อี แท-มิน เคยร่วมงานเพลงกับศิลปินต่างประเทศคนไหนบ้าง?

ฉันมักจะนึกถึงช่วงที่แทยอนก้าวออกมาเป็นศิลปินเดี่ยวแล้วได้เสียงร่วมสมัยจากโลกฮิพฮอพเมื่อได้ยินเพลง 'I' ที่มีแร็ปเติมความเท่ของแร็ปเปอร์ Verbal Jint มาช่วยเพิ่มมิติให้เพลงป็อป-บัลลาดชิ้นนั้น ความร่วมงานแบบนี้ทำให้เห็นว่าเธอไม่ได้ยึดติดกับกรอบเสียงใดกรอบเสียงหนึ่งเท่านั้น — นอกจากฟีเจอริ่งกับศิลปินแนวฮิพฮอพแล้ว แทยอนยังทำงานกับโปรดิวเซอร์ฝีมือเยี่ยมทั้งจากทีมภายในค่ายและโปรดิวเซอร์ต่างประเทศที่นำเทคนิคการเรียบเรียงสมัยใหม่มาปรับใช้กับเสียงโซปราโนของเธอ สิ่งที่ผมชอบคือเธอเลือกคนนำเสนอเพลงไม่เพียงเพราะชื่อเสียง แต่เพราะว่าเสียงและสไตล์ของคนคนนั้นจะช่วยขับความเป็นตัวเองของเธอให้ชัดเจนขึ้น การได้ยินแทร็กที่ผสมทั้งบัลลาดกับบีทสมัยใหม่ หรือการที่เธอออกโทนเสียงเต็มพลังในเพลงที่เรียบเรียงเป็นออเคสตรา แสดงให้เห็นความยืดหยุ่นของแทยอนและความกล้าของทีมโปรดักชันในการทดลอง ทั้งหมดนี้ทำให้ทุกครั้งที่มีข่าวแจ้งว่าเธอจะร่วมงานกับใคร ผมแทบจะคาดเดาไม่ได้ว่าจะได้ยินอะไรใหม่ ๆ แต่รับประกันได้ว่ามันจะเป็นเสียงที่จับใจและมีรอยนิ้วของทั้งศิลปินและโปรดิวเซอร์ชัดเจน

ย้อนกลับไปสู่ช่วงแรกที่เขาเริ่มออกงานเดี่ยวแล้วความรู้สึกมันชัดมากว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป: 'ACE' (2014) เป็นจุดเริ่มต้นที่น่าจดจำด้วยเพลงเด่น 'Danger' (2014) ซึ่งทำให้ภาพลักษณ์ของเขาในฐานะศิลปินเดี่ยวชัดเจนขึ้นกว่าที่เคยได้เห็นในวง ทั้งเสียงร้องที่มีมิติและสไตล์การเต้นที่เฉียบคมทำให้ฉันรู้สึกว่ามีความเป็นศิลปินเดี่ยวอยู่เต็มเปี่ยม พอถึงปี 2016 เขาก้าวไปอีกขั้นด้วยอัลบั้มเต็ม 'Press It' พร้อมเพลงเด่น 'Press Your Number' (2016) ที่ให้ความรู้สึกโซลผสมสากล แพ็กเกจงานภาพและการเรียบเรียงเพลงช่วยแสดงให้เห็นว่าเขาเลือกแนวทางที่โตขึ้นและกล้าลองอะไรใหม่ ๆ ในช่วงนี้ฉันชอบมุมที่เสียงและคอนเซ็ปต์พัฒนาขึ้นแบบมีรสนิยม ในทางภาษาญี่ปุ่นเขาก็ไม่ทิ้งร่องรอยสำคัญอย่าง 'Sayonara Hitori' (2016) ที่ปล่อยเป็นซิงเกิล ซึ่งทำให้เห็นอีกด้านของการร้องและการสื่อสารอารมณ์ที่ต่างไปจากเพลงเกาหลี สะท้อนให้เห็นศักยภาพของศิลปินที่ไม่ยอมติดอยู่กับกรอบเดิม ๆ — นี่คือช่วงเวลาที่ผมมองว่าเขาวางรากฐานให้การเป็นศิลปินเดี่ยวได้อย่างมั่นคง

การเป็นแฟนเพลงของ 'นิกกี้ นิโคล' ทำให้ผมได้เห็นการขยับขยายที่น่าสนใจของเธอในโลกเพลงละติน — เธอไม่ได้ยึดติดกับแนวดนตรีเดียว แต่เลือกร่วมงานกับศิลปินแถวหน้าที่ช่วยขับให้เสียงของเธอโดดเด่นขึ้นมาก ผมมักนึกถึงการร่วมงานกับโปรดิวเซอร์และศิลปินจากวงการทรา็ป-ฮิปฮอปอาร์เจนตินา ที่มีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ ตัวอย่างสำคัญคือการร่วมงานกับ 'Bizarrap' ซึ่งช่วยผลักดันโปรไฟล์ของเธอให้กว้างขึ้น รวมถึงการฟีเจอร์กับศิลปินแนวทรา็ปอย่าง 'Duki' ที่เติมพลังให้เพลงมีมิติด้านแร็พมากขึ้น และการโคจรไปเจอกับผู้หญิงแนวเดียวกันอย่าง 'Cazzu' ที่เพิ่มรสชาติของซีนหญิงในพื้นที่เดียวกัน นอกจากนี้ยังมีการร่วมขึ้นเวทีหรือรีมิกซ์กับคนอย่าง 'Trueno' ที่ทำให้เพลงบางชิ้นดูเข้มขึ้นและถูกพูดถึงมากขึ้นในชุมชนแฟนเพลงละติน มุมมองของผมคือการร่วมงานเหล่านี้ไม่ใช่แค่ชื่อบนเครดิต แต่มันเป็นการแลกเปลี่ยนพลังงานทางดนตรี — แต่ละการจับคู่ช่วยให้เธอทดลองสไตล์ใหม่ ๆ และขยายฐานแฟนคลับได้จริง ๆ

เพลงประกอบมักเป็นสนามทดลองที่ดีสำหรับศิลปินที่อยากขยับขอบเขตเสียงของตัวเองและไอซ์อลิษาก็ไม่ต่างกัน ฉันเคยฟังผลงานที่ไอซ์อลิษาร่วมร้องกับศิลปินแนวป็อปร็อกซึ่งให้ความรู้สึกเป็นละครโทรทัศน์สมัยใหม่ มากกว่าการเป็นซิงเกิลเดี่ยว เธอมีงานที่จับคู่กับนักร้องชายที่มีเอกลักษณ์เสียงอบอุ่น ทำให้บทเพลงมีมวลอารมณ์เพิ่มขึ้นและกลายเป็นเพลงประกอบที่คนจดจำได้ง่าย นอกจากนั้นยังมีการร่วมงานกับโปรดิวเซอร์เพลงประกอบซีรีส์ชื่อดังที่ออกแบบซาวด์สเคปให้เหมาะกับฉากรักและความขมเล็ก ๆ การฟังเพลงเหล่านั้นนั่งมองซีนในหัวไปด้วย ทำให้ฉันรู้สึกว่าไอซ์อลิษามีความยืดหยุ่นทางการร้องสูงและสามารถปรับตัวเข้ากับสไตล์ของศิลปินร่วมงานได้อย่างเป็นธรรมชาติ เสียงของเธอจึงเหมาะกับงานเพลงประกอบที่ต้องการความละเอียดอ่อนและพลังในเวลาเดียวกัน

รอบคอนเสิร์ตรอบล่าสุดของอี แท-มินจัดขึ้นปลายปี 2023 ที่ไซตามะซูเปอร์อารีน่าในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคอนเสิร์ตเดี่ยวที่แฟนๆ พูดถึงกันเยอะมาก ผมยังจำบรรยากาศของการแสดงได้ชัดเจน ทั้งแสงสเตจและจังหวะการเต้นที่คมเฉียบ ทำให้เพลงอย่าง 'Move' กับ 'Want' ถูกยกมาแสดงในเวอร์ชันที่เข้มข้นกว่าเวอร์ชันสตูดิโอ เครื่องแต่งกายและการเปลี่ยนสลับฉากก็ทำให้โชว์มีจังหวะทั้งพลังและความเปราะบางในคราวเดียวกัน ในมุมมองของแฟนเพลงที่ติดตามมาเนิ่นนาน นี่เป็นคอนเสิร์ตที่แสดงให้เห็นพัฒนาการทั้งทางด้านทักษะการเต้นและการเล่าเรื่องบนเวทีของเขา การเห็นนักเต้นตัวเล็กๆ คนนี้เดินขึ้นเวทีใหญ่และควบคุมพื้นที่ได้ขนาดนี้ ทำให้ผมยิ้มได้และรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฝูงชนคืนนี้

แฟนเพลงคงรู้กันดีว่าชอว์น เมนเดสไม่ได้เดินทางในโลกดนตรีแบบเดี่ยวๆ เสมอไป เขาทำงานร่วมกับศิลปินหลายคนที่ช่วยขยายพรมแดนทางเสียงของเขา — ทั้งในแนวดนตรีป็อปอคูสติก ไปจนถึงป๊อปแดนซ์และบัลลาดที่เข้มข้น ฉันมักชอบสังเกตว่าแต่ละการร่วมงานให้มุมมองของชอว์นต่างกันไป เช่น ความเคมีที่ชัดเจนกับคามีลา คาบิโญ (Camila Cabello) ในเพลงฮิตร่วมกันอย่าง 'I Know What You Did Last Summer' ซึ่งเป็นจุดเริ่มที่ทำให้แฟนๆ ติดตามเคมีของทั้งคู่ และต่อมาในปี 2019 กับ 'Señorita' ที่กลายเป็นเพลงแนวเซ็กซี่-ป็อปร่วมสมัยที่ดังทะลุชาร์ตและเป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ถูกพูดถึงมากที่สุดของเขา ฉันยังชอบที่ชอว์นกล้าทดลองแนวเพลงและเข้าร่วมโปรเจ็กต์ที่มีข้อความสังคม อย่างเพลง 'Youth' ที่ทำร่วมกับคาลิด (Khalid) เพลงนี้มีพลังและเป็นเครื่องเตือนใจเกี่ยวกับเสียงของคนหนุ่มสาวในโลกที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความร่วมงานกับจูเลีย ไมเคิลส์ (Julia Michaels) ใน 'Like to Be You' ก็แสดงให้เห็นอีกมุมที่อ่อนโยนและใส่ใจในเนื้อร้อง ในทางกลับกันความร่วมมือกับศิลปินระดับโลกอย่างจัสติน บีเบอร์ (Justin Bieber) ในเพลง 'Monster' ปลายปี 2020 คือการเปิดบทสนทนาเชิงสะท้อนความโด่งดังและความเปราะบางของไอดอลสมัยใหม่ นอกจากนั้นยังมีการนำเพลงไปรีมิกซ์ร่วมกับดีเจโปรดิวเซอร์ชื่อดังเช่นการร่วมงานกับ Zedd ในเวอร์ชันรีมิกซ์ของ 'Lost in Japan' ที่เติมพลังแดนซ์เข้าไปในบรรยากาศของเพลงต้นฉบับ การร่วมงานเหล่านี้ไม่ได้จำกัดแค่การออกเพลงอย่างเป็นทางการเท่านั้น แต่ยังเห็นได้จากการขึ้นเวทีร่วมกัน การเล่นสดในรายการใหญ่ๆ และการทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์-นักแต่งเพลงที่หลากหลาย ซึ่งช่วยให้เสียงของชอว์นเปลี่ยนรูปและเติบโตได้ เช่นการทำงานกับนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ที่ช่วยสร้างซาวด์แบบป็อปเมื่อต้องการความเป็นร่วมสมัย หรือดึงความเป็นอคูสติกมาสะท้อนอารมณ์ในเพลงบัลลาด การได้ฟังผลงานที่ชอว์นเล่นกับคนที่มีสไตล์ต่างกันทำให้มองเห็นพัฒนาการของศิลปินคนหนึ่งได้ชัดขึ้น และรู้สึกว่าเขาไม่กลัวจะลองสิ่งใหม่ๆ สำหรับแฟนๆ อย่างฉัน ความหลากหลายของคู่หูทางดนตรีของชอว์นเป็นสิ่งที่ทำให้ติดตามต่อไป เขาแสดงให้เห็นทั้งการทำงานร่วมกับเพื่อนศิลปินที่มีเคมีและกับศิลปินที่ให้ความคิดต่างออกไป ผลลัพธ์บางชิ้นกลายเป็นเพลงเพลงประจำยุค บางชิ้นก็เป็นมุมเล็กๆ ที่ทำให้เห็นคนทำเพลงในมุมส่วนตัว ซึ่งทั้งหมดนี้ทำให้การฟังดนตรีของเขาน่าสนุกและเต็มไปด้วยความคาดไม่ถึง ที่จริงแล้วฉันชอบเมื่อศิลปินกล้าร่วมมือและสร้างโมเมนต์ร่วมกันแบบนี้ มันทำให้เพลงมีชีวิตมากขึ้นและยังเตือนให้รู้ว่าเบื้องหลังความสำเร็จมีการแบ่งปันไอเดียและความกล้าทดลองอยู่เสมอ

ตั้งแต่เริ่มติดตามเส้นทางของสมาชิกวง ฉันสังเกตชัดว่าการร่วมงานแบบเป็นทางการของซอนอูกับศิลปินไทยยังไม่เกิดขึ้นในฐานะงานเพลงสตูดิโอที่ออกเป็นซิงเกิลหรือเพลงร่วมกันอย่างเป็นทางการ ในมุมมองของคนที่ติดตามไอดอลและไลน์อัพคอนเสิร์ต อะไรที่เกิดขึ้นบ่อยกว่าคือการขึ้นเวทีร่วมงานอีเวนต์เดียวกับศิลปินไทย หรือการเจอกันในงานเทศกาลและงานโชว์เคสที่มีศิลปินหลากหลายชาติ ซึ่งสร้างโอกาสให้มีการแลกเปลี่ยนทักทาย ถ่ายรูปหรือทำคอนเทนต์ร่วมกันแบบไม่เป็นทางการ แต่นั่นยังไม่ถือว่าเป็น 'การร่วมงาน' ในความหมายของการออกเพลงร่วมกันหรือโปรเจกต์เพลงที่มีเครดิตชัดเจน ฉันมองว่าเส้นทางนี้เปิดโอกาสได้อีกมาก — ถ้ามีดีลหรือโปรดิวเซอร์ไทยอยากทำงานกับซอนอูจริง ๆ ก็มีช่องว่างระหว่างการพบกันแบบแฟนเซอร์วิสกับการทำงานเพลงร่วมกันที่ต้องการการวางแผนและสัญญาชัดเจน จบด้วยความรู้สึกว่าถึงแม้ยังไม่มีคอลแลบเพลงที่ชัดเจน แต่การเปิดใจต้อนรับศิลปินจากต่างประเทศเข้ามาทำงานร่วมกันในไทยเป็นไปได้ และฉันก็อยากเห็นซอนอูได้มีโอกาสทำเพลงกับศิลปินไทยในอนาคตอย่างแน่นอน

มาเริ่มจากเพลงที่จะทำให้ตกหลุมรักสไตล์ของเขาเลย ฉันมองว่าเพลงแรกที่ควรถูกเพิ่มเข้าเพลย์ลิสต์คือ 'Move' — เพลงที่กลายเป็นซิกเนเจอร์ของเขา เป็นการผสมผสานระหว่างเสียงเซ็กซี่กับการเคลื่อนไหวที่พิถีพิถัน ฟังแล้วไม่ต้องรู้เรื่องภาษาเลยก็จับอารมณ์ได้ ช่วงท่อนฮุกกับบีทที่ยืดหยุ่นเป็นประตูเข้าไปสู่โลกการแสดงของเขาได้อย่างดี ต่อด้วย 'Want' ที่มีพลังมากกว่าอีกนิด เสียงร้องกับการเรียบเรียงให้ความรู้สึกเย้ายวนแต่มีมิติ ดนตรีสมัยใหม่เข้ากับท่าเต้นที่เป็นเอกลักษณ์ แล้วก็มี 'Advice' ซึ่งถ้าชอบงานที่เน้นซาวด์แปลกใหม่และบีทล้ำ ๆ จะรักเพลงนี้ เพราะมันเผยอีกด้านที่โตขึ้นของเขา สุดท้ายอยากแนะนำสองเพลงเพื่อความหลากหลาย: 'Press Your Number' ให้บรรยากาศซอฟท์และเมโลดี้จับใจ ส่วน 'Drip Drop' จะพาไปเจอจังหวะอิเล็กโทรป็อปที่ดุดันกว่าเล็กน้อย รวมกันแล้วชุดนี้คือทางลัดที่ดีสำหรับมือใหม่: มีทั้งเพลงที่นิยามตัวตน มีทั้งเพลงที่โชว์เทคนิคการร้องและแดนซ์ และมีเพลงที่เป็นประตูสู่การสำรวจงานอื่น ๆ ของเขา ฉันชอบเวลาที่แต่ละเพลงเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้กับศิลปินคนนี้ และคิดว่าคิวนี้จะทำให้คุณอยากกดเล่นต่อไม่มีหยุด

ชัดเลยว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมา จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่เข้าไปมีบทบาทกับศิลปินต่างประเทศหลากรูปแบบ ทั้งการร่วมโปรโมตคอนเสิร์ต การแลกเปลี่ยนลิขสิทธิ์เพลง และการทำงานร่วมกับโปรดิวเซอร์จากต่างประเทศ ผมมักจะนึกถึงงานคอนเสิร์ตที่จีเอ็มเอ็มไลฟ์เป็นผู้จัดหรือร่วมจัด ซึ่งนำศิลปินจากต่างประเทศมาสู่เวทีไทย เช่นวงป็อปและร็อกจากยุโรป/อเมริกา รวมถึงศิลปินเอเชียที่มีชื่อเสียง การร่วมงานอีกแบบคือการเอาเพลงสากลมาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจ็กต์โฆษณา ซีรีส์ หรือ OST ของบริษัท ทำให้บริษัทต้องติดต่อกับค่ายต่างประเทศเพื่อขอสิทธิ์ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือการร่วมมือกับค่ายหรือเอเยนซี่จากเกาหลีและญี่ปุ่นเพื่อพาไอดอลหรือวง J-/K-pop มาจัดงานที่ประเทศไทย โดยสรุป จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ไม่ได้หยุดอยู่แค่ตลาดในประเทศ พวกเขาทำงานร่วมกับศิลปินและค่ายต่างประเทศทั้งในรูปแบบการจัดคอนเสิร์ต การจัดลิขสิทธิ์เพลง และการร่วมโปรดิวซ์โปรเจ็กต์สื่อ ซึ่งสะท้อนถึงความตั้งใจจะเชื่อมไทยกับเวทีโลกไว้อย่างต่อเนื่อง

ต้องยอมรับว่าเมื่อพูดถึงชื่อ 'หนุ่ย อำพล' ภาพของการร่วมงานกับศิลปินหลากหลายแนวผุดขึ้นมาในหัวแบบไม่ยากเย็นเลย ผมเป็นคนที่ติดตามวงการเพลงไทยมานาน จึงเห็นเขาปรากฏตัวร่วมงานกับนักร้องรุ่นเก๋าและคนรุ่นใหม่อยู่บ่อยครั้ง ตัวอย่างที่ผมเห็นบ่อยคือการขยับไปเล่นกับศิลปินแนวเพื่อชีวิตและร็อก เช่นการจับไมค์ร่วมกับ 'ปู พงษ์สิทธิ์ คำภีร์' ในเวทีที่เน้นเพลงสะท้อนสังคม หรือการทำโชว์ด้วยพลังของเสียงคู่กับ 'โป่ง หินเหล็กไฟ' ในงานคอนเสิร์ตรวมศิลปิน นอกจากนี้ยังมีงานที่เห็นเขาไปผสมผสานกับนักร้องในกระแสป๊อปยุคใหม่ ทั้งการร้องคอรัสหรือขึ้นเวทีพิเศษกับศิลปินอย่าง 'ลุลา' และโอกาสที่ได้ร่วมเวทีกับ 'โดม ปกรณ์ ลัม' ในรายการพิเศษ ซึ่งผมคิดว่าสะท้อนความยืดหยุ่นทางดนตรีของเขาได้ชัดเจน ยิ่งในงานเทศกาลดนตรีที่มีการรวมศิลปินหลายรุ่น หนุ่ยมักจะถูกเชิญไปร่วมสร้างบรรยากาศอบอุ่นด้วย มุมมองของผมคือเขาไม่ยึดติดกับแนวเดียว ทำให้มีการร่วมงานกับศิลปินจากหลากหลายวงการ ทั้งนักแต่งเพลง นักดนตรีแบ็คกราวนด์ และนักร้องนำที่มีสไตล์ต่างกันไป การเห็นเขาปรับตัวและเติมพลังให้เพลงร่วมสมัยหรือเพลงเก่า ๆ เป็นประสบการณ์ที่ชอบมาก พอคิดถึงช่วงเวลาพวกนั้นแล้วก็ยังยิ้มได้อยู่ดี