เพลงประกอบการ์ตูน การเดินทางของคิโนะ คือเพลงไหน?

คนที่สะสมหนังสือเล่มโปรดแบบฉันมักนับเล่มก่อนแล้วค่อยจัดแยกสภาพหนังสือให้เป็นระเบียบ ในแง่ของนิยายฉบับต้นฉบับ 'การเดินทางของคิโนะ' (นิยายไลท์โนเวล) มีเล่มหลักที่เรียงเป็นซีรีส์จำนวน 23 เล่ม ซึ่งนับเป็นชุดหลักของเรื่อง หลังจากเล่มหลักจะมีรวมเล่มเรื่องสั้นและฉบับพิเศษที่แยกออกมาเป็นเล่มย่อยๆ อีกหลายชุด ซึ่งบางฉบับรวมตอนสั้นที่ไม่อยู่ในเล่มหลักและบางฉบับเป็นฉบับรวมบทความหรือตอนพิเศษที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร ฉันมองว่าถ้าต้องเก็บสะสมจริงๆ ให้เริ่มจากเก็บเล่ม 1–23 ก่อน แล้วตามด้วยรวมเรื่องสั้นที่ชอบเป็นรายบุคลิกของผู้อ่าน เพราะรวมเรื่องสั้นมักมีตอนที่แฟนชอบแต่ไม่ได้อยู่ในตัวเล่มหลัก การเรียงลำดับพื้นฐานจึงคืออ่านตามลำดับเล่มหลัก 1 → 2 → … → 23 แล้วตามด้วยรวมเล่มพิเศษตามลำดับการตีพิมพ์หรือความชอบส่วนตัว ช่วยให้เข้าใจการพัฒนาภาษาของผู้แต่งและโทนเรื่องที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

เพลง 'คิมิโนโตะ' ที่หลายคนถามถึง ถูกขับร้องโดยวง 'RADWIMPS' ซึ่งเป็นวงร็อกญี่ปุ่นที่มีสไตล์เด่นชัดและเสียงนำของโยจิโร่ โนดะทำให้เพลงมีมิติพิเศษ ส่วนตัวแล้วผมชอบวิธีที่เสียงร้องของวงพาอารมณ์จากเงียบไปสู่การระเบิดได้อย่างกลมกลืน เพลงอย่าง 'Zenzenzense' ที่พวกเขาร้องให้ในงานภาพยนตร์มีความสดและพลัง คล้ายกับที่ได้ยินใน 'คิมิโนโตะ' — การจัดวางเสียงกีตาร์ เสียงร้อง และการเรียงตัวของเครื่องเคาะ ทำให้ทั้งบทเพลงไม่ใช่แค่ซาวด์แทร็ก แต่เป็นตัวเล่าเรื่องด้วยตัวเอง ถ้าใครคุ้นกับแนวเพลงเจ็บๆ แบบอินดี้ร็อกของญี่ปุ่น จะจับได้ทันทีว่าเอกลักษณ์การร้องและแอ็กเซ้นท์ของโยจิโร่นั้นปรากฏชัดในผลงานชิ้นนี้ สำหรับผมการได้ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้รายละเอียดเล็กๆ อย่างการลากเสียงตอนขึ้นท่อนคอรัสและโทนเสียงตอนพูดในเพลง มีค่ามากกว่าท่อนค้ำร้องเดียวๆ สรุปแล้วถ้าต้องชี้ชัดคนร้อง เพลงนี้มาจากวง 'RADWIMPS' และน้ำเสียงนำของโยจิโร่ โนดะก็เป็นหัวใจของเพลง

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมได้ดู 'การเดินทางของคิโนะ' ผมรู้สึกได้เลยว่านี่ไม่ใช่ซีรีส์ที่ต้องดูทีละตอนโดยคาดหวังการต่อเนื่องเหมือนซีรีส์ผจญภัยทั่วไป เรื่องนี้เป็นชุดเรื่องสั้นที่ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะสองครั้งหลัก ๆ — ฉบับปี 2003 ที่มี 13 ตอน และฉบับปี 2017 ที่มี 12 ตอน รวมกันแล้วถ้านับแค่ซีรีส์ทีวีทั้งสองเวอร์ชัน จะได้ 25 ตอนตรง ๆ ในมุมของคนที่ติดตามทั้งสองเวอร์ชัน ผมชอบความเป็นอิสระของแต่ละตอนในเวอร์ชัน 2003 ซึ่งมักจะเล่าเรื่องสั้นจบในตอนเดียว ส่วนเวอร์ชัน 2017 ก็จับประเด็นใหม่ ๆ และบางตอนจัดโทนบรรยากาศได้ต่างออกไป ทั้งสองเวอร์ชันเลยให้ความรู้สึกครบ แต่ถาคนถามว่า "ทั้งหมดกี่ตอน" แบบรวมทุกรูปแบบอนิเมะ ยังมีตอนพิเศษและ OVA บ้าง ซึ่งถ้านับรวมส่วนนั้นเข้ามา ตัวเลขจะเพิ่มขึ้นจาก 25 ไปอีกนิดหน่อย แต่ถ้าต้องการตัวเลขชัด ๆ สำหรับซีรีส์ทีวีหลัก ก็ยืนยันว่ามี 25 ตอนโดยรวมของสองซีซันหลัก ผมมักจะบอกเพื่อนแบบนี้เมื่อแนะนำให้เริ่มดูครับ

บอกตามตรงว่าฉันมองว่าหลายเพลงจากโลกของ 'ซอร์ดอาร์ตออนไลน์' ถูกแฟนไทยยกให้เป็นเพลงโปรด แต่ถ้าต้องเลือกจริง ๆ จะมีไม่กี่เพลงที่โดดเด้งออกมาและถูกใช้ซ้ำในคลิปคัฟเวอร์ งานไลฟ์ และคลิปโมเมนต์คิริโตะ–อาสึนะบ่อย ๆ เพลงเปิดที่โด่งดังที่สุดในกลุ่มแฟนไทยคงหนีไม่พ้น 'crossing field' ของ LiSA — เสียงร้องทรงพลังกับจังหวะที่กระชับทำให้มันกลายเป็นแทร็กที่คนร้องคาราโอเกะบ่อย และมักใช้เป็นซาวด์แทร็กเวลาอยากย้ำความเป็นฮีโร่ของคิริโตะ รวมถึงมู้ดของเพลงที่เข้ากับภาพการต่อสู้ได้ดี อีกเพลงที่ชาวไทยชอบมากคือ 'IGNITE' ของ Eir Aoi ซึ่งมีพลังแบบเกมยิง/แฟนตาซี ทำให้วัยรุ่นที่เล่นเกมหรือชอบโซนแอดเรนาลีนรู้สึกเชื่อมโยงได้ง่าย แต่อีกมุมหนึ่งคือเพลงประกอบเชิงซาวด์แทร็กที่คนไทยชื่นชอบไม่แพ้กัน เช่นธีมออเคสตร้าและบัลลาดที่ใช้ในฉากดราม่า—เพลงพวกนี้มักถูกนำมาทำวิดีโอคอมไพล์โมเมนต์อารมณ์ เป็นส่วนหนึ่งของฟีดเฟซบุ๊กและยูทูบคนไทยที่รักทำมิวสิกวิดีโอแฟนอาร์ต ส่วนเพลงจากหนังเวอร์ชันเช่นเพลงธีมภาพยนตร์ก็มีฐานแฟนคลับของตัวเอง ทำให้ภาพรวมคือแฟนไทยชอบทั้งเพลงป็อปพลังสูงและซาวด์สเคปอารมณ์ลึก เพราะทั้งสองแบบเติมเต็มประสบการณ์ของคิริโตะในแง่การเป็นฮีโร่และมนุษย์ธรรมดาที่เจ็บปวดได้อย่างลงตัว สรุปสั้น ๆ ว่า ถ้าจะเอาเพลงเดียวที่แฟนไทยนึกถึงบ่อยที่สุด คงเป็น 'crossing field' (สำหรับความเป็นซิกเนเจอร์ของซีรีส์) และถ้าให้ขยายเป็นรายการจะมี 'IGNITE' กับธีมซาวด์แทร็กแบบออเคสตร้าเข้ามาเสริมอย่างแน่นอน — ส่วนตัวชอบฟังทั้งสองแบบสลับกัน เพราะมันทำให้ภาพของคิริโตะเต็มขึ้นทั้งด้านแอ็กชันและด้านความรู้สึก

ดิฉันยืนยันว่ายังไม่มีฉบับนิยายแปลไทยฉบับสมบูรณ์ของ 'การเดินทางของคิโนะ' ที่ออกตีพิมพ์อย่างเป็นทางการในตลาดไทย แต่เรื่องนี้มีการปรากฏตัวในรูปแบบอื่น ๆ ที่แฟน ๆ บ้านเราสามารถเข้าถึงได้ ที่ชัดเจนคืองานชุดนี้มีทั้งนิยายต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น 'Kino no Tabi' และงานดัดแปลงเป็นอนิเมะที่หลายคนรู้จักในชื่อ 'Kino's Journey' ซึ่งมักจะมีซับไตเติลภาษาไทยเมื่อฉายบนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหรือฉายทางทีวี ทำให้คนไทยส่วนใหญ่รู้จักผ่านอนิเมะก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนฉบับการ์ตูนหรือมังงะของเรื่องบางครั้งก็มีการแปลแบบไม่เป็นทางการหรือเผยแพร่ในฟอรัมของแฟน ๆ ถ้าอยากอ่านเนื้อหาแบบเต็ม ๆ ที่มาจากนิยายต้นฉบับ วิธีที่ปลอดภัยคือมองหาฉบับแปลอย่างเป็นทางการจากภาษากลาง (เช่น อังกฤษ) หรือถ้าสามารถอ่านญี่ปุ่นได้ ก็หาเล่มภาษาญี่ปุ่นมาเก็บไว้ ที่สำคัญคือถ้ามีสำนักพิมพ์ไทยซื้อลิขสิทธิ์ไปตีพิมพ์เมื่อไหร่ ก็เป็นข่าวดีสำหรับแฟน ๆ ท้องถิ่นแน่นอน — ส่วนตอนนี้ต้องพึ่งทางเลือกอื่น ๆ และความอดทนกันหน่อย

เพลงที่ทำให้หัวใจสั่นยังคงเป็น 'Sadness and Sorrow' จาก 'Naruto' ถึงตอนนี้ยังได้ยินคนไทยเสิร์ชหาเพลงนี้บ่อย ๆ ท่อนเปียโนกับเมโลดี้ที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งทำให้มันกลายเป็นแท็กซิกเนเจอร์ของฉากดราม่าต่าง ๆ ในอนิเมะ ผมมักจะกลับไปฟังท่อนนั้นคู่กับภาพฉากลาและการสูญเสียในใจแฟน ๆ เพราะมันจับความเศร้าได้แบบไม่ต้องใช้คำมากมาย โดยเฉพาะฉากที่บรรยากาศเงียบ ๆ แล้วเพลงนี้บรรเลงขึ้นมา ความเงียบกับเสียงเปียโนมันเข้ากันจนคนดูยืนอยู่กับความรู้สึกได้ เหตุผลที่คนไทยค้นหาเพลงนี้น่าจะมีทั้งความคุ้นเคยจากซับไทยที่แชร์กันในโซเชียล และการใช้เมโลดี้นี้เป็นมุกมู้ดมิกซ์ในคลิปสั้น ๆ เพลงจึงกลายเป็นเหมือน 'สัญลักษณ์' ของความคิดถึงในวงการแฟน ๆ สำหรับผมเอง เพลงนี้ยังทำให้คิดถึงมิตรภาพและความสูญเสียในเรื่องราวของตัวละคร นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้มันยังไม่เคยจางลง

ฉันชอบคิดว่า Hermes เป็นตัวละครรองที่โดดเด่นที่สุดใน 'การเดินทางของคิโนะ' เพราะความเป็นเพื่อนที่ไม่ธรรมดาของมันทำให้เรื่องราวมีมิติทั้งความขำและความเศร้าในเวลาเดียวกัน Hermes ไม่ใช่แค่รถมอเตอร์ไซค์ที่พูดได้ แต่เป็นกระจกสะท้อนความคิดของคิโนะ—มักจะตั้งคำถามชวนให้คิด ตำหนิหรือปลอบใจในจังหวะที่เหมาะสม ด้วยโทนเสียงที่เย็น ๆ และคำพูดที่ตรงไปตรงมา มันกลายเป็นพาร์ตเนอร์ที่ผู้ชมอ่านอารมณ์ได้ง่ายกว่าใคร การมี Hermes อยู่ข้าง ๆ ทำให้การเดินทางของคิโนะไม่เหงาและมีบทสนทนาที่ลึกซึ้งแม้จะสั้นกระชับ ส่วนตัวแล้วฉันชอบช่วงเวลาที่ Hermes แสดงออกถึงความห่วงใยเล็ก ๆ น้อย ๆ—ไม่เคยโอ้อวด แต่แสดงความเห็นใจผ่านมุมมองที่แปลกแต่จริงจัง มันเติมอารมณ์ให้ฉากที่จริงจังไม่ตกลงไปเป็นเพียงบทสรุปเชิงปรัชญาเพียงอย่างเดียว และนั่นทำให้ Hermes สำหรับฉันโดดเด่นกว่าใครในฐานะตัวละครรอง

ดนตรีบรรเลงธีมหลักของ 'Detective Conan' เป็นสิ่งที่ติดหูและขับเคลื่อนอารมณ์ของเรื่องได้ชัดเจนที่สุดในสายตาฉัน ฉันคิดว่าความนิยมของธีมบรรเลงนี้มาจากเมโลดี้ที่เรียบง่ายแต่มีพลัง จังหวะและออร์เคสตราที่ค่อยๆ สร้างความตึงเครียดแล้วคลายออกในช่วงที่ตัวเอกกำลังไขปริศนา ทำให้เพลงนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ทันทีเมื่อได้ยิน ไม่ว่าจะเป็นฉากเปิดฉากสำคัญหรือช่วงไคลแม็กซ์ในหนังสั้น ๆ ที่แฟน ๆ ชอบตัดต่อไว้ เพลงบรรเลงนี้มักถูกใช้เป็นแบ็กกราวนด์ในมู้ดที่ต้องการความลึกลับและความหวังผสมกัน มุมมองส่วนตัวคือทุกครั้งที่ฉันได้ยินท่อนคอร์ดนำของธีมนี้ มันจะดึงภาพฉากที่คุ้นเคยกลับมา—แสงไฟ สายฝน และปริศนาที่ยังไม่คลี่คลาย นี่ไม่ใช่แค่เพลงประกอบธรรมดา แต่มันเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ช่วยยกระดับความรู้สึกของตัวละครอย่างที่เพลงป็อปทั่วไปทำไม่ได้ ความคลาสสิกแบบนี้แหละที่ทำให้ธีมบรรเลงของ 'Detective Conan' กลายเป็นสิ่งที่หลายคนยกให้เป็นเพลงประกอบยอดนิยมตลอดกาล

เพลงเปิดของ 'เข็มทิศ' ติดหูจนฉันเผลอฮัมตามตอนเดินทางไปทำงานทุกครั้ง ฉันชอบวิธีที่ทำนองเปิดแผ่ว ๆ ก่อนจะพุ่งขึ้นมาในพาร์ทคอรัส — มันไม่ใช่แค่เมโลดี้ที่จำง่าย แต่เป็นการวางจังหวะกับซาวด์ที่ทำให้เส้นเรื่องในหัวขยับตามได้ง่าย ๆ เสียงร้องมีเนื้อเสียงอบอุ่นผสมความคมชัดในบางคำ ทำให้จุดที่ต้องโฟกัสเป็นพิเศษถูกเน้นขึ้น รู้สึกเหมือนผู้สร้างตั้งใจให้เพลงเปิดเป็นเกราะคุ้มกันอารมณ์ของตัวละคร และนั่นแหละที่ทำให้มันติดอยู่ในหัว พอได้ฟังซ้ำ ๆ จะเริ่มจับได้ว่าองค์ประกอบเล็ก ๆ อย่างเบสเดินต่ำ ๆ หรือเสียงสตริงสั้น ๆ ที่โผล่ในช่วงเปลี่ยนท่อน เป็นสิ่งที่ทำให้เพลงไม่จืด แม้ว่าทำนองหลักจะเป็นสิ่งที่คนร้องตามได้ง่าย แต่การใส่เลเยอร์เล็ก ๆ เหล่านี้ทำให้เพลงมีมิติและยังน่าฟังในครั้งที่สิบหรือยี่สิบ ฉากที่เพลงนี้เดย์ไดร์ฟหรือประกอบการเปลี่ยนฉากสำคัญ กลายเป็นภาพในหัวที่วนกลับมาเสมอ จนแยกไม่ออกระหว่างความทรงจำของภาพกับเพลง เมื่อพูดถึงความติดหูสุดท้ายแล้ว สำหรับฉันเพลงเปิดยังคงชนะ เพราะมันทำงานทั้งในฐานะเพลงและเครื่องมือเล่าเรื่อง — หยิบฟังแล้วรู้สึกได้ถึงทั้งตัวละครและจังหวะเรื่องราว แม้จะมีเพลงปิดหรือมิวสิกไบต์ที่กินใจในบางฉาก แต่พลังของเพลงเปิดที่ทำให้คนทั้งคอและหูยกตามยังเป็นสิ่งที่จับต้องได้ชัดที่สุด เล่นอีกทีแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เสียงท่อนคอรัสยังคงวนอยู่ในหัวเหมือนเป็นเข็มทิศที่ชี้ไปยังความทรงจำของการดูการ์ตูนเรื่องนี้