกล่าวทักทายหญิงสาวที่กำลังก้าวลุงจากรถม้า

“สวัสดีจ้ะลุงแมกซ์… ”

สาวน้อยกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง…

หล่อนเคยเห็นลุงแมกซ์มาตั้งแต่เกิด จนป่านนี้เขาก็ยังทำงานรับใช้อยู่ในคฤหาสน์ด้วยความซื่อสัตย์ตลอดมา

ลุงแมกซ์เดินมาที่ด้านหลังของรถม้า…

ยกกระเป๋าเดินทางสีดำใบใหญ่ทั้งสามใบออกมาวางลงบนรถเข็นอย่างขะมักเขม้นแข็งขันเพื่อที่จะเอาไปส่งที่ห้องนอนของคุณหนู

“ลุงแมกซ์คะแม่หนูอยู่ไหมคะ… ”

โมนาร์ถามถึง ‘ซาร่าห์’ ผู้เป็นมารดาของหล่อน

“ตอนนี้คุณซาร่าห์อยู่ในห้องครับ… เมื่อสักพักผมเพิ่งนวดเสร็จ… ”

ลุงแมกซ์กล่าว…

ที่รู้ก็เพราะว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ลุงแมกซ์เพิ่งถูกเรียกตัวไปใช้งานมาสดๆ ร้อนๆ

ซาร่าห์มักจะเรียกให้ลุงแมกซ์เข้าไปช่วยบีบนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้ออย่างที่เคยทำเป็นประจำ

เรื่องที่แม่ของหล่อนชอบให้ลุงแมกซ์บีบนวดนั้นโมนาร์เองก็รู้ และบางครั้งก็ยังเคยนึกสงสัยว่าจะนวดอะไรกันนักหนา

เพราะนวดกันบ่อยเหลือเกิน…

เมื่อก่อนนวดกันแทบจะทุกวัน ไม่คิดว่าผ่านมาสามปีมารดาของหล่อนก็ยังหลงใหลการนวดเหมือนเป็นการเสพติดอย่างหนึ่ง

แต่คิดอีกทีก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…

เพราะว่าซาร่าห์แม่ของหล่อนนั้นเป็นม่ายที่ยังสาวยังสวย และลุงแมกซ์เป็นผู้ชายที่หล่อมาก

ใบหน้าของลุงแมกซ์คมคร้าม เนื้อตัวกำยำไปด้วยมัดกล้าม แม้ตัวของโมนาร์เองก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหวเมื่ออยู่ใกล้ลุงแมกซ์สุดหล่อคนนี้

มาดามโรสซี่ผู้เป็นยายช่างตาถึงยิ่งนัก ช่างสรรหาผู้ชายงานดีเหล่านี้เอามาเป็นพ่อบ้านรับใช้

เรื่องที่ซาร่าห์ชอบให้พ่อบ้านนวด…

โมนาร์เคยเห็นมาตั้งแต่หล่อนเริ่มจดจำความได้ พอๆ กับที่จดจำได้ว่าคฤหาสน์หลังใหญ่นี้มีพ่อบ้านมากถึงเจ็ดคน และตอนนี้ทุกคนก็ยังอยู่ครบ

ในเวลาต่อมา

หลังจากลุงแมกซ์ใสรถเข็นกระเป๋าเดินทางมาส่งจนถึงห้องนอนของโมนาร์ที่อยู่บนชั้นสองของคฤหาสน์หลังใหญ่ ตามที่มาดามโรสซี่ได้สั่งไว้ว่าให้จัดเตรียมห้องเอาไว้ให้หลานรักที่กำลังจะกลับมา

“ขอบคุณมากค่ะลุงแมกซ์… ”

สาวน้อยกล่าวพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้ชายร่างสูงใหญ่ใหญ่ที่ช่วยเอากระเป๋าเดินทางสามใบใหญ่ๆ มาส่งให้จนถึงห้องนอน

“เป็นหน้าที่ของผมครับคุณหนู… ”

ลุงแมกซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล…

ค้อมศีรษะให้กับสาวน้อยผู้เป็นนาย ก่อนจะก้าวออกมาจากห้อง

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวลำพังในห้อง…

โมนาร์แลสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนที่คิดถึง ห้องซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของหล่อน