บทที่ 1.1

ความรัก...มิใช่ทุกสิ่ง

ชาติก่อนอวิ๋นซูฮวาแต่งให้กับแม่ทัพเยี่ย เป็นฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพที่สูงส่งและเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ จวนตระกูลเยี่ยนับสิบชั่วคนมีผลงานความดีความชอบ นางกับเยี่ยชิงอันมีใจรักใคร่ตั้งแต่แรกพบ เมื่อครางานเลี้ยงตระกูลเยี่ยเขามอบปิ่นรักจับจองใจ ให้คำมั่นเมื่อกลับจากสมรภูมิจะแต่งนางเข้าจวนอย่างถูกต้อง

นาง..เป็นบุตรสาวคนที่สามของเยี่ยนกั๋วกง มีชื่อเสียงจากการเล่นฉินอันโด่งดังและได้รับคำชมจากไทเฮาของแคว้น

 ปีนั้นบิดาไม่เห็นด้วยที่นางจะแต่งเข้าจวนแม่ทัพ นางไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของบิดา ดึงดันจะแต่งให้เขาแต่เพียงผู้เดียว ไม่เผื่อใจ ไม่ยินยอม กระทั่งในที่สุดไทเฮาก็ทรงออกหน้า เป็นผู้ที่ไกล่เกลี่ยและส่งเสริม

อวิ๋นซูฮวานั่งเกี้ยวแปดคนหามแต่งเข้าจวนตระกูลเยี่ย เป็นฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพที่สตรีทั้งเมืองหลวงอิจฉา ฉากหน้าของความงดงาม ความรักที่กลบฝังความจริงตรงหน้า นางแต่งเข้าจวนตระกูลเยี่ยได้สองปีเยี่ยชิงอันก็รับอนุเข้าจวนสองคน

นางเป็นสตรีที่ใจกว้าง ไม่อาจหึงหวง ไม่อาจคัดค้าน ด้วยตัวนางเองก็ยังไม่ตั้งครรภ์ อีกทั้งมารดาสามีก็อยากให้ตระกูลเยี่ยมีทายาทเร็ววัน

ปีที่สามนางค้ำจุนจวนตระกูลเยี่ยด้วยสินเดิมของตน เงินมหาศาล โรคระบาดที่ทำให้ผู้คนล้มตาย ในฐานะจวนแม่ทัพตระกูลเยี่ยย่อมต้องลงทั้งแรง ลงทั้งเงิน

ปีที่สี่ในที่สุดตระกูลเยี่ยก็มีทายาท นางมีข่าวดีเพราะมีสัญญาณการตั้งครรภ์ ทว่าในปีนั้นเพราะกรำงานหนักหน่วง ดูแลจวนและค้ำจุนคนมากกว่าสามร้อยชีวิต อวิ๋นซูฮวาแท้งบุตรหลังจากได้รับข่าวจากสมรภูมิ เยี่ยชิงอันหายตัวไปไม่ทราบข่าวหลังจากถูกข้าศึกโจมตีป้อมทางใต้

ชีวิตแทบเอาไม่รอด แท้งบุตรต้องนอนซมบนเตียงนับเดือน ทว่าหลังจากนั้นสามีกลับพาอนุอีกคนเข้ามา กล่าวว่าข่าวลือนั่นเป็นเพียงกลลวงเพื่อให้ข้าศึกตายใจ!!!

ฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพสมควรมีคุณธรรม เป็นฮูหยินขุนนางจะต้องเป็นแบบอย่างที่ดี เป็นสตรีชนชั้นสูงไม่อาจทำสิ่งที่เสื่อมเสียต่อจวน ต่อวงศ์ตระกูล อวิ๋นซูฮวานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง กำชับผู้คนไม่ให้บอกสามีเรื่องที่นางแท้งบุตรเพราะข่าวลือ นางได้แต่ปลอบตัวเองว่าเพื่อบ้านเมือง เพื่อสามี ไม่อยากให้เขาเศร้าโศก

ปีต่อมาอนุของเขาตั้งครรภ์ นางยินดีและหวังว่าทารกน้อยจะเป็นความหวังของตระกูลเยี่ย ความหวังของนาง กระทั่งนางได้ยินมารดาสามีบีบบังคับให้เยี่ยชิงอันปลดนาง!!!

นางไม่มีทายาท นางใช้สินเดิมของตนค้ำจุนตระกูลเยี่ยจนแทบไม่เหลือ อนุของสามีมาจากตระกูลคหบดี มีทรัพย์สินมากมายมหาศาล จะได้มาซึ่งทรัพย์สินเหล่านั้น ตระกูลของอนุผู้นั้นตั้งข้อแม้ว่าจะต้องยกบุตรสาวตนเป็นฮูหยินเอก

มองสามีลำบากใจทว่าไม่ปฏิเสธในทันที หัวใจของนางหล่นวูบ ความรักที่แท้ก็ไม่ได้งดงาม ความรักที่แท้ก็มิใช่ทุกสิ่งในชีวิต

นางรักเยี่ยชิงอันมาทั้งชีวิต ตระหนักดีว่าเขาเองก็รักนางเช่นกัน ทว่าชีวิตในจวนใหญ่ ชีวิตของจวนขุนนาง ชีวิตที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเองและการตัดสินใจของคนเพียงคนเดียว เขาถูกหน้าที่และความรับผิดชอบ รวมไปถึงสถานการณ์บีบบังคับ ตัวนางเองก็ถูกคุณธรรมของการเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพบีบคั้น กลางดึกของคืนวันหนึ่งนางกำลังใคร่ครวญเพื่อหย่าขาดจากเขา นึกไม่ถึงว่ามารดาสามีจะใจร้อน อีกฝ่ายให้คนบุกเขามาในเรือน ปลอมจดหมายลายมือของนาง จับนางแขวนคอด้วยแพรขาวยาวสามฉื่อ ชั่วขณะที่ดิ้นรนเพื่อลมหายใจเฮือกสุดท้าย นางหวังว่าเยี่ยชิงอันจะมาช่วยนาง หวังว่าความรักที่หลงเหลือในใจจะทำให้เขาเห็นแก่ความดีของนาง

เขามา...แต่เขากลับหลับตามองนางถูกจับแขวนคอบนขื่อ!!!

ทุกสิ่งพังทลาย ความรักจืดจาง ความดีที่เคยมีต่อกันเลือนหาย ชั่วขณะที่ลมหายใจของนางสิ้นสุด หัวใจกลับสงบกว่าที่คาด อวิ๋นซูฮวาเพียงกระซิบบอกกับตัวเองในใจ ความโง่งมในวัยแรกแย้ม ความรักที่นางเคยให้ความสำคัญกว่าทุกสิ่ง ความไร้เดียงสาของวัยเยาว์ที่เคยคิดว่านางกับเขารักกัน ไม่ว่าสิ่งใดนางก็ทนได้ ไม่ว่าสิ่งใดนางล้วนสามารถยืนหยัด

ห้วงเวลาของชีวิตที่เป็นเหมือนบุปผาที่ผลิบาน นางใช้ทั้งหมดนั้นไปกับบุรุษที่นางรักหมดใจ มอบทุกอย่างให้เขาไม่มีเหลือ ไม่เคยคิดเผื่อให้ตัวเอง เพียงเพื่อหวังให้เขาได้ก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดของความหวัง

นางได้เป็นฮูหยินเอกของเขา

นางได้เป็นฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพ

นางคือคนที่อยู่เคียงข้างเขาในทุกๆ ช่วงเวลาหลังจากแต่งงาน

นางเป็นสตรีที่ผู้คนในเมืองหลวงอิจฉาริษยา

แล้วอย่างไร...สิ่งที่นางได้ตอบแทนคืนมาท้ายที่สุดก็คือความว่างเปล่านี่อย่างไรเล่า

ลมหายใจขาดห้วง ชีวิตหลุดลอย ความอึดอัดที่พรั่งพรู หน้าอกที่เจ็บร้าวและความมืดที่คืบคลาน ความกลัวในใจกลับกลายเป็นความสงบ กระทั่งทุกอย่างดำมืดอวิ๋นซูฮวาก็ยังยอมรับในทุกๆ ชะตาชีวิตที่เกิดขึ้น ไม่โทษฟ้า ไม่โทษผู้ใด ไม่กล่าวโทษแม้แต่ตัวเอง...