แมทธิวเล่นบทไหนในภาพยนตร์และซีรีส์เรื่องล่าสุด

ใครจะเชื่อว่าแมทธิวจะรับบทที่ท้าทายขนาดนี้ในผลงานล่าสุดของเขา

ผมรู้สึกเหมือนได้เห็นนักแสดงคนเดิมในมุมที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อย ๆ ในภาพยนตร์เรื่องล่าสุดเขาเป็นตัวละครที่เดินอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความผิดและความหวัง — เป็นชายที่พยายามกู้คืนชีวิตเก่าหลังจากความสูญเสียครั้งใหญ่ ฉากเปิดที่เขานั่งเงียบ ๆ ในบ้านที่ดูเหมือนจะกักเก็บอดีต ทั้งแววตาและการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของมือ ทำให้ฉากนั้นหนักแน่นโดยไม่ต้องพูดมาก

การแสดงของเขาในฉากโต้ตอบกับตัวละครเด็กสาวคนหนึ่งเป็นไฮไลท์สำหรับผม เพราะมันเผยด้านอ่อนโยนและขัดแย้งภายในได้อย่างคมชัด เขาไม่ได้เล่นเป็นฮีโร่หรือวายร้ายแบบชัดเจน แต่เป็นคนที่การตัดสินใจแต่ละครั้งส่งผลกระทบต่อคนรอบข้าง ผลที่ได้คือภาพยนตร์ที่เดินช้าแต่แน่นไปด้วยอารมณ์ และเขาก็เป็นเสาหลักที่ทำให้ทุกอย่างลงตัว

ส่วนในซีรีส์ล่าสุดเขากลับมาพร้อมกับบทที่มีมิติทางสังคมมากขึ้น เป็นคนที่พูดเก่ง มีเสน่ห์ แต่เก็บความลับบางอย่างไว้ ภาษากายและจังหวะการพูดของเขาช่วยปั้นตัวละครให้มีเสน่ห์แบบอันตราย ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับตัวละครฝ่ายตรงข้ามในห้องประชุม ฉากนั้นตึงจนแทบหายใจ การเปลี่ยนจังหวะระหว่างภาพยนตร์ช้า ๆ กับซีรีส์ที่มีบีทเร็ว ทำให้เห็นพิสัยการแสดงของเขาได้ชัด และผมชอบที่เขาไม่ยอมให้ตัวเองถูกตีกรอบว่าแค่เล่นแบบใดแบบหนึ่ง

พูดแบบตรง ๆ แล้วผมชอบการเลือกบทของแมทธิวในช่วงหลัง ๆ เพราะเขาพยายามหลีกเลี่ยงการยึดติดกับสไตล์เดิม ในภาพยนตร์ล่าสุดเขาเป็นตัวละครระดับสนับสนุนที่มีน้ำหนักทางอารมณ์ — คนที่ถูกทิ้งให้อยู่ตรงกลางของความขัดแย้ง ครอบครัวและความรับผิดชอบถูกยกขึ้นมาเป็นประเด็นหลัก โดยฉากที่เขารับโทรศัพท์กลางดึกและตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน เป็นฉากที่เล็กแต่บอกเรื่องราวได้มากมาย

ในซีรีส์ผมชอบที่ทีมงานให้โอกาสเขาเล่นบทที่มีสีสันกว้างกว่าเดิม เป็นตัวละครที่สลับระหว่างความขันและความมืดมิด มุกตลกเล็ก ๆ ในบททำให้ตัวละครดูเป็นมนุษย์ แต่ความลับในอดีตที่ค่อย ๆ ถูกเปิดออกทีละน้อยก็ทำให้คนดูต้องตั้งคำถามกับแรงจูงใจของเขา โมเมนต์ที่เขาเผลอหลุดอารมณ์จริง ๆ กับคนรักเก่าในฉากรินไวน์ เป็นหนึ่งในฉากที่ทำให้ผมเชื่อในความเปราะบางของตัวละครนั้นและรู้สึกว่าเขาเลือกงานเพื่อจะท้าทายตัวเอง นี่คือการเล่นที่สมดุลระหว่างบทหนักและบันเทิง ที่ทำให้ผมติดตามต่อจนจบซีซั่น

ยอมรับเลยว่าการเห็นแมทธิวในสองบทล่าสุดทำให้ผมยิ้มได้อย่างแปลก ๆ

ผมชอบที่ในภาพยนตร์ล่าสุดเขาเป็นคนที่เก็บความหม่นไว้ใต้รอยยิ้ม — บทนี้เน้นการสื่อสารผ่านสายตาและจังหวะหายใจ ไม่ต้องพังคำพูดมากก็ทำให้รู้สึกได้ถึงภาระที่เขาแบกไว้ ส่วนในซีรีส์เขาเล่นเป็นพี่เลี้ยงหรือที่ปรึกษาที่ดูเหมือนจะชาญฉลาดแต่จริง ๆ แล้วก็กำลังตามล่าอดีตตัวเอง บทในซีรีส์มีช่องว่างให้เขาเติมมิติด้วยท่าทางเล็ก ๆ ซึ่งผมคิดว่านี่แหละคือสไตล์ที่ทำให้เขาน่าจับตามองขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้ายแล้วการเปลี่ยนโทนระหว่างภาพยนตร์กับซีรีส์แสดงให้เห็นว่าเขาไม่กลัวที่จะลงลึกทั้งกับบทที่นิ่งและบทที่เคลื่อนไหวหนัก ๆ — นั่นทำให้ผมรอผลงานชิ้นต่อไปของเขาอยู่ดี