เกมผจญภัยเกมไหนมีเควสต์เกี่ยวกับชาวมายาและโบราณสถาน?

เกมคลาสสิกที่ผมยังนึกถึงเสมอคือ 'Planescape: Torment' และถ้าพูดถึงเรื่องอดีตชาติ เส้นเรื่องของเกมนี้แทบจะเป็นตัวอย่างชั้นยอดเลย ความเจ๋งของมันอยู่ตรงที่ตัวเอกตื่นขึ้นมาพร้อมกับความจำเสื่อมและค่อยๆ เผยว่าเขามีอดีตหลายชาติที่ทิ้งผลกระทบเอาไว้ในโลก ทุกร่องรอยของอดีตชาติกลายเป็นเควสต์ที่มีผลต่อปัจจุบัน ไม่ใช่แค่เก็บของหรือฆ่ามอนสเตอร์ แต่เป็นบทสนทนา การตัดสินใจ และการเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีต ตัวละครร่วมทางอย่าง 'Morte' กับ 'Dak'kon' เพิ่มมิติให้เรื่องราวจนรู้สึกว่าแต่ละเควสต์คือการตามล่าความจริงของชีวิตเก่า ผมชอบที่มันเล่าเรื่องด้วยบทสนทนาเชิงปรัชญาและผลของการเลือกไม่ใช่แค่คะแนน EXP—ถ้าเน้นชอบบทพูด ลึกซึ้ง และผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงนิสัยตัวละคร ไม่น่าเชื่อว่าจะรู้สึกผูกพันกับคำพูดบนหน้าจอแบบนี้ เล่นแล้วได้มุมมองที่ต่างไปจาก RPG ทั่วไป และยังคงติดตาแม้เล่นจบไปหลายปี

'Assassin's Creed II' เป็นเกมที่พาผมเข้าไปเจอบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์แบบใกล้ชิดและเป็นส่วนตัวมากกว่าที่คาดคิด ในเกมนี้มีเควสต์และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของคนจริง เช่น การพบปะและทำงานร่วมกับ 'Leonardo da Vinci' เพื่อแก้ปริศนาและประกอบชิ้นส่วนของโคเด็กซ์ ความสัมพันธ์กับตระกูลเมดิชิหรือการเผชิญหน้ากับ Rodrigo Borgia ถูกเล่าเป็นภารกิจที่ผสมทั้งภารกิจลอบสังหาร ภารกิจสอดแนม และภารกิจเก็บรวบรวมข้อมูล ทำให้ผู้เล่นได้เห็นมุมมองทางสังคม การเมือง และศิลปะของยุคนั้น เสน่ห์คือการที่บทสนทนา งานมอบหมาย และฉากเหตุการณ์ต่าง ๆ ถูกออกแบบมาให้รู้สึกเป็นเหตุเป็นผลกับประวัติศาสตร์จริง ๆ จนบางครั้งผมก็ตั้งใจฟังบทสนทนาเหมือนกำลังอ่านนิยายประวัติศาสตร์ ฉากที่ให้ค้นหาภาพวาดหรือจดหมายของบุคคลสำคัญช่วยเติมเต็มความรู้สึกว่ากำลังเดินอยู่ในยุคนั้นจริง ๆ และยังคงเต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้ประสบการณ์การเล่นยิ่งน่าจดจำ

เกมแรกที่นึกถึงคือ 'Assassin's Creed Origins' ซึ่งทำให้การสำรวจนครโบราณของอียิปต์รู้สึกเสมือนจริงกว่าที่เคยเจอมาในเกมอื่น ๆ ฉันชอบความรู้สึกว่าทุกเมืองมีจังหวะชีวิตของตัวเอง — จากตลาดที่วุ่นวายในอเล็กซานเดรียจนถึงหมู่บ้านริมชายฝั่งที่เงียบสงบ ใบหน้า NPC เล็ก ๆ น้อย ๆ การค้าขายของชาวบ้าน และเรือพายบนแม่น้ำไนล์ล้วนทำให้โลกนี้มีมิติ การเดินทางข้ามภูมิประเทศก็สนุก เพราะเกมผสานการเดินเท้า ขี่ม้า และการแล่นเรือเข้าด้วยกัน ฉันมักหยุดถ่ายรูปวิวด้วยระบบภาพถ่ายในเกม บางครั้งก็จอดดูพระอาทิตย์ตกที่หน้าพีระมิดหรือไต่บันไดวิหารจนสุดยอด เพื่อซึมซับรายละเอียดสถาปัตยกรรมที่ทีมงานใส่ใจมากที่สุด ส่วนโหมดพิเศษที่ชื่อ 'Discovery Tour: Ancient Egypt' ยิ่งเพิ่มมุมมองเชิงการเรียนรู้ โดยแยกส่วนสารคดีและนำเสนอข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์แบบที่ไม่ขัดขวางการเล่น ถ้าต้องการประสบการณ์ที่ทั้งสวยงามและครบเครื่องในแง่การสำรวจนครโบราณ เกมนี้ตอบโจทย์ได้ดี มันให้ทั้งความตื่นเต้นจากการผจญภัยและความพอใจจากการได้เห็นโลกเก่าอย่างละเอียด ซึ่งเป็นเหตุผลที่ยังกลับมาเล่นซ้ำจนรู้สึกเหมือนไปท่องเที่ยวในอดีตเอง

สมัยที่เล่นเกมหลายๆ แนว ผมมักจะสะดุดกับเควสต์ประเภทที่ให้ผู้เล่นต้อง 'ขุดมันขึ้นมาจากหลุม' เพราะมันเป็นมิกซ์ระหว่างเซอร์ไพรส์กับความอยากรู้อยากเห็นที่ทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้ง ตัวอย่างคลาสสิกที่นึกถึงได้ทันทีคือ 'Minecraft' ที่เควสต์หรือการผจญภัยแบบสำรวจมักให้แผนที่สมบัติซึ่งต้องตามหาเครื่องหมาย X บนชายหาดหรือเกาะ แล้วลงมือขุดจนเจอกล่องสมบัติ—ความตื่นเต้นมาจากการไม่รู้ว่าข้างในจะเป็นอะไร ในทำนองเดียวกัน 'Red Dead Redemption 2' มีเส้นเรื่องและเควสต์ข้างเคียงแบบสมบัติชิ้นย่อยที่ต้องตามแผนที่ ใช้จอบขุดตามพิกัดและพบกับขุมทรัพย์หรือไอเท็มมีความหมายต่อเรื่องราว ซึ่งการขุดในเกมนี้มักผสมด้วยบรรยากาศและการเล่าเรื่องที่ทำให้ฉากขุดมีน้ำหนักกว่าแค่การหาของธรรมดา บางเกมออกแบบระบบขุดให้เป็นส่วนหนึ่งขององค์ประกอบโลก เช่น 'Stardew Valley' ที่มีทิ้ปหรือจุดดินที่เมื่อใช้จอบขุดแล้วอาจได้โบราณวัตถุ ไอเท็มหรือแม้แต่ไข่ไดโนเสาร์ ซึ่งลิงก์กับเควสต์ของพิพิธภัณฑ์และการสะสมของฉันทำให้การขุดแต่ละครั้งรู้สึกคุ้มค่า อีกงานที่ทำให้ใจเต้นคือ 'Animal Crossing: New Horizons' ที่ผู้เล่นต้องขุดฟอสซิลที่ฝังอยู่ใต้พื้นทรายแล้วนำไปตรวจสอบที่พิพิธภัณฑ์—การขุดในเกมนี้เป็นกิจกรรมประจำวันที่ให้รางวัลเชิงความสุขมากกว่าความเก่งกาจด้านการเล่น ส่วนในแนว RPG หรือเกมผจญภัยบางเกมเหมือน 'The Legend of Zelda: Breath of the Wild' จะมีจุดแสดงผลเป็นดวงแสงหรือร่องรอยให้ผู้เล่นสำรวจและขุดเพื่อค้นเจอกล่องหรือไอเท็มลับ ทำให้การขุดกลายเป็นการแก้ปริศนาเชิงพื้นที่ด้วยตัวมันเอง มีตัวอย่างที่ออกแบบให้การขุดเป็นมินิเกมหรือระบบเฉพาะอย่าง 'Pokémon Diamond/Pearl' ที่โหมด 'Grand Underground' เปิดโอกาสให้ขุดหาแร่ โบราณวัตถุหรือฟอสซิล ซึ่งเอามาต่อยอดเป็นการสร้างทีมหรือเติมคอลเล็กชัน ส่วนเกมอินดี้อย่าง 'Terraria' หรือ 'Spelunky' อาจไม่เน้นเควสต์ที่สั่งให้ขุดเป็นภารกิจเดียว แต่การขุดเป็นหัวใจของเกมและบางครั้งจะมีเหตุการณ์หรือเป้าหมายที่ต้องขุดขึ้นมาโดยตรงเพื่อความก้าวหน้า ความหลากหลายของวิธีการขุด—จากจอบ จนถึงเครื่องตรวจโลหะหรือแผนที่ลับ—ทำให้ผู้พัฒนาเกมสามารถใส่เซอร์ไพรส์และรางวัลทั้งทางไอเท็มและเรื่องราวได้อย่างสร้างสรรค์ โดยสรุป การมีเควสต์ให้ขุดขึ้นมาจากหลุมเป็นองค์ประกอบที่ชวนตื่นเต้นเพราะมันผสมผสานความคาดเดาได้และการสำรวจเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นการขุดเพื่อสมบัติที่สุ่มเจอ การขุดเพื่อส่งมอบให้พิพิธภัณฑ์ หรือการขุดตามแผนที่สมบัติ ผมมักจะรู้สึกว่าโมเมนต์ที่ต้องก้มลงขุดนั้นคือช่วงเวลาที่เกมทำให้ผู้เล่นเป็นนักสำรวจจริงๆ และความสุขเล็กๆ เมื่อเจอไอเท็มที่คาดไม่ถึงยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของการเล่นเกมทุกครั้ง

ใน 'Ōkami' ฉากที่ว่าดอกไม้โบราณมีบทบาทเด่นคือช่วงที่โลกถูกแห้งแล้งและต้องเปลี่ยนกลับมาสดใสด้วยพลังของกระบี่ภาพวาด ฉันเดินเข้าไปในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เห็นต้นไม้ผุกร่อนและดอกไม้ที่เคยบานถูกกลืนหาย การได้ใช้ 'พู่กันเทพ' วาดเส้นเพื่อเรียกคืนกลีบที่หล่นแล้วให้กลับมามีชีวิตเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันติดหนึบกับเกมนี้ พวกภารกิจไม่ได้เป็นแค่เก็บของหรือฆ่าบอส แต่มักเป็นการไขปริศนาเชิงศิลปะ เช่น วาดน้ำเพื่อลดแล้ง วาดสายลมให้กลีบดอกปลิว หรือวาดแสงเพื่อให้ดอกไม้โบราณบานอีกครั้ง มุมมองของฉันถึงภารกิจพวกนี้ต่างจากเกมอื่น เพราะมันผสานระหว่างการเล่นและการสร้างภาพยนตร์เล็กๆ ในหัวผู้เล่น บางครั้งต้องกลับมาดูรายละเอียดเล็กๆ ของฉาก เช่น ภาพจารึกบนหินหรือสัญลักษณ์โบราณที่ชี้ทางไปยังเมล็ดพันธุ์ เมื่อเห็นดอกไม้โบราณค่อยๆ คืนชีพ ฉันจะยิ้มอย่างเงียบๆ เพราะรู้ว่าทุกครั้งที่วาดเส้นเล็กน้อย มันคือการเยียวยาโลกทั้งใบในแบบของเกมนี้

มีเกมหลายเกมที่หยิบเอาเรื่องราวและซากปรักหักพังของชาวอินคามาเป็นฉากหลังให้ภารกิจและปริศนา—และสำหรับคนที่ชอบความผจญภัยแบบสำรวจลุยหลุมฝังสมบัติ ผมมองว่า 'Shadow of the Tomb Raider' เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดในยุคใหม่ของซีรีส์ เกมนี้พาไปถึงเมืองลับอย่าง Paititi และใช้สถาปัตยกรรม รวมถึงสัญลักษณ์ทางศาสนาของชนพื้นเมืองแอนเดียนเป็นแกนของปริศนา หลายห้องหลุมฝังศพมีการผสมกันระหว่างกับดักเชิงกลกับปริศนาการจัดแสงหรือการจัดน้ำ ซึ่งทำให้การแก้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของการกดสวิตช์ แต่ต้องอ่านรอยจารึก ดูภาพวาดบนผนัง แล้วเชื่อมมันเข้ากับตำนานท้องถิ่น ความชอบส่วนตัวคือปริศนาในเกมนี้ไม่เน้นแค่การคลิกๆ แต่ใส่บรรยากาศของพิธีกรรมและความหมายทางวัฒนธรรมด้วย ฉากหนึ่งที่ยังติดตาคือการใช้สัญลักษณ์ดวงดาวและลวดลายบนเสาโบราณเพื่อเปิดประตู ซึ่งทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้แค่แก้ปริศนาเชิงกล แต่กำลังถอดความหมายจากอดีต นอกจากนี้ถ้าคุณอยากเจอสไตล์ผจญภัยแบบหนังบู๊ผสมประวัติศาสตร์ อย่าลืม 'Uncharted: Drake\'s Fortune' ที่นำตำนาน 'เอลโดราโด' มาประยุกต์เป็นปริศนาและดันเจี้ยนแบบผสมอินคา—การพบเจอรูปปั้นทองและร่องรอยของอารยธรรมลึกลับเป็นฉากคลาสสิกที่ทำให้การสำรวจมีทั้งบทบู๊และการไขปริศนาแบบมีรางวัลในตัวเอง

แอบสงสัยบ่อยๆ ว่าเกมสมัยใหม่มีใครเอา 'นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส' มาเป็นแกนเควสต์จริงจังไหม มุมมองของผมคือโดยรวมแล้วหาเควสต์ที่พูดถึงโคเปอร์นิคัสแบบตรงๆ ได้ค่อนข้างยาก เกมแนวเล่าเรื่องเชิงแฟนตาซีหรือ RPG ส่วนใหญ่จะยืมแนวคิดทางดาราศาสตร์มาเป็นฉากหลังโดยไม่เรียกชื่อจริงของนักปราชญ์คนนั้น พอหันมาดูเกมประวัติศาสตร์หรือกลยุทธ์ที่เน้นยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา จะเจอการอ้างอิงถึงยุคสมัยของการปฏิวัติวิทยาศาสตร์มากกว่า แต่ก็เป็นเชิงระบบเกมหรือบทความประกอบ ไม่ใช่เควสต์ที่ผู้เล่นต้องไขปริศนาเกี่ยวกับชีวิตโคเปอร์นิคัสโดยตรง ตัวอย่างที่ชัดที่สุดในความคิดผมคือในซีรีส์ 'Civilization' ซึ่งมักใส่บุคคลทางประวัติศาสตร์เป็น 'บุคคลสำคัญ' ให้ผลทางการวิจัยหรือบัฟทางวิทยาศาสตร์ แม้ว่ามันจะไม่ใช่เควสต์แบบ RPG แต่ความปรากฏตัวของโคเปอร์นิคัสในรูปแบบวิทยาการหรือการอ้างอิงเชิงประวัติศาสตร์ก็ทำให้ผู้เล่นรู้สึกถึงการเชื่อมต่อกับตัวตนเขาได้มากกว่าเกมประเภทอื่นๆ

โลกของเกมที่หยิบตำนานโบราณมาเล่าใหม่มันมีเสน่ห์เฉพาะตัวมาก — มันไม่ใช่แค่การใส่เทพลงไปแล้วจบ แต่เป็นการเอาองค์ประกอบโบราณมาปรับให้เป็นภาษาของเกมที่เล่นได้จริง ๆ เมื่อพูดถึงการสร้างโลกจากตำนานที่ทำได้สะเทือนใจที่สุด ขอเริ่มจาก 'God of War' รุ่นปีล่าสุด ที่ฉันพบว่าการย้ายจากกรีกไปนอร์สเป็นการรีเซ็ตโทนเรื่องราวอย่างชาญฉลาด เนื้อเรื่องยังคงแก่นเดิมเกี่ยวกับความสูญเสียและความโกรธ แต่ทีมออกแบบโลกทำให้ตำนานนอร์สรู้สึกสัมผัสได้ — ทั้งหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีนิทานท้องถิ่น เรื่องเล่าของยักษ์และเทพที่ไม่ใช่แค่ศัตรูบนหน้าจอ แต่เป็นชิ้นส่วนของสังคมและจิตวิญญาณของตัวละคร มุมมองที่ต่างออกไปคือ 'Age of Mythology' ซึ่งเป็นเกมแนววางแผนที่เอาตำนานกรีก อียิปต์ และนอร์สมาเป็นกลไกการเล่น ผู้เล่นไม่ได้แค่ชมตำนาน แต่ต้องใช้มันเป็นทรัพยากรในการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ ทำให้เห็นว่าการนำตำนานมาใช้ไม่จำเป็นต้องเน้นพล็อตเสมอไป — บางครั้งการใช้ระบบที่ได้แรงบันดาลใจจากความเชื่อโบราณก็เพียงพอจะสร้างโลกที่มีเอกลักษณ์ อีกตัวอย่างที่ฉันตื่นเต้นสุด ๆ คือ 'Black Myth: Wukong' ซึ่งเอาเรื่องราวจาก 'ไซอิ๋ว' มาปรับเป็นเกมแอ็กชันเต็มรูปแบบ การแปลความของปีศาจและเทพในเกมนี้ไม่ได้ทำให้ต้นตำนานด้อยค่า กลับทำให้คนยุคใหม่เข้าใจความเป็นมหากาพย์ของวรรณคดีจีนได้ชัดขึ้น ผ่านการออกแบบศัตรู ฉาก และบอสที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์โบราณ สรุปคือ เกมที่ยกตำนานมาใช้ดี ๆ จะทำให้เรารู้สึกว่าโลกนั้นมีประวัติศาสตร์ ไม่ใช่แค่ฉากหลังว่างเปล่า — และเมื่อเกมทำงานตรงนี้สำเร็จ มันจะตราตรึงใจผู้เล่นได้นานเป็นปี ๆ

ในฐานะคนที่ชอบเล่นเกมที่เนื้อเรื่องเน้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากกว่าแค่ระบบการต่อสู้ ผมต้องยกให้ 'God of War' เป็นตัวอย่างแรก ๆ ที่เด่นชัด เรื่องราวหลักของเกมทั้งหมดคือการเดินทางของพ่อและลูก — โดยที่หลาย ๆ เควสไม่ได้เป็นแค่การฆ่ามอนสเตอร์ แต่เป็นการเรียนรู้กันและกัน เช่นฉากที่สอนวิธีล่าสัตว์หรือการสนทนาระหว่างการเดินทางที่เผยความไม่มั่นใจของเด็กและบาดแผลในใจของพ่อ การออกแบบเควสที่ผสมระหว่างการผจญภัยและช่วงเวลาสบาย ๆ แบบนี้ทำให้ความสัมพันธ์พัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไป แถมฉากที่พ่อพยายามอธิบายเรื่องอดีตของตัวเองก็ซึ้งจนทำให้บทบาทพ่อ-ลูกมีน้ำหนักจริง ๆ นอกจากฉากดราม่าแล้ว โทนของเควสบางตอนก็เป็นการทดสอบบทบาท เช่นการที่เด็กต้องเผชิญสถานการณ์อันตรายด้วยตัวเอง แล้วพ่อก็ต้องตัดสินใจว่าจะปกป้องหรือให้เรียนรู้จากความผิดพลาด ฉากพวกนี้ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เล่นแค่ฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ได้เข้าไปสวมบทบาทพ่อผู้ไม่สมบูรณ์ที่พยายามทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความประทับใจสุดท้ายคือความเป็นมนุษย์ของตัวละครทั้งสอง ที่ทำให้เกมยังคงติดใจแม้ว่าจะจบแล้วก็ตาม

บอกเลยว่าฉันหลงใหลเควสที่ทดสอบมิตรภาพในเกม RPG เพราะมันทำให้การเล่นจากแค่การฆ่ามอนสเตอร์กลายเป็นการเข้าไปสำรวจความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนวนิยายที่เราเลือกบทเองได้ เควสแบบนี้มักเป็นจุดหักเหของเรื่องราว — ต้องตัดสินใจที่ส่งผลต่อความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทีม บางครั้งการเลือกช่วยเพื่อนหมายถึงการเสียบางอย่างกลับมา ทำให้ฉันรู้สึกผูกพันกับตัวละครมากขึ้น และไม่ใช่แค่ความเศร้า/สุขทันที แต่เป็นความหวั่นไหวที่อยู่กับเราไปอีกนาน แนะนำเกมที่ควรลองเริ่มจาก 'Mass Effect 2' เพราะระบบ 'loyalty missions' คือบทเรียนคลาสสิกว่ามิตรภาพในทีมมีน้ำหนักแค่ไหน เควสเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อนร่วมทีม ทำให้เราได้รู้เบื้องหลังและต้องตัดสินใจหลายอย่าง ผลลัพธ์ไม่เพียงแต่เปลี่ยนบทสนทนาเท่านั้น แต่ยังมีผลต่อชะตากรรมของทีมเวลาต่อสู้ด้วย อีกเกมที่ฉันคิดว่าน่าทดลองคือ 'Divinity: Original Sin 2' ซึ่งทำได้ยอดเยี่ยมในการใส่ความขัดแย้งเชิงศีลธรรมและความทรงจำของเพื่อนร่วมทาง แต่ละตัวละครมีมุมมองและเป้าหมายที่ต่างกัน ซึ่งบ่อยครั้งการเลือกข้างหนึ่งหมายถึงการเสี่ยงจะสูญเสียมิตรภาพ เกมนี้ให้เสรีภาพสูงจนการทดสอบเพื่อนแท้รู้สึกหนักแน่นและมีผลจริง ถ้าชอบเรื่องราวเน้นอารมณ์ 'Life is Strange' แม้ไม่ใช่ RPG แบบดั้งเดิม แต่การทดสอบมิตรภาพระหว่าง Max กับ Chloe และผลจากการตัดสินใจทำให้หัวใจเต้นแรงได้อย่างแรงกล้า ส่วนใครที่ชอบระบบปาร์ตี้และสายสัมพันธ์แบบญี่ปุ่นลองดู 'Persona 5' ที่ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทีม (confidants) ส่งผลต่อความสามารถและตอนจบ การเลือกปกป้องหรือไม่ปกป้องเพื่อนมีผลต่อจิตใจของตัวเอก และฉากที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงบางอย่างของคนใกล้ชิดทำได้จับใจ อีกหนึ่งตัวอย่างที่ฉันชอบคือ 'Dragon Age' ซีรีส์ ซึ่งมีเควสส่วนตัวของเพื่อนร่วมทีมหลายภาค — การเลือกระหว่างอุดมการณ์ของผู้เล่นกับคุณค่าของเพื่อนแต่ละคนทำให้เรื่องซับซ้อนและทรงพลังมาก สรุปแล้ว เกม RPG ที่มีเควสทดสอบมิตรภาพที่ดีมักมีสามอย่างที่ฉันมองหา: ตัวละครมีความลึก, ผลของการตัดสินใจมีน้ำหนักจริง, และการเล่าเรื่องเชื่อมโยงกับระบบเกม เช่น มีผลต่อการต่อสู้หรือฉากจบ ถ้าต้องแนะนำจริงๆ ให้เริ่มจาก 'Mass Effect 2' หรือ 'Divinity: Original Sin 2' แล้วค่อยขยายไปหาเกมที่เน้นอารมณ์อย่าง 'Life is Strange' หรือ JRPG อย่าง 'Persona 5' และ 'Dragon Age' การได้เห็นเพื่อนร่วมทางเปลี่ยนไปตามการตัดสินใจของเราเป็นความรู้สึกที่ฉันยังรักและคิดว่าทุกคนที่ชอบเรื่องราวเข้มข้นควรลองสัมผัส