เมเจอร์สตูล ผู้เขียนเคยเปิดเผยเบื้องหลังการสร้างเรื่องอะไร

เมื่อคิดถึงการเล่าถึงการออกแบบคาแรกเตอร์ของ 'เมเจอร์สตูล' เรื่องที่เด่นคือ 'นักเดินทางแห่งหมอก' — ผู้เขียนเคยโชว์สเก็ตช์ชุดแรก ๆ ที่ยังไม่ได้กำหนดอายุหรือเพศชัดเจน แล้วเล่าว่าการตัดสินใจสุดท้ายมาจากการทดลองวางบทบาทในฉากเล็ก ๆ เพื่อดูปฏิกิริยาตัวละคร ผลคือดีไซน์สุดท้ายมีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สะท้อนอดีตตัวละคร เช่นรอยแผลหรือเครื่องประดับที่สื่อเรื่องราวโดยไม่ต้องเขียนบรรยายมาก
การได้เห็นภาพร่างเวอร์ชันต่าง ๆ ทำให้เข้าใจว่าการสร้างคาแรกเตอร์คือการคัดเลือกไอเดียที่คงคุณค่าทางเรื่องราวมากที่สุด งานชิ้นนี้ทำให้รู้สึกว่าการเล่าเรื่องด้วยภาพมีพลังไม่น้อยไปกว่าบทสนทนา และนั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันยังกลับไปอ่านฉากโปรดซ้ำ ๆ ด้วยความเพลิดเพลิน

ความทรงจำเกี่ยวกับการเปิดเผยของ 'เมเจอร์สตูล' อีกมุมหนึ่งมาจากสิ่งที่ผู้เขียนเล่าเกี่ยวกับแรงบันดาลใจและการแก้ปัญหาในการสร้างฉากเด่น ๆ เรื่องที่ถูกพูดถึงบ่อยในวงแฟนคลับคือ 'บ้านเลขที่ 13', 'ทะเลสาบสีดำ' และ 'เรื่องเล่าราตรี' โดยแต่ละเรื่องผู้เขียนเลือกเผยคนละด้านของกระบวนการสร้าง
บันทึกแรงบันดาลใจสำหรับ 'บ้านเลขที่ 13' พูดถึงเพลงและภาพยนตร์เก่าที่เป็นต้นทุนของบรรยากาศ ทำให้ฉากบางฉากที่ดูปกติกลายเป็นน่ากลัวเชิงอารมณ์ ส่วน 'ทะเลสาบสีดำ' ถูกถ่ายทอดเป็นตัวอย่างของการทำวิจัยเชิงสถานที่จริง—ผู้เขียนแชร์ภาพร่างแผนที่และบันทึกสภาพอากาศที่เป็นตัวกำหนดจังหวะเรื่อง สำหรับ 'เรื่องเล่าราตรี' โฟกัสไปที่การเลือกใช้มุมกล้องและคำบรรยายสั้น ๆ ที่ทำให้ความสยองขยายตัวโดยไม่ต้องใช้คำยาว ๆ
การได้อ่านเบื้องหลังแบบนี้ทำให้เข้าใจการตัดสินใจเชิงศิลป์มากขึ้น เหมือนเปิดหน้ากระดาษที่แสดงทั้งความผิดพลาดและการค้นพบ ซึ่งสะท้อนว่าผลงานไม่ได้เกิดจากเสกขึ้นมาโดยทันที แต่เกิดจากการตัดและต่อจนได้รูปร่างที่ลงตัว

ลงลึกถึงเบื้องหลังการสร้างงานของผู้เขียนคนนี้แล้วทำให้รู้สึกเหมือนได้เข้าไปยืนอยู่ในห้องทำงานด้วยตัวเอง — 'เมเจอร์สตูล' เคยเปิดเผยกระบวนการเบื้องหลังของเรื่อง 'แด่เงาในสายลม', 'คัมภีร์บาทหลวง' และ 'หมอกและเหยี่ยว' ซึ่งแต่ละชิ้นมีการเล่าเรื่องเบื้องหลังที่ต่างกันอย่างชัดเจน

การเล่าเรื่องของผู้เขียนใน 'แด่เงาในสายลม' เน้นไปที่ต้นทางของไอเดีย—ฉากที่กลายเป็นฉากสำคัญของเรื่องเคยถูกออกแบบให้เป็นบทสนทนายาว แต่ถูกย่อเพื่อคงจังหวะดราม่าเอาไว้ ผู้เขียนเล่าว่ามีภาพร่างคาแรกเตอร์ตั้งต้นที่ดูต่างไปมากจนแทบจะเป็นคนละคนกับเวอร์ชันสุดท้าย ทำให้เข้าใจว่าทำไมคาแรกเตอร์ถึงมีชั้นเชิงเฉพาะตัว

ส่วน 'คัมภีร์บาทหลวง' เป็นกรณีของโลกที่โตขึ้นมาจากโน้ตความเชื่อและตำนานที่ผู้เขียนสะสมไว้หลายปี มีแผนผังเมืองและบันทึกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เท็จที่ถูกเผยให้แฟนๆ เห็น ทำให้การอ่านซ้ำเปิดมิติใหม่ของการตีความ ในขณะที่ 'หมอกและเหยี่ยว' ผู้เขียนเผยร่างตอนจบที่ถูกตัดออก และเหตุผลเชิงเทคนิคว่าทำไมเนื้อเยื่อเรื่องต้องถูกตัดแต่งอย่างนั้น งานเหล่านี้ทำให้ได้เห็นทั้งความเปราะบาง ความกล้าตัดสินใจ และความใส่ใจในรายละเอียดของผู้สร้างงาน ซึ่งสำหรับฉันแล้วทำให้เรื่องเหล่านั้นลึกและมีชีวิตขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ