โจ๊กเกอร์ ตัวละครในคอมิกส์มีที่มาจากใครและเมื่อไหร่

โจ๊กเกอร์เกิดขึ้นครั้งแรกบนหน้ากระดาษการ์ตูน ไม่ใช่จากหนังเดียวที่ทุกคนจำได้ แต่จากนิยายภาพตอนสั้นใน 'Batman' ฉบับแรกปี 1940 ซึ่งตอนนั้นเขายังเป็นตัวตลกผู้ชั่วร้ายที่ชอบเล่นแผลงๆ มากกว่าจะเป็นวายร้ายจิตวิทยาที่เราเห็นภายหลัง ฉันชอบเรื่องราวช่วงแรกเพราะมันแสดงให้เห็นวิวัฒนาการของตัวละคร วาดโดย Bob Kane กับ Jerry Robinson และเขียนโดย Bill Finger — ถึงจะมีการถกเถียงกันเรื่องผู้คิดค้นหลัก แต่ชิ้นงานนั้นให้รูปแบบหน้าตายิ้มกว้างที่หลายคนบอกว่าได้แรงบันดาลใจมาจากหนังเงียบ 'The Man Who Laughs' ของ Conrad Veidt โจ๊กเกอร์ยุคทองเป็นการผสมระหว่างอารมณ์ขันมืดกับกลไกอาชญากรรม ทำให้เขากลายเป็นตัวละครยืดหยุ่นสามารถดัดแปลงไปตามยุคสมัยได้ เมื่อนึกถึงโจ๊กเกอร์ในมุมของการ์ตูนดั้งเดิม ฉันมักจะเห็นความสนุกในการเปลี่ยนแปลงสไตล์—จากตัวตลกสวมหน้ากากไปสู่ผู้ร้ายที่เต็มไปด้วยบาดแผลทางใจ และนั่นแหละที่ทำให้การตีความต่างๆ ต่อมาไม่เหมือนกันเลย

ไม่เคยคิดว่าเรื่องราวต้นกำเนิดจะถูกเล่าในรูปแบบที่โหดร้ายและเปราะบางพร้อมกันได้จนทำให้ใจสั่นแบบนี้ ฉันรู้สึกว่ากลวิธีของ 'Joker' คือการจับความเปราะของตัวเอกมาแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่เป็นภาพรวมที่สมบูรณ์และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน—ไม่ใช่แค่เหตุการณ์เดียวที่เปลี่ยนชีวิตของอาเธอร์ แต่เป็นการล้มเหลวของระบบสังคม การทอดทิ้งจากคนรอบข้าง และการสะสมความเจ็บปวดที่ถูกละเลย ทั้งกล้องที่ติดตามอย่างใกล้ชิด เสียงหัวเราะที่เป็นทั้งเกราะและสัญญาณเตือน และการใช้ฉากจินตภาพที่ทำให้ฉันไม่แน่ใจว่าฉากไหนคือความจริง การเอาแรงบันดาลใจจากหนังอย่าง 'Taxi Driver' มาใช้เป็นโครงพื้นทำให้ต้นกำเนิดของเขาไม่ใช่การอธิบายแบบคลาสสิก แต่เป็นการบอกเล่าที่เต็มไปด้วยบาดแผลทางจิตและสังคม ฉากบนบันไดที่เขาเต้นหลังจากยอมรับตัวตนใหม่เป็นฉากสัญลักษณ์สำหรับฉัน—ไม่ใช่แค่เป็นชัยชนะส่วนตัว แต่เป็นการประกาศว่าเขาจะไม่ขอโทษอีกต่อไป ผลลัพธ์คือภาพที่ทั้งเศร้าและน่ากลัว เหมือนการดูใครค่อยๆ ลุกขึ้นจากขยะของสังคมแล้วกลายเป็นอันตรายอย่างตั้งใจ

เคยสงสัยไหมว่าคำคมโจ๊กเกอร์ที่เราเห็นในโซเชียลมาจากไหนกันแน่ — ผมชอบคิดเรื่องนี้เวลานั่งดูฉากซ้ำจากภาพยนตร์ที่ชอบ ตัวอย่างชัดเจนคือบรรทัดสั้นๆ ที่ติดหูอย่าง 'Why so serious?' ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของภาพลักษณ์โจ๊กเกอร์รุ่นฮีธ เลดเจอร์ใน 'The Dark Knight' ภาพยนตร์เวอร์ชันนี้เขียนบทและสร้างภาพใหม่ให้คำพูดบางประโยคมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าต้นฉบับคอมิกส์ ทั้งคำพูดและจังหวะการพูดของตัวละครถูกออกแบบมาให้เป็นส่วนหนึ่งของการแสดง กลายเป็นไอคอนที่คนเอาไปเล่นมุก ทำมีม และดัดแปลงอีกต่อ การเล่าเรื่องในหนังมักใส่ประโยคสั้นๆ ที่โดดเด่นเพื่อให้ผู้ชมจดจำได้ง่าย ต่างจากคอมิกส์ที่บางครั้งบทสนทนายาวกว่าจะสะท้อนแนวคิด เช่น บางฉากในภาพยนตร์มีคำพูดที่ไม่มีในคอมิกส์ดั้งเดิม แต่กลับกลายเป็น 'คำคมโจ๊กเกอร์' สำหรับคนรุ่นใหม่ อีกด้านหนึ่ง คอมิกส์เองก็มีบรรทัดคลาสสิกที่ส่งอิทธิพลต่อภาพยนตร์ แต่เมื่อหนังทำออกมาแล้ว บางประโยคจะถูกจดจำในแบบภาพเคลื่อนไหวและการแสดง ทำให้ต้นทางของคำคมบางครั้งถูกเข้าใจผิดไปว่าเป็นของคอมิกส์หรือหนังเพียงอย่างเดียว โดยสรุป ผมมองว่าคำคมโจ๊กเกอร์ไม่ได้มาจากแหล่งเดียว แต่เป็นผลพวงจากการผสมผสานระหว่างบทคอมิกส์ โครงเรื่องที่ถูกปรับในหนัง และการตีความตัวละครโดยนักแสดง เวอร์ชันภาพยนตร์บางประโยคแข็งแรงพอจนกลายเป็นคำพูดสากลไปเลย และนั่นทำให้การติดตามต้นตอของคำคมสนุกและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน

ภาพยนตร์ 'Joker' เวอร์ชันปี 2019 มีวิธีเล่าเรื่องที่ทำให้ตัวละครดูเป็นคนจริง ๆ มากกว่าที่เคยเห็นในหลายคอมิกส์ เราเห็นการโฟกัสไปที่ชีวิตประจำวัน การดิ้นรนกับสุขภาพจิต และบริบทสังคมรอบตัวจนเกิดการเปลี่ยนแปลงที่นำไปสู่การเป็นโจ๊กเกอร์ สิ่งนี้ต่างจากคอมิกส์คลาสสิกที่มักวางโจ๊กเกอร์เป็นสัญลักษณ์ของความบ้าคลั่งหรือปรัชญาความโกลาหลมากกว่า ในหนัง ผู้กำกับเลือกใช้โทนสมจริง เฟรมภาพ ภาพนิ่งยาว ๆ และคะแนนดนตรีเพื่อสร้างความใกล้ชิดและความเห็นอกเห็นใจต่อบุคคลนั้น การเล่าแบบนี้ทำให้เราเข้าใจแรงจูงใจในระดับจิตวิทยา แต่ก็แลกด้วยการลดความลึกลับแบบที่คอมิกส์ชอบเก็บเอาไว้ อีกมุมคือคอมิกส์อย่าง 'The Killing Joke' มักใช้องค์ประกอบกราฟิก การจัดเฟรม และคำบรรยายภายในเพื่อสร้างความไม่แน่นอนและการตีความที่หลากหลาย รูปแบบภาพนิ่งและพาเนลช่วยควบคุมจังหวะการเปิดเผยของข้อมูล ทำให้ตัวตนของโจ๊กเกอร์เป็นทั้งภาพลวงและตำนาน สรุปคือหนังมักทำให้โจ๊กเกอร์กลายเป็นตัวละครที่เข้าใจได้และบาดลึก ส่วนคอมิกส์ยังคงเก็บความเป็นสัญลักษณ์ไว้และปล่อยให้ผู้อ่านเติมเรื่องราวเอง — นั่นแหละที่ทำให้การอ่านและการดูมีความรู้สึกต่างกันอย่างชัดเจน

บางบทในโลกคอมิกทำให้เราต้องหยุดอ่านแล้วมองย้อนกลับไปซ้ำ ๆ — ประโยคจาก 'The Killing Joke' ที่ติดตาตรึงใจที่สุดคือ "All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy." วลีนี้ไม่ใช่แค่ประโยคเด็ด แต่เป็นสะพานเชื่อมไปยังธีมทั้งเรื่องที่ว่าเส้นบาง ๆ ระหว่างเหตุผลกับความบ้าสามารถถูกตัดขาดได้ด้วยเหตุการณ์เดียว เราเคยอ่านฉากที่โจ๊กเกอร์พยายามอธิบายอดีตของตัวเองและพูดเล่นเรื่องความทรงจำหลายเวอร์ชัน — นั่นทำให้ประโยคข้างต้นมีพลังยิ่งขึ้น เพราะมันไม่ใช่แค่ทฤษฎี แต่เป็นการสะท้อนตัวละครที่เลือกเส้นทางแบบไร้แก่นสาร ประโยคนี้ชวนให้คิดถึงคำถามว่าใครกำหนดว่าอะไรคือความปกติ และเมื่อความปกติถูกท้าทายแล้วสังคมจะตอบสนองอย่างไร ในมุมมองของแฟนที่อ่านซ้ำหลายครั้ง ประโยคนี้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่งอกเป็นความน่ากลัวและความเห็นอกเห็นใจไปพร้อมกัน — โจ๊กเกอร์ไม่ได้เป็นตัวละครที่เป็นเพียงตัวตลกวิปริต แต่เป็นเครื่องมือให้เราสำรวจความเปราะบางของมนุษย์ และนั่นคือเหตุผลที่วลีนี้ยังถูกหยิบยกมาพูดถึงบ่อย ๆ

คนที่เก็บสะสมการ์ตูนยุคเก่ามักจะบอกว่าต้นตอของโจ๊กเกอร์อยู่ในหน้ากระดาษไม่ใช่นิยาย. ฉันเคยกลับไปอ่านฉบับแรกอีกครั้งและเห็นว่าตัวละครนี้ปรากฏตัวครั้งแรกใน 'Batman' #1 เมื่อปี 1940 — นั่นคือจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ โอริจินแบบที่ผู้คนจดจำไม่ได้มาจากบทประพันธ์เล่มใดเล่มหนึ่ง แต่ถูกปั้นขึ้นมาโดยทีมผู้สร้างในโลกการ์ตูน พร้อมกับคาแรกเตอร์ที่เป็นอาชญากรสุดวิปริตและยิ้มเย็นเยือก คนออกแบบและเขียนเรื่องราวช่วยกำหนดบุคลิกของเขาในหลายทิศทางตั้งแต่เน้นความเป็นตัวตลกอันตรายไปจนถึงตัวละครที่ล้ำลึกกว่าเดิม เมื่อมองย้อนไป ฉันชอบความขัดแย้งตรงที่โจ๊กเกอร์ไม่ได้ถูกดึงมาจากนิยายเล่มเดียว แต่เกิดจากการผสมผสานไอเดีย การตีความของนักวาดและนักเขียนที่ทำให้เขากลายเป็นเรื่องราวยาวไหลผ่านยุคสมัย — นั่นแหละคือน่าตื่นเต้นของการ์ตูน คือการให้ตัวละครเติบโตผ่านหน้ากระดาษและเสียงพูดของคนอ่านแต่ละยุค

เคยสงสัยไหมว่าตัวละครที่ทั้งทรงพลังและเปราะบางอย่างสการ์เล็ต วิทช์เริ่มต้นมาจากไหน — สำหรับฉันแล้วการรู้ที่มาของเธอทำให้เข้าใจความซับซ้อนที่นักเขียนต่อยอดขึ้นมาได้ชัดเจนขึ้นมาก สการ์เล็ต วิทช์ ปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนของมาร์เวลเรื่อง 'X-Men' ฉบับ #4 ในปี 1964 โดยผู้ให้กำเนิดที่มักถูกยกย่องคือ สแตน ลี กับ แจ็ค เคอร์บี้ ทั้งสองคนกำลังสร้างจักรวาลตัวละครขึ้นอย่างรวดเร็วในยุคทองของคอมิกส์ และ Wanda Maximoff ถูกวางบทเป็นสมาชิกของ Brotherhood of Evil Mutants ร่วมกับพวกที่เราเห็นเป็นทั้งศัตรูและพันธมิตรในอนาคต แนวคิดพลังของเธอในยุคแรกเน้นไปที่การเปลี่ยนความน่าจะเป็นหรือ 'hex' ซึ่งให้รสชาติลึกลับแปลก ๆ ไม่เหมือนพลังตรงไปตรงมาของฮีโร่คนอื่น ๆ เมื่อตามดูพัฒนาการของเธอผ่านเรื่องราวต่อ ๆ มา จะเห็นได้ว่าแนวคิดของตัวละครที่เริ่มจากบทบาทเป็นฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนมาเป็นฮีโร่ แล้วอีกครั้งถูกผลักดันให้เป็นตัวละครที่ทำลายโลกทางอารมณ์และความจริง อย่างเรื่องราวที่พลิกตัวตนของเธอจนกลายเป็นจุดเปลี่ยนใหญ่ในจักรวาลคอมิกส์ การรู้ว่าเบื้องหลังเธอคือความคิดสร้างสรรค์ของคนสองคนที่เป็นตำนานอย่างสแตนกับแจ็ค ทำให้ฉันเข้าใจว่าแม้เริ่มจากบทเล็ก ๆ แต่ไอเดียพื้นฐานของพวกเขาเปิดช่องให้นักเขียนภายหลังยืดออกจนกลายเป็นตัวละครซับซ้อน การเดินทางจากหน้าแรกใน 'X-Men' มาจนถึงการเป็นหนึ่งในตัวละครที่ถูกหยิบยกมาสร้างใหม่บ่อยครั้ง แสดงให้เห็นพลังของพื้นฐานดี ๆ ที่คนสร้างปูไว้ได้ชัดเจน ท้ายที่สุด ความเทาบริบทของเธอ — ไม่ชัดเจนว่าเป็นผู้ร้ายหรือฮีโร่เต็ม ๆ — คือสิ่งที่ทำให้ฉันยังคงติดตามผลงานเกี่ยวกับเธออยู่เสมอ มันเป็นความรู้สึกเหมือนอ่านเรื่องที่มีเลเยอร์ให้ไขต่อเรื่อย ๆ และรู้สึกดีที่ได้เห็นตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นในยุค 60 ถูกต่อยอดจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเล่าเรื่องที่ไม่กลัวความยุ่งเหยิง

พูดตรงๆเลย ว่าการ์ตูนต้นฉบับของโจ๊กเกอร์กับหนังเรื่อง 'Joker' (2019) ให้ประสบการณ์ที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ทั้งในแง่โทน จิตวิทยาตัวละคร และการเล่าเรื่อง ฉันรู้สึกว่าหนังของท็อดด์ ฟิลลิปส์เลือกจะลงลึกที่ความเป็นมนุษย์ของอาเธอร์ เฟล็ค มากกว่าที่จะรักษาความลึกลับแบบที่คอมมิคหลายเล่มทำไว้ ในคอมมิคคลาสสิกอย่าง 'The Killing Joke' โจ๊กเกอร์ถูกนำเสนอทั้งในฐานะตลกตกอับที่ล้มเหลวและในฐานะปีศาจไร้ต้นตอที่ทำลายความหวัง ความคลุมเครือเรื่องอดีตของโจ๊กเกอร์คือหัวใจของเสน่ห์ แต่ในหนังเราได้เรื่องราวต้นกำเนิดที่ชัดเจนกว่า มีฉากชีวิตประจำวัน เผชิญหน้ากับการถูกกีดกันทางสังคม ปัญหาสุขภาพจิต และระบบสังคมที่ล้มเหลว ซึ่งทำให้เราเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครมากขึ้นจนบางทีถึงกับรู้สึกสงสารเขาได้ นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงพล็อตและเชิงอารมณ์ที่สำคัญเมื่อเทียบกับคอมมิคที่มักเล่นกับความไม่แน่นอนและการเป็นตัวแทนของความวุ่นวายโดยแท้จริง ความต่างอีกอย่างคือบรรยากาศและแรงบันดาลใจของหนังที่ชัดเจนว่าได้รับอิทธิพลจากผลงานหนังเรียลิสติกของมาร์ติน สกอร์เซซี เช่น 'Taxi Driver' และ 'The King of Comedy' โทนหนังเป็นแบบเรียลิสต์ มืด เหนื่อยล้า และเน้นการแสดงอารมณ์แบบช้าๆ มากกว่าการนำเสนอภาพล้อการ์ตูนหรือแฟนตาซีเหมือนบางครั้งในคอมมิค คนร้ายในหนังไม่ได้เป็นเพียงนักแสดงละครเวทีที่ต้องการสร้างความวุ่นวาย แต่เป็นผลผลิตจากปัจจัยสังคมทั้งหลายที่รวมกันจนระเบิดออกมา ด้านภาพลักษณ์ โจ๊กเกอร์ในหนังมีชุดและเมคอัพที่ดูเรียบง่ายและมีความสมจริงกว่าโจ๊กเกอร์ในคอมมิคที่มักมีสไตล์สุดโต่ง สีสันจัดและการแสดงออกที่เป็นการ์ตูน ซึ่งทำให้ความหมายของการเป็นตัวร้ายเปลี่ยนจาก 'การแสดง' เป็น 'การอยู่รอด' ในสังคม สิ่งที่คอมมิคมักเน้นแต่หนังไม่ได้ทำเหมือนกันคือความสัมพันธ์เชิงคู่ต่อสู้ระหว่างโจ๊กเกอร์กับแบทแมน ในต้นฉบับหลายตอน โจ๊กเกอร์มีบทบาทเป็นตัวตายตัวแทนของความโกลาหลที่ท้าทายจริยธรรมของแบทแมนและกล่าวถึงปรัชญาเรื่องระเบียบ-ความวุ่นวาย หนัง 'Joker' ตัดเส้นเชื่อมนี้ออกไปหรือทำให้มันเบลอ เหลือไว้เพียงเงาระหว่างตนและเมือง ซึ่งทำให้หนังกลายเป็นเรื่องของชั้นชนและสื่อที่สร้างฮีโร่/ผู้ร้ายอย่างรวดเร็ว นอกจากนั้นการนำเสนอความรุนแรงในหนังมีความสมจริงและกระทบจิตใจ เข้มข้นและเป็นการวิพากษ์สังคม ในขณะที่คอมมิคบางครั้งใช้ความรุนแรงในเชิงสัญลักษณ์หรือเพื่อพล็อตแนวแฟนตาซีมากกว่า โดยรวมแล้วฉันมองว่า 'Joker' เป็นงานที่กล้าถ่ายนิยามตัวละครคลาสสิกมาปรับใหม่ให้ตรงกับบริบทสมัยใหม่ มันไม่พยายามเลียนแบบคอมมิคทั้งชุด แต่นำหัวข้ออย่างความบอบช้ำทางจิตใจ ความเหลื่อมล้ำ และอำนาจของสื่อมาร้อยเรียงเป็นต้นกำเนิดแบบมนุษย์ ซึ่งสร้างความขัดแย้งในหมู่แฟนๆ ว่าควรเห็นใจตัวร้ายหรือไม่ ส่วนตัวแล้วฉันรู้สึกว่าหนังทำหน้าที่ของมันได้ดีในฐานะชิ้นงานศิลปะที่ท้าทายความคิด แต่ก็ยังชอบความลึกลับและการเล่นกับความเป็นตำนานของโจ๊กเกอร์ในคอมมิคที่ทำให้ตัวละครนี้ไม่เคยหยุดเป็นปริศนา

ภาพจำของ 'Joker' เวอร์ชัน 2019 ติดตาฉันตั้งแต่ฉากแรกที่เมืองเหมือนกำลังจะพังทลายลง สิ่งที่ชัดเจนคือหนังเอาแนวคิดเรื่องการทำให้โจ๊กเกอร์ดูเป็นคนธรรมดาที่ล้มเหลว มาเล่นกับจิตวิทยาและความไม่แน่นอนของต้นกำเนิดมากกว่าการยึดติดกับประวัติศาสตร์ในคอมมิกเรื่องใดเรื่องหนึ่งโดยตรง แต่ถ้าต้องชี้ว่าหนังได้แรงบันดาลใจจากคอมมิกชิ้นไหนที่สุด ผมจะบอกว่าเงาของ 'The Killing Joke' ปรากฏชัด ทั้งในแง่ธีมของความบ้าคลั่งที่อาจเกิดขึ้นกับใครก็ได้ และการตั้งคำถามว่าจริง ๆ แล้วความเป็นโจ๊กเกอร์มีต้นตอจากเหตุการณ์เดียวหรือเป็นการรวมของความเจ็บปวดหลายอย่าง ที่ผมชอบคือการนำความคลุมเครือของ 'The Killing Joke' มาขยายเป็นพล็อตยาวของคน ๆ หนึ่ง โดยเปลี่ยนจากภาพนิ่งเป็นการเดินทางทางอารมณ์ที่ยาวขึ้นและมีบริบททางสังคมมากขึ้น ผลลัพธ์ทำให้ตัวละครดูเป็นมนุษย์จนบางครั้งก็เจ็บปวดไปกับเขา ต่างจากคอมมิกที่ยังคงเก็บความเป็นสัญลักษณ์ไว้แน่น แต่กลิ่นอายจากเรือธงผลงานของ Alan Moore ยังคงหลงเหลือ ไม่ว่าจะเป็นการเล่นกับธีมความบ้าและการตั้งคำถามทางศีลธรรม นี่แหละคือเหตุผลที่ผมคิดว่า 'The Killing Joke' เป็นหนึ่งในรากแรงบันดาลใจที่ชัดเจนของหนังเรื่องนั้น

แวบแรกที่ดู 'Joker' ความคิดหนึ่งที่วิ่งเข้ามาทันทีคือมันเหมือนการเอาเศษชิ้นส่วนจากเหตุการณ์และผลงานหลายชิ้นมาต่อกันให้กลายเป็นเรื่องเล่าเดียว ไม่ได้อ้างอิงเหตุการณ์จริงเพียงครั้งเดียวหรือบุคคลจริงคนใดคนหนึ่ง แต่หนังหยิบเอาบรรยากาศ ความเคลื่อนไหวทางสังคม และประเด็นทางจิตใจที่มีอยู่จริงมาสร้างแรงกดดันให้กับตัวละคร องค์ประกอบจากหนังคลาสสิกยุค 70 อย่าง 'Taxi Driver' และ 'The King of Comedy' ถูกยกมาเป็นแรงบันดาลใจชัดเจน ทั้งภาพลักษณ์ของเมืองที่ทรุดโทรม สื่อที่ปั้นคนดัง และความเปราะบางของคนตัวเล็กตัวน้อยที่ถูกมองข้าม นอกจากนั้นยังมีการยืมคอนเซ็ปต์บางส่วนจากคอมิกอย่าง 'The Killing Joke' ที่เล่าเรื่องการล่มสลายทางจิตใจของตัวตลกซึ่งทำให้รากของเรื่องคล้ายกับนิยายมากกว่าการเล่าเหตุการณ์จริงแบบสารคดี บรรยากาศของเมืองในหนังรวมถึงความรุนแรงที่ระเบิดออกมา สะท้อนความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในสังคมหลายแห่ง การตัดต่อภาพข่าว เทปวิดีโอ และการชื่นชมความรุนแรงในสื่อ ทำให้หนังดูเหมือนสะท้อนปัญหาที่มีอยู่จริง เช่น การขาดแคลนบริการด้านสุขภาพจิต ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ และความโดดเดี่ยวทางสังคม ซึ่งเป็นภูมิทัศน์ที่คนหลายคนรู้สึกได้เมื่อมองไปรอบตัว นี่คือเหตุผลที่บางคนมองว่า 'Joker' ดึงมาจากความเป็นจริงมากกว่าเหตุการณ์เดียว แต่ความจริงคือตัวเรื่องยังคงเป็นนิยายที่ออกแบบให้ตัวเอกกลายเป็นสัญลักษณ์ทางอารมณ์มากกว่าจะเป็นบันทึกของคดีใดคดีหนึ่ง การถกเถียงรอบหนังเรื่องความรับผิดชอบของผู้สร้างกับความเป็นไปได้ของแรงจูงใจเลียนแบบก็เกิดขึ้นจริง สังคมมีตัวอย่างเหตุการณ์รุนแรงในอดีตที่ทำให้คนหวั่นเกรง เช่น เหตุการณ์ยิงในโรงหนังซึ่งกระทบต่อความรู้สึกของคนดู แต่หนังไม่ได้ยกเหตุการณ์เหล่านั้นมาเป็นต้นแบบตรงๆ ผู้กำกับ Todd Phillips และนักแสดง Joaquin Phoenix ต่างย้ำว่าตัวละคร Arthur Fleck เป็นการสร้างขึ้นจากการผสมผสานของแนวคิด ศิลปะการเล่าเรื่อง และการสำรวจจิตใจมนุษย์ มากกว่าจะเป็นภาพสะท้อนของฆาตกรหรือผู้กระทำความรุนแรงคนใดคนหนึ่ง ฉากบางฉากอาจทำให้ชวนจินตนาการไปถึงเหตุการณ์จริง แต่ความตั้งใจเชิงศิลป์คือการตั้งคำถามต่อสังคมมากกว่าจะบอกเล่าเหตุการณ์เฉพาะ ท้ายที่สุดแล้วคำตอบที่ชัดคือ 'Joker' ไม่ได้อ้างอิงเหตุการณ์จริงครั้งเดียวหรือบุคคลจริงคนใดคนหนึ่ง แต่ใช้แรงบันดาลใจจากงานศิลปะและปัญหาสังคมจริงเพื่อนำเสนอเรื่องราวของคนคนหนึ่งที่ล้มเหลวจนเกิดการเปลี่ยนแปลงรุนแรง หนังจึงเป็นทั้งนิยายที่ทรงพลังและกระจกสะท้อนปัญหาสังคม ซึ่งทำให้รู้สึกทั้งหลงใหลและไม่สบายใจในเวลาเดียวกัน