เจสัน สเตธัม ได้รับรางวัลอะไรบ้างในอาชีพ?

บอกตรงๆ ผมชอบส่องบันทึกรางวัลของนักแสดงที่ทำหนังบู๊แบบจริงจัง และกรณีของเจสัน สเตแธมก็เป็นตัวอย่างที่น่าสนใจเพราะเส้นทางรางวัลของเขาไม่เหมือนนักแสดงสายดราม่าแบบดั้งเดิม จากมุมมองเชิงข้อมูล กรอบที่เห็นชัดคือเขาแทบจะไม่ได้รับรางวัลจากเวทีใหญ่อย่าง 'ออสการ์' 'บาฟตา' หรือ 'โกลเดน โกลบ' แต่ผลงานของเขามักจะได้การยอมรับจากเวทีที่เน้นความนิยมของผู้ชมและรางวัลสายบันเทิงเชิงสาธารณะ เช่น งานที่ใช้การโหวตจากแฟนๆ หรือรางวัลของนิตยสารหนัง ผมสังเกตว่าเขาได้รับการเสนอชื่อและชนะในประเภทรางวัลที่เน้นแอ็คชั่น ความนิยม หรือไอคอนภาพยนตร์ มากกว่าจะเป็นรางวัลทางศิลป์แบบดั้งเดิม เมื่อมองย้อนไปในผลงานอย่าง 'The Transporter' 'Crank' หรือแม้แต่ 'The Expendables' และ 'Fast & Furious' ผลงานเหล่านี้ช่วยให้เขาได้รับรางวัลที่เกี่ยวกับการยกย่องบทบู๊ การเป็นไอคอน และรางวัลแฟนอวอร์ดต่างๆ มากกว่าเกียรติยศวิชาการของวงการหนัง ซึ่งนั่นสะท้อนถึงภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งและการเป็นที่รักของผู้ชม ถ้าใครอยากเข้าใจภาพรวมของรางวัลที่เขาได้รับจริงๆ ให้มองที่งานแฟนโหวตและรางวัลเชิงป็อปคัลเจอร์เป็นหลัก — นั่นแหละคือพื้นที่ที่เขาเด่นชัดและได้รางวัลบ่อยที่สุด

เราเป็นคนที่ติดตามหนังบู๊มานานและบอกเลยว่าเมื่อพูดถึงผลงานของเจสัน สเตธัม บน Netflix มักมีตัวเลือกที่น่าสนใจอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นหนังที่โชว์ทักษะแอ็กชันและคาแรกเตอร์เข้ม ๆ ของเขา 'The Transporter' (หรือภาคแรกของแฟรนไชส์) มักจะโผล่บนแพลตฟอร์มนี้ในบางภูมิภาค — หนังเรื่องนี้คือพอยต์เริ่มที่ทำให้รู้จักสเตธัมในบทคนขับมืออาชีพที่มีกฎของตัวเอง ฉากขับรถและสตันท์ที่คมทำได้ดีมาก ส่วนถ้าชอบสไตล์ดุดันและเร็วเหมือน adrenalized, 'Crank' เป็นตัวเลือกที่บ้าบิ่นและให้พลังไม่หยุดพัก อีกเรื่องที่อยากแนะนำคือ 'Parker' ซึ่งนำเสนอด้านมืดแต่มีอารมณ์ขันแบบเงียบ ๆ ของตัวละคร สุดท้ายถ้าอยากดูหนังที่ให้ความเข้มข้นแบบคนเดียวปะทะโลก ลองหา 'Safe' ดู — หนังแนวแอ็กชันที่ผสมความเป็นทริลเลอร์และความเป็นพ่อแบบไม่หวือหวา ข้อสังเกตเล็กน้อยคือรายชื่อบน Netflix เปลี่ยนแปลงบ่อยและแตกต่างกันตามประเทศ ดังนั้นชื่อพวกนี้อาจมา-ไป แต่ถ้าเปิดหน้าแอปและค้นชื่อเหล่านี้ มีโอกาสสูงที่จะเจออย่างน้อยหนึ่งเรื่องที่โดนใจ ช่วงที่อยากดูแอ็กชันหนัก ๆ เหล่านี้ช่วยได้เสมอ

บอกเลยว่าช่วงที่ชื่อของเขาพุ่งขึ้นมาเป็นเรื่องที่ผมยังพูดถึงได้ไม่หยุด — นั่นคือยุคของ 'The Hurt Locker' ที่ทำให้หลายคนหันมามองจริงจังกับฝีมือการแสดงของเจเรมี เรนเนอร์ ในมุมมองของผม รางวัลที่เด่นสุดซึ่งมักถูกหยิบยกคือการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายจากบทบาทใน 'The Hurt Locker' (รอบประกาศผลปี 2010) นี่เป็นเครื่องยืนยันระดับสากลว่าการแสดงของเขาไม่ใช่แค่ปีกกลุ่มแฟนคลับ แต่ได้รับการยอมรับจากวงการภาพยนตร์ระดับโลก นอกจากออสการ์ เขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจากเวทีใหญ่อื่นๆ เช่นรางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลจากสมาคมนักแสดงภาพยนตร์ ซึ่งช่วยสะท้อนความหลากหลายของการยอมรับทั้งจากนักวิจารณ์และเพื่อนร่วมอาชีพ การมองรางวัลของผมไม่ได้หยุดที่การถูกเสนอชื่ออย่างเดียว เพราะเส้นทางของเจเรมียังเต็มไปด้วยรางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์ท้องถิ่นและเทศกาลภาพยนตร์หลายแห่ง รวมทั้งการยอมรับจากรางวัลที่เน้นความนิยมของผู้ชม นี่ทำให้ผมคิดว่าแม้เขาจะไม่ได้เก็บถ้วยรางวัลอันเป็นที่สุดจากทุกเวที แต่การที่ชื่อของเขาปรากฏในลิสต์ของรางวัลหลักๆ หลายครั้งแสดงถึงความสม่ำเสมอและความสามารถในการสลับบทบาทจากหนังดราม่าหนักไปสู่หนังบล็อกบัสเตอร์ได้อย่างไม่สะดุด สุดท้ายผมมักจะชอบย้ำว่าเกียรติยศในวงการไม่ได้วัดกันแค่เหรียญทองใบเดียว — การที่เจเรมีได้รับทั้งการเสนอชื่อในเวทีออสการ์ ลูกโลกทองคำ BAFTA และการยอมรับจากสมาคมนักแสดง พร้อมกับรางวัลจากกลุ่มนักวิจารณ์และงานเทศกาล ทำให้ผมมองเห็นภาพว่าเขาเป็นนักแสดงที่ได้รับการยอมรับทั้งในมุมวิชาการและมุมผู้ชม นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ผมยังคงติดตามผลงานของเขาและรู้สึกว่าแต่ละบทบาทคือการพิสูจน์ตัวตนที่ต่างออกไปเสมอ

มุมมองหนึ่งที่ผมชอบคือมองย้อนกลับไปยังรากเหง้าของเจสัน สเตธัมกับแก๊งนักแสดงในยุคแรก ๆ ของเขา และชื่อที่ผมมักจะนึกถึงคือนักแสดงสายโหดอย่าง 'Vinnie Jones'. ผมชอบดูเคมีระหว่างคนที่มาจากฉากเดียวกัน เพราะมันให้ความรู้สึกว่าเป็นกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่ต่อยอดกันมาเรื่อย ๆ ซึ่งกรณีของเจสันกับ 'Vinnie Jones' เป็นตัวอย่างชัดเจน: ทั้งคู่โคจรพบกันในหนังแนวอันธพาลสมัยปลายยุค 90 ที่มีพลังและสำเนียงแบบเดียวกัน ฉากใน 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' ทำให้ผมรู้สึกว่าเคมีของสองคนนี้เข้ากันได้ดี ทั้งการส่งตาหรือท่าทางเงียบ ๆ ที่เติมความสมจริงให้กับโลกใต้ดินของหนัง ส่วนใน 'Snatch' ก็ยังเห็นความถนัดในการเล่นบทพวกที่ดูเกรี้ยวกราดแบบไม่ต้องพูดมาก ซึ่งช่วยสร้างความลื่นไหลให้ฉากร่วมกันของพวกเขา สุดท้ายความสัมพันธ์แบบนี้ไม่จำเป็นต้องวัดจากจำนวนภาพยนตร์แค่เพียงอย่างเดียว แต่เรื่องราว ความเข้ากันของสไตล์การแสดง และการที่ทั้งคู่เคยเป็นส่วนหนึ่งของวงเดียวกันในช่วงเริ่มต้นงานภาพยนตร์ทำให้ผมมองว่า 'Vinnie Jones' เป็นหนึ่งในชื่อที่เด่นเมื่อพูดว่าคนไหนที่เจสันร่วมงานด้วยบ่อยและเป็นที่จดจำ

พอพูดถึงรางวัลของเจมี ลี เคอร์ติส หัวใจก็พองโตเพราะมันสะท้อนทั้งความหลากหลายและความยาวนานของอาชีพเธอ ในมุมมองของแฟนหนังรุ่นเก๋า ฉันเห็นเส้นทางรางวัลของเธอเป็นสองส่วนชัดเจน: ช่วงที่เธอเป็นไอคอนหนังสยองขวัญจาก 'Halloween' และช่วงคืนฟอร์มที่เรียกว่ารีเนสซองซ์กับ 'Everything Everywhere All at Once' ซึ่งเป็นจุดที่เธอเก็บรางวัลระดับสูงสุดได้ครบถ้วน ทั้งรางวัลออสการ์ (สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม), รางวัลจากสมาคมภาพยนตร์อังกฤษหรือบาฟตา, รางวัลโกลเด้น กลอบ, รางวัลสมาพันธ์นักแสดงภาพยนตร์ (SAG) และรางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์ที่ยกย่องการแสดงของเธอ อนาคตและอดีตของเธอเชื่อมกันด้วยการยอมรับจากทั้งสถาบันและแฟนคลับ: นอกจากถ้วยรางวัลที่เป็นทางการแล้ว ชื่อของเธอยังปรากฏในเกียรติยศอื่น ๆ เช่นดาวบนทางเท้าแห่งฮอลลีวูดและการยกย่องทางอาชีพที่ยืนยาว การเห็นเธอได้รางวัลใหญ่ในช่วงปลายอาชีพมันให้ความรู้สึกเหมือนบทบาทและความสามารถที่ฝังรากลึกได้รับการเฉลิมฉลองอย่างคู่ควร

เจมส์ กิจเกษมเป็นชื่อที่ผมมักเห็นถูกพูดถึงในวงการบันเทิงไทยบ่อย ๆ และเกี่ยวกับเรื่องรางวัลตรง ๆ ก็ต้องบอกอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่มีประวัติการคว้ารางวัลระดับชาติที่เป็นข่าวครึกโครมมากนัก ผมเคยสนใจติดตามผลงานของเขาอยู่พอสมควร แล้วลองมองภาพรวมของเกียรติยศในวงการนี้: นักแสดงหลายคนมักจะได้รับการเสนอชื่อหรือชนะจากเวทีอย่าง 'รางวัลนาฏราช' หรือเวทีโทรทัศน์อย่าง 'รางวัลโทรทัศน์ทองคำ' รวมถึงเวทีภาพยนตร์เช่น 'รางวัลสุพรรณหงส์' หากดูตามรายชื่อผู้ชนะและผู้เข้าชิงสาธารณะ ชื่อของเจมส์ไม่ได้โดดเด่นเท่าคนในแถวหน้าของรุ่นเดียวกัน ยังไงก็ตาม ผมเชื่อว่าการมีผลงานต่อเนื่องและฐานแฟนที่เหนียวแน่นก็มีความหมายไม่น้อย บางครั้งรางวัลอาจมาไม่ตรงกับผลงานที่แฟนๆ รัก แต่การได้รับการยอมรับในหมู่ผู้ชมและโอกาสงานที่เข้ามาต่อเนื่องก็เป็นเครื่องพิสูจน์คุณค่าได้ในแบบของมันเอง

บอกเลยว่าฉากบู๊ของเขาทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่ดู ผมมองเห็นว่าการเตรียมตัวของเจสันไม่ใช่แค่การยกเวทให้ใหญ่หรือการซ้อมหมัดอย่างเดียว แต่เป็นการผสมผสานระหว่างความคล่องตัว พละกำลัง และความแม่นยำในการเคลื่อนไหว จากที่ผมติดตามจากฉากใน 'The Transporter' จะเห็นว่าเขาต้องฝึกการขับรถในมุมใกล้ การจัดตำแหน่งร่างกายขณะต่อสู้ และการควบคุมจังหวะให้พอดีกับมุมกล้อง ซึ่งหมายถึงการทำซ้ำกับสตั๊นท์ทีมหลายครั้งจนกว่าจะสมูท ผมยังให้ความสำคัญกับการฝึกสมรรถภาพโดยรวมของเขา เช่น deadlift, squat, kettlebell swing, และการฝึกความเร็วแบบ HIIT เพื่อเพิ่มพลังระเบิด ใช้ plyometrics และการวิ่งระยะสั้นร่วมกับการฝึกศิลปะการต่อสู้แบบผสม เช่นมวยและบราซิลเลียนยิวยิตสู เพื่อให้ทั้งการออกหมัดและการทุ่มมีความน่าเชื่อถือ นอกจากนั้นการฝึกจับข้าวของหนักอย่าง sandbag หรือ farmer's walk ก็ช่วยเรื่องกำลังกำมือและการทรงตัว ซึ่งจำเป็นมากในฉากแอ็กชันจริง สุดท้ายผมคิดว่าอีกส่วนที่มองข้ามไม่ได้คือการเตรียมซ้อมฉากจริงกับทีมคอออร์ดิเนท การฝึกล้มอย่างปลอดภัย การซ้อมรับแรงกระแทก และการฝึกใช้ของจริงเพื่อให้กล้องจับจังหวะได้อย่างธรรมชาติ ฉะนั้นการเตรียมตัวของเขาเป็นการผสมทั้งร่างกาย เทคนิค และการทำซ้ำจนเป็นนิสัย ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้ฉากแอ็กชันดูเชื่อได้และสนุกไปด้วย

เปิดเผยตรงๆว่า 'Fast & Furious Presents: Hobbs & Shaw' คือภาพยนตร์ที่มี เจสัน สเตธัม ปรากฏตัวแล้วทำรายได้สูงสุดทั่วโลกไปแล้ว — ตัวเลขโดยรวมอยู่ราวๆ 700–760 ล้านดอลลาร์ ซึ่งมากกว่าผลงานที่เขานำเป็นหัวเรื่องหลายเรื่อง พอพูดถึงเหตุผลที่มันขายดี ฉันมองว่าเป็นผลจากการผสมกันของแฟรนไชส์ที่แข็งแรงกับการจับคู่ดาวระหว่างเขากับ 'Dwayne Johnson' ที่ดึงกลุ่มคนดูหลากหลายได้ทันที คนดูที่อยากเห็นฉากบู๊ระหว่างคนสองบุคลิกต่างกันถูกดึงมา ส่วนเนื้อเรื่องที่ค่อนข้างเบาสมองกับมุกตัดต่อไวก็ทำให้คนทั่วไปที่ไม่ใช่แฟนสายบู๊เข้าถึงได้ง่าย และการโปรโมตช่วงซัมเมอร์พร้อมโรงฉายทั่วโลกช่วยหนุนตัวเลขระหว่างประเทศให้พุ่งมากกว่าที่หนังแอ็กชันสแตนด์อโลนของเขาเคยทำ เปรียบเทียบกับผลงานอื่นๆ ที่ฉันติดตาม เช่น 'The Meg' ซึ่งทำเงินมหาศาลแต่ยังไม่ถึงระดับของ 'Hobbs & Shaw' หรือหนังสายคัลท์อย่าง 'The Transporter' ที่แม้จะหลงใหลคนเริ่มต้นให้รู้จักสไตล์ของเขา แต่ไม่เคยขึ้นไปถึงสเกลของแฟรนไชส์ระดับโลกแบบนี้เลย — สำหรับคนดูทั่วไปแล้ว ความคอมโบของแบรนด์ ตัวละคร และจังหวะหนังทำให้ 'Hobbs & Shaw' เป็นงานที่ทำรายได้สูงสุดในประวัติศาสตร์ของเขา

การฝึกสตันต์ของเจสันสเตแธมให้ความรู้สึกเป็นงานฝีมือมากกว่าการโชว์เหนือ: ความหนักแน่นคือหัวใจของมัน ผมสังเกตว่าการเตรียมร่างกายของเขาเน้นที่ความแข็งแรงแบบฟังก์ชันนอลเป็นหลัก—เวทเทรนนิ่งแบบยกน้ำหนักผสมกับการออกกำลังกายที่ใช้แรงระเบิด เช่น สปรินต์สั้น การกระโดด และซ้อมยกของหนักซ้ำๆ เพื่อสร้างพลังในช่วงเวลาสั้นๆ นอกจากนี้ยังเห็นการใช้อุปกรณ์อย่างเคตเทิลเบลล์ แซนด์แบ็ก และบาร์โซ่เพื่อเพิ่มการจับและแกนกลางลำตัว เมื่อคิดถึงฉากแอ็กชันตอนใน 'The Transporter' จะเห็นชัดว่าทักษะการต่อสู้แบบมวยผสมและการฝึกคอรด์ดิเนชันกับนักสตันต์มีบทบาทสำคัญ เขาไม่พึ่ง CGI มากนัก แต่พยายามฝึกร่วมกับทีมสตันต์จนการเคลื่อนไหวออกมาต่อเนื่องและปลอดภัย ทั้งการซ้อมแบบช้า ติดตั้งวายร์ หรือทดสอบมุมกล้องล่วงหน้า รายละเอียดการฝึกเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าแอ็กชันของเขามีความแท้จริงและหนักแน่นกว่าการแสดงทั่วไป

หลายคนอาจคิดว่าเสียงทุ้มแบบเจสัน สเตธัมจะเหมาะกับตัวละครแอนิเมชันฉลาด ๆ แบบหัวรั้น แต่ความจริงคือเขาไม่ค่อยมีผลงานพากย์เสียงในหนังการ์ตูนเชิงพาณิชย์เลย ผมสังเกตจากภาพรวมอาชีพของเขาว่าแทบทั้งหมดเป็นการแสดงสด—หนังบู๊และแอ็กชันที่เน้นการเคลื่อนไหวจริงและคิวต่อสู้ การพากย์เสียงต้องการการแสดงผ่านน้ำเสียงเพียว ๆ ซึ่งเป็นทักษะต่างไปจากการแสดงหน้ากล้อง บางครั้งศิลปินเลือกที่จะรักษาภาพลักษณ์เฉพาะทางของตัวเองไว้มากกว่า ผมเลยไม่เห็นผลงานพากย์หลัก ๆ ที่เป็นหนังการ์ตูนชื่อดังที่มีเครดิตให้เขา ด้วยน้ำเสียงและบุคลิกที่แข็งแกร่ง ผมคิดว่าเขาแอบเหมาะกับบทตัวร้ายหรือฮีโร่สายโหดในแอนิเมชัน แต่ถ้าอยากฟังเสียงของเขาแบบเต็ม ๆ ผู้ชมมักต้องหาในผลงานภาพยนตร์ที่เขาเป็นตัวจริงมากกว่าจะเป็นแอนิเมชัน เป็นมุมมองส่วนตัวที่ชอบจินตนาการว่าถ้าเขาพากย์ มันคงได้อารมณ์เข้ม ๆ ชัดเจนไม่แพ้บทแอ็กชันเลย