เบญญาภา จีนประสม ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับแหล่งแรงบันดาลใจอะไรบ้าง?

ข้าพเจ้าให้ความสนใจกับการที่เบญญาภาเอาแรงบันดาลใจจากความทรงจำเดิม ๆ มาขัดเกลาเป็นงานศิลป์อย่างช้า ๆ เธอบอกว่าบางครั้งร่องรอยจากวัยเด็ก เช่น หนังสือเก่าที่เคยอ่านหรือภาพถ่ายในอัลบั้ม จะกลายเป็นตัวนำทางในการเลือกโทนสีและองค์ประกอบงาน ทั้งกลิ่นของฤดู ฝนที่ตกหนักในคืนหนึ่ง หรือเส้นขอบฟ้าที่เปลี่ยนไป กลายเป็นสัญญะในผลงานของเธอ
ข้าพเจ้าชอบที่เธอไม่กลัวจะใช้ความเปราะบางเป็นจุดเริ่มต้น แรงบันดาลใจจึงไม่ได้มาจากความสำเร็จใหญ่โต แต่เป็นจากบาดแผลเล็ก ๆ ที่ได้รับการเยียวยาด้วยการสร้างสรรค์ งานของเธอจึงให้ความรู้สึกเหมือนจดหมายที่คนหนึ่งเขียนถึงตัวเองในวันที่เงียบ ๆ — อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยังคงติดตรึงใจข้าพเจ้าอยู่

เราเคยได้ยินเบญญาภาพูดถึงแรงบันดาลใจในมุมที่สดและทันสมัย—อะไรที่ดึงเอาจังหวะของชีวิตเมืองเข้ามาผสมกับความคิดสร้างสรรค์ของเธอ สิ่งที่กระตุ้นเธอมีตั้งแต่วิดีโอสั้น ๆ ที่เห็นในโซเชียลมีเดีย ไปจนถึงเสียงเครื่องดนตรีอินดี้ที่ได้ยินในคาเฟ่เล็ก ๆ จังหวะเหล่านี้ทำให้เธอทดลองฟอร์มใหม่ ๆ และกล้าลองผสมสื่อไม่ว่าจะเป็นภาพ เสียง หรือคำพูด เรามองว่าเธอไม่ยึดติดกับแหล่งแรงบันดาลใจแบบดั้งเดิม แต่ชอบหยิบเอาสิ่งเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันมาปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราวใหญ่
การสนทนากับเพื่อนร่วมวงการ หรือการได้ทำงานร่วมกันเป็นโปรเจ็กต์ข้ามสาขาก็มีบทบาทสำคัญ เธอบอกว่าการเห็นคนที่มีวิธีคิดต่างออกไปช่วยเปิดประตูให้เกิดไอเดียมากมาย นอกจากนี้ แรงกดดันและการตั้งคำถามกับตัวเองเวลาเจอขีดจำกัดก็เป็นเชื้อไฟเงียบ ๆ ที่ช่วยผลักดันงานให้เดินหน้าต่อ การตระหนักถึงบริบททางสังคมและประเด็นร่วมสมัยทำให้ผลงานของเธอมีชั้นความหมายมากขึ้น และผู้ฟังมักจะรู้สึกเชื่อมโยงกับสิ่งที่เธอเล่าในแบบที่ทันสมัยและไม่ปรุงแต่งเกินไป

ดิฉันมักจะพูดถึงแหล่งแรงบันดาลใจที่เบญญาภาเล่าไว้ราวกับภาพพร่าของความทรงจำที่ค่อย ๆ ชัดขึ้นเมื่อนั่งฟังเธอให้สัมภาษณ์ หลัก ๆ แล้วสิ่งที่เธอหยิบมาบ่อยคือเรื่องราวในครอบครัวซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องฮีโร่หรือเหตุการณ์สำคัญ แต่เป็นรายละเอียดเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันที่กลายเป็นตัวขับเคลื่อนความคิดสร้างสรรค์ของเธอ เช่น กลิ่นอาหารที่แม่ทำ เสียงวิทยุในยามเช้า และบทสนทนาในตลาดท้องถิ่น เหล่านี้ทำให้ผลงานของเธอแฝงด้วยความเป็นมนุษย์และอบอุ่น

นอกจากบรรยากาศบ้านแล้ว เธอยังเอ่ยถึงการเดินทางที่ไม่จำเป็นต้องไปไกล แต่เป็นการสังเกตพื้นที่รอบตัวอย่างตั้งใจ การนั่งจ้องสีของฟ้าในเช้าหนึ่ง การเดินผ่านชุมชนเล็ก ๆ ที่มีเรื่องเล่าซ่อนอยู่ ทำให้เธอค้นพบมุมมองใหม่ ๆ ที่ต่อยอดเป็นไอเดียศิลปะหรือการเขียนบท ความสนใจต่อเสียงเพลงพื้นบ้านและการเล่าเรื่องท้องถิ่นก็ปรากฏบ่อยครั้งในคำพูดของเธอ เพราะมันเติมน้ำหนักให้กับธีมและตัวละครในผลงาน

สุดท้าย การพบผู้คนที่มีประสบการณ์ต่างกัน ทั้งคนแก่ที่เล่าอดีต นักดนตรีที่ทำซ้ำซากจนกลายเป็นรูปแบบ และศิลปินรุ่นใหม่ที่ท้าทายกรอบความคิด ล้วนเป็นแหล่งพลังที่เธอหยิบมาใช้ ขณะที่อ่านหรือฟังเธอเล่า เห็นได้ชัดว่าแรงบันดาลใจสำหรับเธอเป็นสิ่งที่เกิดจากการใส่ใจรายละเอียดรอบตัวมากกว่าการรอเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มันทำให้ผลงานนั้นมีรสชาติเฉพาะตัวและเข้าถึงคนง่ายในแบบที่ผมชื่นชม