สามกก

รายชื่อตัวละครหลักใน 'สามก๊ก' ที่คนทั่วไปมักนึกถึงมีความหลากหลายทั้งคนดีคนร้ายและนักวางแผนชั้นครู — และผมชอบวิธีแต่ละคนถูกวาดให้มีบุคลิกชัดเจนจนจดจำง่าย

เล่าปี่ (Liu Bei, เล่าปี่) เป็นหัวใจของเรื่องในมุมชู — เขาถูกมองว่าเป็นผู้นำที่มีอุดมการณ์และความเมตตา แม้ว่าบ่อยครั้งจะต้องเผชิญกับความขัดแย้งทางอำนาจ กวนอู (Guan Yu, กวนอู) และจางเฟย (Zhang Fei, จางเฟย) คือสองพี่น้องร่วมสาบานที่อยู่เคียงข้างเล่าปี่ ทำให้ภาพพวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของความสัตย์จริงและความกล้าหาญ ส่วนเตียวหุย (Zhao Yun, เตียวหุย) มักถูกยกให้เป็นฮีโร่ผู้เสียสละและสง่างามในการรบ

ทางฝั่งวุ่ย (แคว้นของโจโฉ) มีโจโฉ (Cao Cao, โจโฉ) ที่เป็นทั้งอัจฉริยะทางการเมืองและบุรุษผู้โหดเหี้ยม เขามีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนเหตุการณ์ทั้งในเชิงกำลังและการวางแผน ขงเบ้ง (Zhuge Liang, ขงเบ้ง) ในฝั่งชูยืมความฉลาดและกลยุทธ์มาขับเคลื่อนเรื่องราวจนกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่คนพูดถึงมากที่สุด ควบคู่กับนักรบที่มีชื่อเสียงอย่างลิโป้ (Lu Bu, ลิโป้) ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังและความเป็นนักรบแห่งยุค

ไม่ควรลืมซุนกวน (Sun Quan, ซุนกวน) ผู้เป็นแกนนำของแคว้นง่อก๊กและผู้วางรากฐานให้กับอำนาจในภาคตะวันออก หรือคนอย่างเตียวเสี้ยน (Diao Chan, เตียวเสี้ยน) ที่มีบทบาทในเรื่องความสัมพันธ์และการเมือง ตัวละครพวกนี้ไม่ได้มีแค่บทบาทบนหน้ากระดาษ แต่กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อป แนวคิดเรื่องความจงรักภักดี การหักหลัง และการเชื่อมโยงระหว่างบุคคลทำให้แต่ละตัวมีมิติ ฉันมักนึกถึงฉากที่แสดงบุคลิกต่างกันของแต่ละคนมากกว่าฉากการรบแค่ครั้งเดียว — นี่แหละที่ทำให้ 'สามก๊ก' ยืนยงจนคนยังพูดถึงกันไม่รู้จบ

เราเชื่อว่าผู้ที่มักถูกยกให้เป็นผู้เขียนนิยายเรื่อง 'สามก๊ก' คือ หลัวกวนจง (Luo Guanzhong) ซึ่งเป็นนักประพันธ์จีนจากยุคต้นราชวงศ์หมิง ชื่อของเขามักถูกอ้างถึงในบรรณานุกรมและคำอธิบายทางวรรณกรรมของจีนว่าเป็นผู้รวบรวมและปรับแต่งตำนานประวัติศาสตร์ชุดนี้จนกลายเป็นนิยายฉบับที่รู้จักกันในปัจจุบัน

ตัวงานของหลัวกวนจงไม่ได้เกิดขึ้นบนพื้นฐานของเหตุการณ์ดิบๆ เพียงอย่างเดียว แต่เป็นการผสมผสานระหว่างบันทึกเชิงประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงงานเก่าอย่างบันทึก 'จื้อซานก๊ก' กับเรื่องเล่าพื้นบ้าน นิทานสำนักละคร และการประพันธ์ใหม่ที่เพิ่มความดราม่าให้ตัวละครและฉากสงคราม ตัวอย่างที่ชัดเจนคือฉากศึกที่มีการขยายรายละเอียดอย่างมหาศาล เช่น การบรรยายความเฉียบแหลมของแม่ทัพหรือเล่ห์กลของที่ปรึกษา ซึ่งช่วยเปลี่ยนเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ให้กลายเป็นเรื่องเล่าที่เข้มข้นและมีอารมณ์ร่วม

อ่านในมุมของคนชอบเรื่องเล่า ผมมักนึกถึงวิธีที่ผู้เขียนเลือกจะเน้นคุณลักษณะของตัวละคร เช่น การขับเน้นคุณธรรมของนายกองบางคนหรือเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่าย เพื่อให้ผู้อ่านตัดสินใจว่าจะเชียร์ใคร นี่แหละคือเสน่ห์ของเวอร์ชันนิยาย—มันไม่ใช่แค่บันทึกเหตุการณ์ แต่คือการสร้างมุมมองและบทสนทนาในสังคมยุคนั้น การยอมรับว่าหลัวกวนจงเป็นผู้เขียนหลักจึงไม่ได้หมายความว่าผลงานนี้มาจากคนเดียวแท้จริง แต่มันสะท้อนการรวบรวมและการปรุงแต่งของผู้เล่าในยุคนั้น ผลลัพธ์คือผลงานที่ยืนยาวและถูกดัดแปลงไปสู่ละคร ภาพยนตร์ และเกมมากมาย จุดนี้ทำให้การอ่าน 'สามก๊ก' สนุกทั้งในเชิงประวัติศาสตร์และวรรณกรรม เพราะแต่ละเวอร์ชันสะท้อนทัศนะของผู้เขียนและผู้เล่าในแต่ละยุค ไม่ว่าจะเป็นความยิ่งใหญ่ของบทบาท หรือลีลาการประพันธ์ที่ทำให้เหตุการณ์เดิมดูเข้มข้นขึ้น ผมคิดว่าความซับซ้อนแบบนี้แหละที่ทำให้เรื่องยังถูกพูดถึงไม่รู้จบ

สมัยก่อนดู 'สามก๊ก' แบบมาราธอน ความรู้สึกแรกคือชอบที่เรื่องราวถูกเล่าอย่างช้า ๆ ให้โอกาสตัวละครเติบโตทีละนิด — นี่คือเวอร์ชันคลาสสิกของทีวีที่หลายคนคุ้นเคย ซึ่งมีจำนวนทั้งหมด 84 ตอน โดยเป็นฉบับที่สร้างจากนิยายต้นฉบับและเน้นการเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ยุคบุกเบิกของความขัดแย้งจนจบสภาพการณ์แบ่งแยกสามอาณาจักร ฉากสำคัญ ๆ อย่างการหักเหของโชคชะตาของเล่าปี่ ขงเบ้ง และซุนกวน รวมถึงยุทธการที่มีรายละเอียดมาก ถูกกระจายออกไปในหลายตอนจนให้ความรู้สึกเหมือนได้ย่างก้าวผ่านประวัติศาสตร์จริง ๆ

ในฐานะแฟนที่โตมากับซีรีส์แนวประวัติศาสตร์ ฉันมองว่า 84 ตอนทำให้การพัฒนาตัวละครมีน้ำหนัก ทั้งการวางเหตุผลทางการเมืองและมิตรภาพระหว่างวีรบุรุษ ฉากการเตรียมยุทธการ หรือฉากปรึกษากลยุทธ์หลายฉากอาจดูยืดยาวสำหรับคนที่ชอบจังหวะเร็ว แต่กลับเป็นพื้นที่ให้บทสนทนาและอารมณ์ซึมลึกขึ้น การนำเสนอแบบนี้ยังอนุญาตให้รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างความสัมพันธ์เชิงอำนาจหรือความลังเลใจของผู้นำถูกขยายออกอย่างเป็นธรรมชาติ

ต้องยอมรับว่ามีเวอร์ชันตัดต่อหรือซับที่ตัดต่อใหม่ในบางประเทศ ทำให้จำนวนตอนอาจเปลี่ยนได้หากนับแบบแบ่งตอนสั้นลง แต่ต้นฉบับเวอร์ชันที่หลายคนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จดจำกันคือ 84 ตอน ซึ่งถ้าตั้งใจดูแบบเต็ม ๆ จะได้แง่มุมเรื่องราวครบและความพึงพอใจในการตามรอยชะตากรรมตัวละครไปจนจบ เหลือไว้เป็นความทรงจำของแฟนรุ่นเก่า ๆ ที่ยังชอบความยาวและความละเอียดของเล่าเรื่องแบบคลาสสิก

เมื่อพูดถึงวรรณกรรมจีนคลาสสิกชิ้นนี้ ชื่อ 'สามก๊ก' จะเด้งขึ้นมาในหัวทันที เพราะมันเป็นมหากาพย์ที่เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ยุคล่มสลายของราชวงศ์ฮั่นจนกลายเป็นยุคสามก๊ก — โลกที่เต็มไปด้วยการทรยศ การวางแผน และความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลซับซ้อนมากกว่าที่คิด

โครงเรื่องหลักเริ่มจากความโกลาหลของสังคมหลังกบฏผ้าเหลือง แล้วค่อย ๆ แยกเป็นฝ่ายใหญ่สามฝ่ายคือของ 'เล่าปี่' 'โจโฉ' และ 'ซุนกวน' แต่สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ก็คือการใส่องค์ประกอบเชิงนิยายเข้ามา เช่น การปฏิญาณสาบานในสวนท้อ ความจงรักภักดีของนักรบบางคน หรือแผนการกองทัพที่ฉลาดล้ำไปกว่ากาลเวลา ฉากที่คนมักจำกันดีคือศึกผาแดง ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่กำหนดสมดุลอำนาจในภูมิภาค ส่วนตัวละครก็มีสีสัน: บางคนเน้นอุดมการณ์ บางคนเน้นความทะเยอทะยาน และบางคนกลายเป็นสัญลักษณ์ของคุณธรรมที่ยากจะพบในโลกการเมือง

ในฐานะแฟนเรื่องเล่าโบราณ ผมชอบที่ 'สามก๊ก' ไม่ได้เล่าแค่การรบ แต่ทำให้เราเห็นแรงจูงใจส่วนตัว การตัดสินใจที่ผิดพลาด และวิธีที่ผู้คนปรับตัวกับสถานการณ์ ผมมักจะหยุดคิดถึงแต่ละบทที่โฟกัสความขัดแย้งภายใน เช่น การเสียสละเพื่ออุดมการณ์หรือการเลือกทางที่ปลอดภัยกว่าทางที่ถูกต้อง นั่นทำให้เรื่องดูมีมิติและทำให้ตัวละครไม่เป็นแค่หุ่นกระบอกของประวัติศาสตร์ พออ่านจบก็รู้สึกเหมือนผ่านการเดินทางยาว ๆ — ทั้งเหนื่อย ทั้งตื่นเต้น แต่เต็มไปด้วยบทเรียนทางมนุษยธรรมที่ยังใช้ได้กับสังคมปัจจุบัน

ชัดเจนว่า 'สามก๊ก' ในเวอร์ชันเสียงไม่ได้มีแค่แบบเดียวในไทยนะ — มีทั้งแบบอ่านออกเสียงยาว ๆ เหมือนหนังสือเล่มที่ถูกแปลงเป็นออดิโอบุ๊ก แบบย่อที่ตัดตอนฉากสำคัญเพื่อให้ฟังง่ายขึ้น และแบบละครวิทยุหรือดรามาติกที่ใช้พากย์หลายคนใส่เสียงประกอบให้รู้สึกเหมือนละครวิทยุสมัยก่อน ฉันเคยฟังฉบับที่เล่าทั้งเรื่องแบบไม่ตัดต่อจนรู้สึกว่ามันยาวอย่างที่ควรจะเป็น แต่ก็มีอีกหลายฉบับที่เน้นฉากยอดนิยมแล้วตัดเนื้อหาที่ดูเป็นพรายกร้านออกไป ทำให้คนฟังใหม่เข้าถึงได้ง่ายกว่า

สไตล์การเล่าและคุณภาพการบันทึกจะแตกต่างกันค่อนข้างมาก บางเวอร์ชันเล่าแบบเดียวคนพากย์คนเดียวทั้งเรื่อง เป็นโทนการอ่านนิยายที่เน้นอรรถรสภาษาและทำนองเสียง ในขณะที่เวอร์ชันดรามามีเอฟเฟกต์และบทพูดสลับกัน ทำให้ฉากเช่นการพบกันของลิโป้หรือการสาบานสวนท้อโดดเด่นขึ้นกว่าการฟังอ่านเรียบ ๆ ฉันชอบเวอร์ชันที่มีการใช้ดนตรีและเสียงประกอบนิดหน่อย เพราะมันช่วยตั้งอารมณ์ให้ฉากยุทธการขนาดใหญ่ดูมีชีวิต แต่ก็ยอมรับว่าในบางครั้งการอ่านเรียบ ๆ ทำให้รายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ชัดขึ้นกว่า

ถ้าจะมองหาในไทย มักจะเจอทั้งฉบับที่แปลงมาจากภาษาไทยตามฉบับแปลเล่มต่าง ๆ และฉบับดัดแปลงที่เขียนบทใหม่ให้เข้าใจง่ายขึ้น แหล่งที่มาจะมีตั้งแต่แพลตฟอร์มหนังสือเสียงของไทย ร้านหนังสือใหญ่ที่มีซีดีหรือไฟล์ดาวน์โหลด ไปจนถึงยูทูบที่มีคนทำอัพโหลดเป็นตอน ๆ ให้ฟังฟรี บางหน่วยงานยังมีการบันทึกละครวิทยุเก่าที่นำเสนอเรื่องราวในมุมคลาสสิก การเลือกเวอร์ชันจึงขึ้นกับว่าอยากฟังเนื้อหาเต็มแบบละเอียด หรือต้องการเวอร์ชันย่อยที่เน้นจังหวะสนุก ๆ สุดท้ายแล้วการฟัง 'สามก๊ก' เป็นเสียงเปิดมุมมองใหม่ของนิยายเรื่องนี้ให้ผมเห็นภาพชัดขึ้น ทั้งฉากเล็กฉากใหญ่ต่างมีพลังเมื่อถูกเล่าออกมาเป็นเสียง

ในพจนานุกรมภาษาจีน ชื่อที่ปรากฏสำหรับเรื่องสามก๊กมักจะเป็น '三国演义' (แบบตัวย่อ) หรือรูปแบบตัวเต็มว่า '三國演義' พร้อมพินอินว่า Sānguó Yǎnyì ซึ่งคำตรงตัวหมายถึงการ 'เล่าเรื่อง' หรือ 'ละครเล่าเรื่อง' เกี่ยวกับยุคสามก๊ก

คำอธิบายในพจนานุกรมมักระบุว่ามันเป็นวรรณกรรมจีนแบบยาว จำพวก章回小說 และมักจะสอดแทรกคำว่าเป็นนวนิยายประวัติศาสตร์ที่ขยายจากบันทึกประวัติศาสตร์จริง ๆ โดยผู้แต่งที่มักถูกระบุคือ '羅貫中' (Luo Guanzhong) ซึ่งพจนานุกรมจะบอกด้วยว่าผลงานนี้บอกเล่าเหตุการณ์ในปลายราชวงศ์ฮั่นและช่วงการแยกแคว้นเป็นสามรัฐ

เวลาที่ต้องอธิบายความแตกต่าง พจนานุกรมมักจะชี้ว่า '三国演义' ไม่เท่ากับ '三国志' — ข้อหลังคือบันทึกประวัติศาสตร์เชิงสาระมากกว่า ส่วนหน้าเป็นนวนิยายที่มีการปรุงแต่ง จุดนี้ผมมักจะชอบที่พจนานุกรมช่วยแบ่งให้ชัดเพราะทำให้เวลาอ่านหรือพูดถึงแหล่งข้อมูลต่าง ๆ เราจะไม่สับสนกันมากนัก

ในภาษาจีนมาตรฐาน ชื่อที่ใช้อย่างเป็นทางการคือ '三国演义' (ตัวอักษรย่อในจีนแผ่นดินใหญ่) หรือเขียนเป็นตัวเต็มว่า '三國演義' ในไต้หวันและฮ่องกง ซึ่งอ่านออกเสียงแบบภาษาจีนกลางว่า Sānguó Yǎnyì

ชื่อนี้แปลตรงตัวได้ประมาณว่า 'การแสดง/บทประพันธ์เกี่ยวกับสามก๊ก' คำว่า '三国' คือสามอาณาจักร ส่วนคำว่า '演义' บอกชัดว่ามันเป็นการเล่าเรื่องในเชิงวรรณกรรมที่ผสมปนเปื้อนนิยายและการปรุงแต่งเชิงศิลป์มากกว่าบันทึกประวัติศาสตร์เพียว ๆ ฉันมักจะชอบความรู้สึกที่ชื่อนี้เตือนว่าเราอ่านนิยาย ไม่ใช่เอกสารทางประวัติศาสตร์เพียงอย่างเดียว

ชื่อเรื่องนี้เชื่อมโยงกับงานของผู้ประพันธ์ยุคสมัยโบราณและกลายเป็นคำเรียกมาตรฐานในการพูดคุยทั้งในวงการวรรณกรรม สื่อโทรทัศน์ และการศึกษา โดยเวลาพูดถึงงานชิ้นนี้ในภาษาจีนกลาง คนทั่วไปจะพูดว่า '看/读三国演义' เพื่อหมายถึงการชมหรือการอ่าน 'สามก๊ก' ในรูปแบบนิยาย ซึ่งเป็นชื่อที่จับต้องได้และคงความเป็นทางการพอสมควรเมื่อนำไปใช้ในบทความหรือการพูดอย่างเป็นทางการ

แวบแรกที่เปิดอ่าน 'มังสามเกียด' รู้สึกเหมือนเจอโลกหนึ่งที่ผสมระหว่างประวัติศาสตร์และแฟนตาซีเข้าด้วยกันอย่างแนบเนียน ผมพบว่าจังหวะการเล่าไม่ได้เน้นแค่การต่อสู้หรือการผจญภัยเพียงอย่างเดียว แต่ให้เวลากับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ความขัดแย้งทางศีลธรรม และการเติบโตของคนธรรมดาที่โดนผลักเข้าสู่เหตุการณ์ใหญ่ของสังคม เรื่องเริ่มจากภาพชีวิตในชุมชนเล็ก ๆ ถูกความไม่ยุติธรรมและอำนาจกลางคุกคาม ทำให้ตัวเอกต้องตัดสินใจว่าจะยืนหยัดหรือถอย หน้าที่ ความรัก และคำสาบานกลายเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญ

สภาพแวดล้อมในเรื่องมีทั้งฉากเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยการเมืองสีเทาและชนบทที่ยังยืนหยัดด้วยขนบประเพณี ฉากต่อสู้บางฉากใช้รายละเอียดของยุทธวิธีและการใช้เครื่องมือจนผมอดนึกถึงสัมผัสแบบยุคโบราณไม่ได้ ขณะเดียวกันก็มีเส้นเรื่องเหนือธรรมชาติที่แตะเรื่องกรรมพันธุ์และพลังลี้ลับ ซึ่งช่วยเพิ่มมิติให้เรื่องไม่กลายเป็นนิยายประวัติศาสตร์เคร่งเครียดเท่านั้น

เมื่อมองโดยรวมแล้ว 'มังสามเกียด' เล่าเรื่องเกี่ยวกับการเลือกของมนุษย์เมื่อเผชิญกับอำนาจที่เหนือกว่า มิตรภาพที่เกิดขึ้นท่ามกลางศัตรู ความสูญเสียที่ต้องแลก และการค้นพบตัวตนที่แท้จริง ส่วนตัวแล้วผมชอบวิธีที่ผู้เขียนไม่ยัดคำตอบตายตัวให้ผู้อ่าน แต่ปล่อยให้ฉากและการกระทำของตัวละครเป็นผู้บอก ซึ่งทำให้แต่ละตอนอ่านแล้วอยากย้อนกลับมาคิดตามอีกหลายครั้ง

สัญลักษณ์สามง่ามมีความดึงดูดใจแบบเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งที่ทำให้แฟนคลับคล้อยตามได้ง่าย ๆ ฉันชอบคิดว่ามันเป็นเครื่องหมายของอำนาจกับความสมดุลพร้อมกัน — ปลายทั้งสามเหมือนการชี้ทางเลือกหรือความรับผิดชอบที่ต้องแบกรับ

ภาพจำจากหนังหรือการ์ตูนมักช่วยเสริมเสน่ห์นี้ได้ชัด อย่างในฉากที่ 'The Little Mermaid' ใช้สามง่ามเป็นสัญลักษณ์ของราชาแห่งทะเล หรือในภาพยนตร์อย่าง 'Aquaman' ที่สามง่ามกลายเป็นไอคอนประจำตัวที่ประกอบด้วยประวัติศาสตร์และพลังเหนือธรรมชาติ สิ่งพวกนี้ทำให้แฟนคลับมีจุดยึดทางอารมณ์ — เราจดจำรูปร่างก่อนจำรายละเอียด เพราะซิลูเอตที่ชัดเจนทำให้สัญลักษณ์เด่นในหัว

ในระดับสุนทรียะ มันสะท้อนถึงการออกแบบที่ใช้หลักสามคะแนนซึ่งตาเรามักพอใจ ชอบเอาไปประยุกต์เป็นโลโก้ หรือนำมาตกแต่งคอสเพลย์ การที่มันเชื่อมโยงกับตำนานอย่างโพไซดอนหรือเทพเจ้าทะเลทำให้มีชั้นความหมาย ทั้งความยิ่งใหญ่ การปกป้อง และความโหดร้ายเล็กน้อย นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมสามง่ามถึงถูกชื่นชอบ — มันพูดได้หลายอย่างโดยไม่ต้องพูดมาก และภาพเดียวก็สามารถเรียกความทรงจำทั้งเรื่องขึ้นมาทีเดียว

นี่คือภาพรวมของสินค้าที่เกี่ยวกับ 'รักสามเรา' ที่แฟนๆ มักเก็บกันไว้เป็นคอลเลคชันส่วนตัวและของขวัญให้เพื่อนร่วมก๊วน

ฉันมักเห็นรูปแบบสินค้าที่ชัดเจนคือเล่มพิมพ์จริงทั้งปกอ่อนและสเปเชียลเอดิชันแบบปกแข็งที่มาพร้อมปก/สวมแจ็กเก็ตสวยงาม และยังมีเวอร์ชันดิจิทัลให้อ่านบนแพลตฟอร์มอีบุ๊กด้วย นอกเหนือจากตัวเล่มหลัก มักมีหนังสือเสริมอย่างแฟนบุ๊กหรืออาร์ตบุ๊กที่รวบรวมภาพประกอบฉากสำคัญกับสเก็ตช์งานศิลป์ของเรื่อง

ของสะสมประเภทอื่นที่หาได้บ่อยคือบ็อกซ์เซ็ตแบบพรีออร์เดอร์ซึ่งมักจะแถมการ์ด PVC หรือโปสการ์ดลายพิเศษ, สินค้าผ้าอย่างเสื้อทีเชิ้ตและถุงผ้า รวมทั้งปฏิทินลายภาพนิ่งที่แฟนๆ ชอบเก็บตั้งโชว์ ฉันยังชอบเห็นของใช้น่ารักๆ อย่างพวงกุญแจอะคริลิกและเข็มกลัดโลหะ ซึ่งมักออกเป็นเซ็ตที่มีหลายตัวละครให้เลือก

สำหรับแหล่งซื้อ แนะนำเริ่มจากร้านออนไลน์ของสำนักพิมพ์หรือเพจอย่างเป็นทางการของผู้แต่งเพราะของออกใหม่มักวางจำหน่ายตรงนั้นก่อน ถ้าอยากจับของจริงลองแวะร้านหนังสือใหญ่ในไทยหรือบูธในงานหนังสือและคอนเวนชันต่างๆ นอกจากนี้ตลาดออนไลน์อย่าง Shopee, Lazada หรือ JD Central มักมีผู้ขายนำมาขาย ทั้งของใหม่และของสะสมมือสอง ถ้าอยากได้ของเซ็นหรือพิเศษ งานแฟนมีตหรือกิจกรรมลงชื่อที่จัดโดยผู้แต่งคือที่ที่มีโอกาสเจอสิ่งนั้นมากที่สุด สรุปคือมีตั้งแต่หนังสือธรรมดาจนถึงไอเท็มลิมิเต็ดที่ต้องไล่ตามข่าวประกาศจากช่องทางของผู้ผลิตและชุมชนแฟนๆ เอง — ถ้าได้ของที่ถูกใจสักชิ้น มันให้ความรู้สึกเหมือนเก็บความทรงจำจากเรื่องราวอย่างหนึ่งไว้กับตัว