เนื้อเรื่อง ณ เส้นขอบฟ้า สรุปจบแบบไหน

หากพระเจ้ากำหนดพรหมลิขิตในเส้นทางรักครั้งนี้ ได้โปรดอย่าใจร้ายกับพวกเขานักเลย ความรักที่มีแต่ความซับซ้อนหากจุดจบคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเช่นไรโปรดติดตาม #สุดขอบฟ้านับดาว

ฉันหลงรักเขา หนุ่ม โฮสต์ที่ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเขาเจ้าหญิง... เขาเรียกฉันว่าแบบนั้น ความรักที่อยู่บนผลประโยชน์ไม่มีวันเป็นรักแท้มีคนเตือนฉัน แต่หัวใจฉันไม่ฟัง… หุบเหวแห่งรัก ยากนักที่จะป่ายปืนขึ้นมา

เหตุการณ์นั้นทำให้ความรักของเธอสิ้นสุดลง ในขณะเดียวกันกับที่เธอก็ได้พบรักใหม่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เขา 'มู่หรงอวิ๋นเฟิ่ง' บุรุษผู้ซึ่งถูกคนรักและถูกในตระกูลทอดทิ้ง นาง 'โจวจินเซวียน' หญิงสาวผู้ซึ่งกำลังหนีเอาชีวิตรอด เพราะแผนที่สมบัติในสุสานโบราณทำให้หญิงสาวถูกตามล่าจนพลัดหลงกับบิดา เคราะห์ซ้ำกรรมซัดทำให้นางกับเขาพบกัน นางจำต้องรับรู้ความเจ็บปวดของเขา ผ่านตราบาปที่เขายัดเยียดให้ นับจากวันนั้นชีวิตของเขาถูกด้ายแดงผูกไว้กับนาง ชีวิตของนางถูกดึงเข้าสู่วังวนแห่งความวุ่นวาย ชั่วชีวิตทั้งสองคนจึงไม่อาจแยกจาก....

สำหรับศัตรูและคนทั้งแผ่นดิน เขาคือมารร้ายธงแดงที่โหดเหี้ยม อำมหิต และพร้อมจะฟาดฟันผู้คนเป็นผักปลา ทว่าสำหรับนางเพียงผู้เดียว... เขาคือบุรุษคลั่งรักที่ยอมสยบแทบเท้า และพร้อมจะเผาโลกทั้งใบเพื่อแลกกับรอยยิ้มของนาง! "ข้าไม่สนใจฮ่องเต้ ข้าไม่สนใจคุณธรรมใต้หล้า สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือเจ้า... ผู้ใดกล้าทำให้เจ้าขุ่นข้องหมองใจแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะสับมันเป็นหมื่นชิ้นแล้วโยนให้สุนัขกิน!" *** นางเอกสายสตรอง ฉลาด มีมิติวิเศษ เอาคืนพวกคนพาลแบบสะใจสุดๆ *** พระเอกธงแดงที่หมายความว่ารักแค่เธอคนเดียว *** พระเอกสายโบ้ สายเปย์ ปกป้อง ดุดันกับคนอื่น แต่อ่อนโยนกับเมียเพียงคนเดียว *** ไม่มีฮาเร็ม พระเอกไม่มีอนุ รักเมียคนเดียว มีเมียคนเดียว ไม่เคยชายตามองผู้หญิงคนไหน มอบพรหมจรรย์ให้นางเอกเพียงคนเดียว *** มีลูกแฝดแสนน่ารัก *** จบฟีลกู๊ด

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที