บทที่1 ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

บทที่1 ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

หลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์ หมอสาววัยยี่สิบเจ็ดปี ผู้มีใบหน้างดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ แม้จะเป็นคนไทยแท้ ๆ แต่ความละมุนในแววตาและผิวขาวนวลเนียนกลับทำให้ใครหลายคนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นลูกครึ่ง ด้วยความสามารถและความขยัน เธอสามารถสอบติดแพทย์ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย เป็นความภูมิใจของครอบครัว

ชีวิตดูเหมือนจะเพียบพร้อม...จนกระทั่งเธอจับได้ว่า "อิฐ" แฟนหนุ่มที่คบกันมาหลายปี แอบพาผู้หญิงอื่นเข้าคอนโด หลิงไปถึงที่เกิดเหตุด้วยหัวใจสั่นสะเทือน เธอไม่คิดว่าคนที่เธอไว้ใจที่สุดจะทรยศได้ถึงเพียงนี้

ความโกรธ ความเสียใจ และความเจ็บปวดหลอมรวมกันจนไม่อาจควบคุมได้ หลิงหลิงขับรถออกจากที่นั่นในค่ำคืนฝนตกหนัก ถนนลื่นจนยากจะควบคุม พวงมาลัยในมือเธอสั่นคลอนพร้อมกับหัวใจที่แตกร้าว

แล้ว...ทุกอย่างก็ดับวูบ

 รถพุ่งชนราวสะพาน ก่อนจะพลิกคว่ำตกลงสู่แม่น้ำด้านล่าง เสียงกระจกแตก กระแสน้ำเย็นเฉียบ และความมืดที่กลืนกินทุกสิ่ง

เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนน เสียงเบรกดังลั่น และเสียงกระจกแตกกระจายลั่นสนั่นกลางสะพาน ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว รถสีขาวคันหนึ่งพุ่งทะยานชนราวสะพานอย่างแรง ก่อนจะพลิกคว่ำแล้วร่วงหล่นลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง ราวกับเวลาหยุดนิ่งในวินาทีนั้น

"เฮ้ย! รถตกน้ำ!"

"โทรเรียกตำรวจ! เรียกรถพยาบาลเร็ว!"

เสียงคนมุงดูเริ่มดังระงม กล้องวงจรปิดที่ติดอยู่มุมสะพานจับภาพเหตุการณ์ไว้ได้ทุกวินาที ข่าวดังกล่าวถูกนำเสนอผ่านหน้าจอโทรทัศน์ในเวลาต่อมา พร้อมพาดหัวข่าวใหญ่ว่า...

"หมอสาวคนเก่งขับรถตกสะพานกลางดึก – ยังไม่พบร่าง"

ในบ้านหลังหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อไม่นานมานี้ บัดนี้กลับเงียบงัน แม่ของหลิงหลิงหน้าซีดเซียวเมื่อเห็นข่าวภาพรถลูกสาวตกลงน้ำ

“หลิงหลิงของแม่~” น้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงหมดสติกลางพื้น พ่อรีบพาแม่ส่งโรงพยาบาล น้ำตาคลอเบ้าขณะติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่กู้ภัย

“ช่วยหาลูกผมทีครับ เธอชื่อหลิงหลิง หลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์ เธอเป็นหมอ เป็นเด็กดี...”

สามวันผ่านไป การค้นหาร่างและซากรถยังดำเนินอย่างต่อเนื่อง เจ้าหน้าที่กู้ภัยใช้ทั้งนักดำน้ำ โดรน และอุปกรณ์ทุกชนิดที่มี

แต่...

ไม่มีร่องรอยใดของร่างหญิงสาว หรือแม้แต่เศษเสี้ยวของรถยนต์คันนั้น เหมือนมันไม่เคยมีอยู่

ในอีกมุมหนึ่งของเมือง อิฐนั่งอยู่บนโซฟาในห้องที่หลิงหลิงเคยมาเยี่ยม เขานิ่งเงียบ ขอบตาคล้ำและใบหน้าเคร่งเครียด ข่าวในทีวียังคงฉายภาพรถตกสะพานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขามองมันโดยไม่หลบตา น้ำเสียงของนักข่าวบาดลึกเข้ากลางใจ

"หมอสาวชื่อดังหลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์ ขับรถตกสะพานกลางดึกหลังจากมีคนพบเห็นว่าเธอทะเลาะกับแฟนหนุ่มในคอนโด"

“ผมมันเลว...” อิฐพึมพำกับตัวเอง มือที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูด เงยหน้ามองเพดานราวกับพยายามกลั้นน้ำตา

เขารู้เสมอว่าหลิงหลิง เธอรักเขามากแค่ไหน

แต่เขากลับเป็นคนทำลายทุกอย่างด้วยน้ำมือของตัวเอง

ในห้องนอนที่มืดสนิท มีเพียงแสงจากจอโทรทัศน์ที่ฉายข่าวซ้ำไปซ้ำมา เผยให้เห็นภาพรถยนต์สีขาวตกสะพานและกลายเป็นเพียงฟองอากาศใต้ผืนน้ำ

อิฐนั่งคุดคู้อยู่ที่มุมเตียง ไม่ต่างจากเงาของคนที่เคยมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้เขาเป็นแค่คนบาปที่ทำลายหัวใจบริสุทธิ์ของใครบางคน

น้ำตาไหลเงียบๆ ริมแก้มเขาไม่เคยร้องไห้ แม้แต่ตอนพ่อเขาเสีย แต่วันนี้เขาร้องให้กับผู้หญิงคนหนึ่งหลิงหลิงคนที่เขาไม่เคยแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วโดยไม่ขออนุญาต เธอเป็นผู้หญิงที่รักศักดิ์ศรี รักนวลสงวนตัว และศรัทธาในรักเดียว

แต่เขา...กลับพาผู้หญิงคนอื่นขึ้นคอนโด ทั้งที่ยังคบกับหลิงหลิงอยู่

และวันนั้นหลิงหลิงก็เปิดประตูเข้ามาเห็นกับตา

เธอไม่ด่าว่าไม่ร้องไห้ไม่แม้แต่ตบเขา

เธอแค่มองเขาด้วยสายตาที่เขาไม่มีวันลืม

ผิดหวัง!

มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือความผิดหวังสุดหัวใจ ที่คนหนึ่งฝากชีวิตไว้ให้เขา กลับโดนเขาทำร้ายด้วยน้ำมือของตัวเอง

“มึงมันเลว...เลวยิ่งกว่าขยะ…”

อิฐพูดกับตัวเองซ้ำๆ วนไปวนมาเหมือนคนสติหลุด

เขาทุบหมอน เตะเก้าอี้ จนห้องกระจายเละเทะ

“เธอยังไม่เคยนอนกับเราเลย...ยังไม่เคย หลิงเป็นคนดีมาก…แต่อิฐทำร้ายหลิง”

เสียงสะอื้นดังก้องในห้องความบริสุทธิ์ของหลิงหลิงเป็นสิ่งที่เขาควรจะทะนุถนอม แต่เขากลับใช้มันเหยียบย่ำด้วยความเห็นแก่ตัว

เขาโทรหาหลิงหลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ไม่มีใครรับ

เขาไปที่สะพานนั้นทุกวัน มองลงไปในแม่น้ำจนลูกตาจะหลุดจากเบ้า แต่ก็ไม่มีร่างหลิงหลิง ไม่มีรอยเลือด ไม่มีซากรถเหมือนเธอ...ละลายหายไปกับความผิดของเขา

และอิฐรู้ดี...

เขาจะไม่มีวันได้ขอโทษ ไม่มีวันได้แก้ตัว ไม่มีวันได้เห็นเธอยิ้มให้เขาอีกเลย

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

แม่น้ำเบื้องล่างยังคงไหลเชี่ยว สายลมเย็นพัดผ่านสะพานแห่งความทรงจำที่ไม่มีใครอยากย้อนกลับมา แต่วันนี้...สองสามีภรรยาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่ลูกสาวของพวกเขาตกลงไป

แม่ของหลิงหลิงใส่ชุดดำสนิท มือหนึ่งกุมอก อีกมือเกาะราวสะพานแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่ไม่มีวันเหือดแห้งได้ง่าย ๆ

“ลูกแม่...หลิงหลิง...หนูอยู่ไหนลูก…” เสียงของเธอแทบขาดใจ ร่างบางสะอื้นจนตัวสั่น

พ่อของหลิงหลิงยืนข้างเธอ แม้พยายามเข้มแข็งแต่ดวงตาก็แดงก่ำไม่ต่างกัน เขาหยิบดอกไม้สีขาวออกจากถุงแล้ววางไว้ตรงราวสะพาน ก่อนพึมพำเสียงเบา

“พ่อขอโทษที่วันนั้นไม่ได้โทรหา ไม่ได้กอดหนูเป็นครั้งสุดท้าย”

แล้วก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังเข้ามา ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ใส่หมวกแก๊ปปิดหน้าไว้ ร่างสูงไหวอย่างอ่อนแรง

อิฐ

เขามาเงียบ ๆ ไม่ได้โทรบอก ไม่ได้ขออนุญาต เขาแค่เดินมาเพราะความคิดถึงและความผิดในใจมันมากพอจะลากเขากลับมาที่นี่ทุกวัน

และวันนี้...เขาเจอพ่อแม่ของหลิงหลิง

หญิงสูงวัยหันมามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว

“อิฐ...อิฐมาหาหลิงหลิงเหรอลูก”

เขาพยักหน้า แต่ไม่กล้าสบตา น้ำตาเริ่มไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“ผมขอโทษครับ ผมขอโทษ”

เขาคุกเข่าลงกับพื้นสะพาน น้ำตาไหลไม่หยุด ร้องไห้เหมือนคนกำลังจะตาย

พ่อของหลิงหลิงเดินเข้ามาตบไหล่ของอิฐเบาๆ

“ไม่ใช่ความผิดใครลูก...มันคืออุบัติเหตุ...ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น...”

คำพูดนั้นยิ่งบาดลึก เพราะเขารู้ดีมัน ไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือผลจากความเห็นแก่ตัวของเขาเอง

เขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง สะอื้นแทบขาดใจ

"ผมเป็นคนทำลายเธอเอง...ผมเองครับ..."

แต่เสียงนั้นเบาเกินกว่าพ่อแม่จะได้ยินชัด พวกเขาได้ยินแค่เสียงสะอื้นของชายคนหนึ่งที่สูญเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตไป

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าโปร่งใส แสงแดดอ่อนทอดผ่านใบไม้ เข้าสู่ลานวัดอันสงบงาม

ณ วัดใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ พ่อแม่ของหลิงหลิง และอิฐ สวมชุดขาว ร่วมกันจัดพิธีทำบุญใหญ่ อุทิศส่วนกุศลให้ผู้ที่จากไป

วิหารหลวงในวันนั้นเต็มไปด้วยเสียงบทสวด ดอกไม้หอม และเปลวเทียนสว่างไสว

พระพุทธรูปปางจักรพรรดิ สูงสามเมตร ตั้งตระหง่านเป็นพุทธรูปองค์ใหม่ที่ทั้งสามร่วมกันถวาย พร้อมทั้งจารึกว่า

“อุทิศส่วนกุศลให้แก่คุณหลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์”

เสียงสวดมนต์ดังกังวาน ธูปกำยานลอยคลุ้งในอากาศ บรรยากาศเหมือนทุกสรรพสิ่งนิ่งสงบ แต่ภายในใจของทุกคนกลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เกินจะเอ่ยเป็นคำ

“ลูกแม่...หลิงหลิงหนูอยู่ที่ไหน ถ้าหนูได้ยินแม่...รับบุญนี้ด้วยนะลูก…” แม่หลิงหลิงพึมพำเสียงเบา

อิฐก้มหน้าสวดมนต์ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่ใช่แค่เพื่อเธอจะได้พ้นทุกข์แต่หวังว่าเธอจะได้เกิดใหม่ ที่ที่เธอจะมีความสุข

และในห้วงเวลาแห่งบุญนั้นเอง...

วิญญาณของหลิงหลิงที่หลุดจากกาย ได้รับแรงผลักจากแสงบุญอันมหาศาล แสงทองสว่างเจิดจ้า กลืนเธอไปจากความมืด ความเย็น ความเจ็บปวด

 อีกมิติหนึ่ง – อาณาจักรเว่ย หรือรัฐเว่ย

ณ พระตำหนักกลางเมืองหลวง ในห้องบรรทมขององค์หญิงหลิงหลิง บุตรีองค์เดียวของฮ่องเต้เฉียนหรง

เสียงร้องไห้ระงมทั่วห้อง หมอหลวงส่ายหน้า ทุกคนต่างเชื่อว่าองค์หญิงสิ้นใจแล้ว

ร่างบางนอนแน่นิ่ง ดวงหน้าซีดเผือด ปากแห้งผาก นางกำนัลคนสนิทร้องไห้แทบขาดใจ ขณะที่ขันทีลนลานเตรียมพิธีศพ

แต่ทันใดนั้น...

“แค่ก...!” เสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้น ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ เปิดขึ้น หลิงหลิงลืมตาแต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องพักโรงพยาบาล ไม่ใช่เพดานคอนโด แต่เป็นเพดานไม้แกะสลักลายมังกร! และคนแต่งชุดโบราณยืนมุงเต็มไปหมด

เธอขมวดคิ้ว มือยกขึ้นจับอก ยังมีหัวใจ ยังหายใจได้!

“ที่นี่ที่ไหน...?” เธอพึมพำเบาๆ

คนรอบข้างผงะ! นางกำนัลกรีดร้องเสียงหลง “องค์หญิงฟื้นแล้ว! องค์หญิงไม่ตายแล้ว!”

ขันทีรีบวิ่งออกไปตะโกน “หมอหลวง! องค์หญิงทรงฟื้นแล้ว!”

ขณะที่ร่างกายของเธอยังเจ็บหนึบ แต่จิตใจของหลิงหลิงกลับเต็มไปด้วยคำถาม เธอคือใคร? ที่นี่คือที่ไหน?และทำไมคนพวกนี้ถึงเรียกเธอว่า “องค์หญิง”?

แต่ในใจเธอรู้ดี เธอไม่ใช่คนที่นี่ เธอคือ “หลิงหลิง เกียรติไพบูรณ์” หมอสาวจากกรุงเทพมหานคร ที่เพิ่งตายไปเมื่อไม่กี่วันก่อน