LOGIN
18 ปีก่อน ตรอกสลัมข้างบ่อนคาสิโนเก่า
"ฮือ... พ่อ... แม่... ตื่นสิ... ลุกมาคุยกับหนูนะ..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือแข่งกับเสียงสายฝน เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนั่งแช่น้ำครำ เขย่าร่างไร้วิญญาณของพ่อแม่ที่นอนจมกองเลือดอย่างสิ้นหวัง กึก... เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นคอนกรีตหยุดลงตรงหน้า เด็กน้อยเงยหน้าเปื้อนโคลนขึ้นมอง เห็นเด็กหนุ่มชุดสูทสีดำยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว ข้างหลังมีชายร่างยักษ์กางร่มให้ "พวกขยะ... ตายเพราะติดหนี้พนัน สมเพชชะมัด" "ฮือ... พี่ชาย ช่วยพ่อแม่หนูด้วย..." มือน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยเลือดคว้าหมับเข้าที่ขากางเกงของเขา "หนูยอมทำทุกอย่าง... จะล้างจานใช้หนี้ก็ได้ อย่าเอาพ่อแม่หนูไป..." เด็กหนุ่มก้มมองรอยเลือดที่เปื้อนกางเกง ปกติเขาคงสะบัดทิ้งไปแล้ว แต่สายตาของเด็กคนนี้... มันไม่ใช่ลูกแกะที่กำลังกลัวจนลนลาน แต่มันเหมือนลูกหมาป่าที่กำลังเจ็บเจียนตายและพร้อมจะกัดตอบโลกใบนี้ คามินในวัย 17 ปี ย่อตัวลงนั่งยองๆ เชยคางมนขึ้นมา "ชื่ออะไร" "จะ... จันทร์เจ้า... ฮึก" "จันทร์เจ้า ชื่อสวยดีนี่... ฟังนะจันทร์เจ้า ร้องไห้จนน้ำตามันกลายเป็นเลือด พ่อแม่เธอก็ไม่ฟื้นหรอก" "..." "แต่ถ้าอยากรอด... อยากแก้แค้นไอ้พวกสวะที่ฆ่าพ่อแม่เธอ... หรือแค่อยากมีข้าวกิน" คามินยื่นมือออกไปตรงหน้า "ก็ไปกับฉัน" เด็กน้อยกลืนก้อนสะอื้น มองมือหนาสลับกับหน้าเขา "ไป... แล้วพ่อแม่..." "ฉันจะให้ข้าว ให้ที่ซุกหัวนอน ส่งเสียเธอเรียน... แต่แลกกับชีวิตของเธอและเธอต้องเป็นโล่ให้ฉัน... และห้ามตายจนกว่าฉันจะสั่ง... ตกลงไหม" มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ วางลงบนมือเขาอย่างไม่มีทางเลือก "ตกลง... ค่ะ" นั่นคือสัญญาเลือดที่ผูกวิญญาณของจันทร์เจ้าไว้กับคามิน... ตลอดไป ปัจจุบัน ภายในรถยนต์กันกระสุน ปึ่ก! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนเบาะข้างตัวจนจันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก หลุดจากภวังค์ทันที คามินนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าพลางจ้องหน้าคนที่เอาแต่นั่งเงียบ "ใจลอยไปถึงไหน ห๊ะ" ในมือถือแก้ววิสกี้ แต่สายตากลับไล่มองสำรวจชุดเกาะอกของเธอแทบจะทะลุเนื้อผ้า "เปล่าค่ะบอส... แค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ" จันทร์เจ้าตอบเสียงเบา มือพยายามดึงชายกระโปรงที่ผ่าสูงลิ่วให้ปิดขาอ่อน แต่มันแทบไม่ช่วยอะไร "เรื่องเก่า? สมัยเป็นเด็กขี้แยแบกขี้มูกน่ะเหรอ" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ "ตอนนั้นเธอยังดูเข้าท่ากว่าตอนนี้เยอะ อย่างน้อยก็ว่านอนสอนง่าย ไม่ใช่ใส่ชุดบ้าๆ ออกไปเร่ขายเนื้อหนังให้ผู้ชายมันแทะโลมเล่นแบบนี้!" "จันทร์เจ้าไม่ได้เร่ขายนี่มันแผนของคุณพริกหวาน จันทร์เจ้าแค่ทำตามหน้าที่ เป็นนกต่อล่อให้พวกมันตายใจ..." "ล่อเป้าหรือล่อตะเข้!" คามินกระแทกแก้วลงกับที่วางแขน "นมแทบจะหก ขาแทบจะแหกไปถึงไหนต่อไหน รู้ไหมไอ้มาร์โก้มันมองเธอตาเยิ้มขนาดไหน ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจไอ้ฟราน ฉันเป่าสมองมันกระจายคาโต๊ะไปแล้ว!" "บอสคะ... แยกแยะหน่อยสิคะ นี่มันงาน..." "งานของเธอคือฆ่าคน ไม่ใช่ยั่วคนฉันสอนให้ยิงปืน สอนให้หักกระดูกคน ส่งเรียนจนจบปริญญา... ไม่ได้เพื่อให้มาทำตัวเหมือนโสเภณีชั้นสูงแบบนี้" วาจาเชือดเฉือนทำเอาขอบตาร้อนผ่าว จันทร์เจ้ากัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจสุดฤทธิ์ "ขอโทษค่ะ... ที่ทำให้ขายหน้าคราวหลังจันทร์เจ้าจะจำใส่กะลาหัวไว้... ว่าตัวเองมันก็แค่เด็กข้างถนนที่บอสเก็บมาเลี้ยง ไม่มีสิทธิ์สะเออะทำตัวสวยงามเทียบใครเขา" คามินชะงักเมื่อเห็นน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคู่นั้น ความโกรธที่พุ่งพล่านเมื่อครู่สะดุดกึก "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น..." "จอดรถค่ะลุงพล" จันทร์เจ้ากดอินเตอร์คอมสั่งคนขับทันที "ฉันจะลงตรงนี้... ไม่อยากนั่งรถหรูๆ ให้เสนียดคนจนมันติดเบาะรถบอส" "ใครสั่งให้จอด ขับต่อไป!" คามินตะโกนลั่นรถ ก่อนจะคว้าแขนเธอไว้ "จะไปไหน... อย่ามางี่เง่าใส่ฉันนะจันทร์เจ้า!" "ปล่อย! บอสเกลียดจันทร์เจ้าไม่ใช่เหรอ เกลียดขี้หน้ากันนักก็ปล่อยสิ!" เธอดิ้นขัดขืน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักออกมา "ใครบอกว่าเกลียด..." คามินคำรามในคอ กระชากร่างบางปะทะอก กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่ขัดกับลุคนางเสือยั่วสวาททำเอาสติเขาขาดลง "ถ้าเกลียด... กูจะหวงมึงจนจะเป็นบ้าตายห่าอยู่แล้วเนี่ย!" ริมฝีปากร้อนฉกลงปิดปากช่างเถียง บดขยี้อย่างดุดันเอาแต่ใจตามสันดานมาเฟีย มือหนาลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าอย่างถือสิทธิ์ ก่อนเลื่อนลงขยำสะโพกนุ่มภายใต้ชุดราตรีเนื้อบางจนขึ้นรอยมือ "อื้อออ... บอส... อ่อย..." (ปล่อย) เสียงประท้วงกลายเป็นเสียงครางอู้อี้ กำปั้นที่ทุบอกเขาค่อยๆ คลายออก รสสัมผัสที่โหยหามาตลอดทำให้เธอยอมจำนน คามินถอนจูบออกช้าๆ หน้าผากแนบชิด ลมหายใจหอบกระเส่าเป่ารดกัน "จำใส่สมองไว้จันทร์เจ้า... ชีวิตเธอเป็นของฉัน... ร่างกายเธอเป็นของฉัน" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก แววตาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง "ตั้งแต่หัวจรดเท้า... ฉันเป็นเจ้าของคนเดียวถ้าฉันเห็นใครมองเธอแบบนั้นอีก ฉันจะควักลูกตามัน... และถ้าเธอไปยิ้มให้ใครอีก ฉันจะขังลืมเธอไว้ในห้องนอน ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย... เข้าใจไหม" จันทร์เจ้ามองสบตาผู้ชายที่เป็นทั้งเจ้าชีวิตและเจ้าหัวใจ "เข้าใจ... เข้าใจแล้วค่ะบอส" คามินกระตุกยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่อันตรายยิ่งกว่าปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว "ดี... งั้นคืนนี้กลับไปที่ห้องฉัน... ฉันจะทบทวน ความเป็นเจ้าของ ให้เธอจำได้จนขึ้นใจ"แนวป่ารกครึ้มเบื้องหลังกำแพงสูงชันของคฤหาสน์ท่านกวีเสียงลมหวีดหวิวปะทะยอดไม้จนเอนลู่ 'เสือ' ขยับชุดพรางสีดำเข้มย่อตัวต่ำ ปลายเท้าบดลงบนใบไม้แห้งด้วยจังหวะที่เงียบเชียบจนแทบไม่ได้ยินเสียง สัญชาตญาณที่สั่งสมมาทั้งชีวิตทำให้เขาหยุดกึก จมูกฟืดฟาดสูดกลิ่นที่ผิดแปลกไปจากป่า"หึ... ออกมาเถอะไอ้หนู" เสือเปรยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง "แอบยังไงให้กูได้กลิ่นสาบโคลนล่ะหืม กลิ่นมึงมันเหม็นหึ่งจนกูปวดจมูกไปหมดแล้ว"ฟึ่บ!เงาดำสายหนึ่งดีดตัวพุ่งลงมาจากยอดสนสูงชะลูด เท้าคู่นั้นแตะพื้นดินดัง ปึก เพียงเบาๆ กระทิงในสภาพหน้าเปื้อนสีพลางขยับคอไปมาจนกระดูกลั่น ยิ้มกวนประสาทถูกจุดขึ้นที่มุมปาก"โห... จมูกดีสมชื่อหมาล่าเนื้อเลยนะลุงแก่ขนาดนี้แล้ว นึกว่านอนแช่น้ำมันมวยเลี้ยงหลานอยู่บ้านซะอีก ออกมาตากน้ำค้างดึกๆ แบบนี้ ไม่กลัวปวดเข่าเหรอครับ?""ปากดีนะมึง...เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงคงยังไม่เคยเห็นล่ะสิ ว่าเวลาเสือมันขย้ำคอเหยื่อ... เสียงกระดูกมันหักดังยังไง""ไม่อยากเห็น และไม่อยากฟังนิทานก่อนนอนด้วย!"กระทิงยักไหล่กวนๆ ก่อนจะถีบตัวออกวิ่งหายเข้าไปในดงหนามทันที"เฮ้ย! จะหนีไปไหนไอ้ลูกหมา!"เสือคำรามลั่น วิ
ห้องทำงานส่วนตัว ท่านกวี คฤหาสน์หรูชานเมืองเพล้ง!!เสียงแจกันลายครามราคาแพงถูกขว้างกระทบผนังจนแตกกระจายเศษกระเบื้องเกลื่อนพื้น ตามมาด้วยเสียงตวาดก้องที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดของเจ้าของบ้าน"มันเกิดอะไรขึ้นวะ!!? ใครบอกกูได้บ้างว่ามันเกิดเหี้ยอะไรขึ้น!!"ท่านกวียืนสั่นไปทั้งร่างด้วยความโกรธจัด ปลายนิ้วที่ชี้หน้าลูกน้องสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้"ผะ... ผมขอโทษครับท่าน... สายข่าวเรารายงานพลาด... ในโกดังนั่นไม่มีของกลางเลยครับ มีแต่ของบริจาค...""พลาด! พลาดอีกแล้วเหรอวะ!กูสั่งให้มึงเอา DSI ไปถล่มมัน! กะจะยัดข้อหาค้าอาวุธให้มันจมดิน! แต่มึงกลับไปเจอตุ๊กตาหมีเนี่ยนะ!? มึงจะให้กูเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!""แล้วไอ้ข่าวลือนรกนั่นอีก!" ท่านกวีกัดฟันกรอด หยิบแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งขว้างใส่หน้านายตำรวจ "แฟ้มประวัติบำบัดจิตเหี้ยนี่มันมาอยู่ในตู้เซฟได้ยังไง! ใครเป็นคนต้นคิดปล่อยข่าวว่ากูเป็นโรคจิต!?""คะ... คือ... มันเป็นกับดักครับท่าน... ไอ้คามินมันวางยาเรา... ตอนนี้ข่าวลือแพร่ไปทั่วกรมแล้วครับว่าท่าน... เอ่อ...""ว่ากูบ้ากาม! ว่ากูวิปริต! ใช่ไหม ไอ้คามิน... ไอ้เด็กเมื่อวานซืน... มึงกล้าลูบคมกูขนาดนี้เลยเหร
ทางเดินเชื่อม ชั้น 16 (โซนพักฟื้น VIP)บรรยากาศชั้นนี้ต่างกับ ชั้น 17 ราวฟ้ากับเหว ที่นี่ตกแต่งโทนสีครีมอุ่นละมุนตา แถมยังมีเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยดังเจื้อยแจ้ว"พี่จันทร์เจ้าขาาาา~"เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีชมพูวิ่งโถมเข้าหาแขกคนโปรดทันที "อุ๊ย! น้องพิมพ์ใจ!"จันทร์เจ้าย่อตัวลงรับแรงปะทะพลางรวบสาวน้อยเข้ามากอด ความอำมหิตที่เคยมีเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มกว้างที่ดูอ่อนโยนเสียจนคนมองตามไม่ทัน"คิดถึงพี่จันทร์เจ้าที่สุดเลยยยย~" เด็กน้อยซุกไซ้หอมแก้มซ้ายขวาอย่างออเซาะ "วันนี้พี่จันทร์เจ้าสวยจังเลยค่า เหมือนเจ้าหญิงเอลซ่าเลย""ปากหวานจริงนะตัวแค่นี้... ได้เชื้อพ่อมาเต็มๆ เลยสิเรา" จันทร์เจ้าหัวเราะคิกคัก บิแก้มยุ้ยๆ ด้วยความมันเขี้ยว "แล้วแม่แพรวาอยู่ไหนคะ?""อยู่ในห้องค่าาา กำลังปอกแอปเปิ้ลอยู่"จันทร์เจ้าอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นแนบอก เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องพักฟื้นที่แพรวาภรรยาคนสวยของหมอคิมกำลังจัดเตรียมของว่าง"อ้าว! คุณจันทร์เจ้า... มาเงียบๆ แพรตกใจหมดเลย""พอดีแวะมาทำธุระกับคุณคามินข้างบนน่ะค่ะ เลยแวบมาขโมยลูกสาวแพรไปกอดให้หายคิดถึงซะหน่อย"เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมานอกห้อ
ณ โกดังสินค้าท่าเรือหมายเลข 4เสียงไซเรนหวีดหวิวบาดหูผสมกับเสียงรองเท้าคอมแบทนับร้อยคู่กระทบพื้นคอนกรีต เจ้าหน้าที่ DSI และหน่วยสวาทพังประตูบุกเข้าชาร์จโกดังตามสายข่าวที่ได้รับมาแบบด่วนจี๋"เคลียร์! ทางขวาเคลียร์!""ทางซ้ายเคลียร์!""หัวหน้าครับ! เจอลังไม้ต้องสงสัยทางนี้ครับ!" เสียงลูกน้องตะโกนเรียกจากมุมมืดนายตำรวจยศสูงรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไป สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง หวังจะเจอ M16 หรือยาเสพติดล็อตใหญ่ที่จะเอาผิดคามินให้ดิ้นไม่หลุด"งัดเลย! งัดเดี๋ยวนี้!"แกร๊ก ปัง!ฝาลังไม้ถูกงัดเปิดออก แต่สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำเอาทุกคนยืนบื้อ"ตุ๊กตาหมี?" หัวหน้าชุดจับกุมหยิบตุ๊กตาขึ้นมาบีบจนดัง ปี๊บ "อะไรวะเนี่ย!""ลังนี้ก็นมผงครับหัวหน้า""ทางนี้มีแต่ผ้าอ้อมบริจาคครับ!""โธ่เว้ย!" นายตำรวจปาตุ๊กตาลงพื้นอย่างหัวเสีย "ไหนสายข่าวบอกคลังแสงไงวะ! ทำไมกลายเป็นมูลนิธิเด็กกำพร้าไปได้!"ถัดออกไปไม่ไกล วิทย์ยืนพิงรถยุโรปสีดำ กอดอกมองความวุ่นวายพลางกดโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู สีหน้าเรียบเฉยเหมือนดูละครลิง"ครับบอส... หมาตื่นตูมกันใหญ่เลยครับ... ใช่ครับ มีแต่ของบริจาค... ครับ ผมจัดการต่อเอง"วิทย์วางสาย เดินล้วงกร
ในห้องนั่งเล่นรับรองวิทย์... มือขวาคนสนิทของคามินยืนกอดอกจิบกาแฟดำ มองดูหน้าจอมือถือที่มีรายงานสรุปเหตุการณ์เมื่อคืนส่งเข้ามาไม่ขาดสาย ข้างๆ เขาคือพล และกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนสงบนิ่งรอคำสั่ง"เฮ้อ..." วิทย์ถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟลง "กูละเชื่อเขาเลยจริงๆ""เรื่องอะไรครับพี่วิทย์" พลถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เรื่องยัยคุณหนูวิภาวีเหรอ""เออ..." วิทย์พยักหน้า สีหน้ากึ่งทึ่งกึ่งสยอง "มึงลองคิดดูนะไอ้พล... คนปกติเวลาโดนศัตรูวางยา หรือโดนแย่งแฟน เขาทำไงกัน? ... ยิงทิ้ง ซ้อมให้น่วม หรือประจานลงโซเชียล""ก็ประมาณนั้นมั้งครับ""แต่นายเรากับว่าที่นายหญิง... ไม่ใช่คนปกติว่ะ" วิทย์แค่นหัวเราะ หันมามองลูกน้อง "เล่นลากกันไปซัดกันนัวเนียต่อหน้าศัตรู... เอากันโชว์สดๆ ให้คนร้ายดูจนอกแตกตาย... กูถามจริง ในโลกนี้มีใครเขาแก้แค้นกันด้วยวิธีนี้บ้างวะ?"พลทำหน้าพะอืดพะอมปนขำ "โหดสัตว์... จิตวิทยาสุดๆ เลยพี่ แบบนี้เจ็บกว่าโดนตบอีกนะผมว่า ศักดิ์ศรีป่นปี้หมด""ก็นั่นน่ะสิ..." วิทย์ส่ายหน้า ยิ้มมุมปาก "กูถึงบอกไงว่าผีเน่ากับโลงผุมันเป็นของคู่กัน... บอสเราก็ดิบเถื่อนอยู่แล้ว มาเจอคุณจันทร์เจ้าที่บทจะร้ายก็
คามินดึงร่างอ่อนปวกเปียกของจันทร์เจ้าเข้ามาในอ้อมกอด จัดท่าทางให้เราทั้งคู่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน เขาค่อยๆ ยกขาเรียวข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดเอวสอบ เปิดทางให้จุดกึ่งกลางกายแนบชิดกันสนิท"ช้าๆ นะคนดี..." เขากระซิบเสียงนุ่มคามินค่อยๆ ดันตัวตนที่ยังคงแข็งขึงเข้าไปในช่องทางรักที่บวมช้ำแต่ฉ่ำลื่นอย่างช้าๆ ทะนุถนอมซวบบบ"อื้อออ... ซี๊ดดดด... ขนลุก... จันทร์ขนลุกไปหมดแล้ว..."จันทร์เจ้าครางเสียงสั่นเครือ ซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของเขา ร่างกายสั่นสะท้านเบาๆ เมื่อความอุ่นร้อนเติมเต็มเข้ามาจนสุด สัมผัสของเนื้อแนบเนื้อในท่านี้มันช่างวาบหวามและอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด"พี่คามี่ขา..." เธอเรียกชื่อเล่นเขาเสียงหวานหยดเยิ้มเหมือนเด็กน้อยอ้อนขอขนม "จันทร์เสียวเหลือเกิน... ที่รักของจันทร์... อื้อออ... มันดีเหลือเกิน... ดีที่สุดเลย..."เธอพร่ำเพ้อราวกับคนละเมอ แขนเล็กโอบกอดรอบคอเขาแน่น ฝังจมูกลงสูดกลิ่นกายชายหนุ่มฟอดใหญ่ ขาที่พาดเอวเขาไว้ออกแรงรัดเบาๆ ตามจังหวะการขยับคามินเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเนิบนาบ นุ่มนวลแต่หนักแน่นทุกจังหวะการสอดใส่ เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม แก้มแดงปลั่ง ปากเจือสีระเรื่อเผ
คำเตือน: ตอนนี้มีเนื้อหาทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อน เนื่องจากสภาวะจิตใจที่ไม่มั่นคงของตัวละคร******************คามินนั่งมองร่างเล็กที่ขดตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกจุกในอก เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจะลูบหัวปลอบโยน แต่พอปลายนิ้วแตะโดนเส้นผม จันทร์เจ้าก็สะดุ้งเฮือกเธอพลิกตัวกลับมาทันที... น้ำตาที
กลิ่นคาวโลกีย์จางหายไป เหลือเพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของคามิน... กลิ่นที่สำหรับจันทร์เจ้าแล้ว มันคือบ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลกเธอนอนตะแคงซบหน้าลงกับแผงอกเปลือยที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ฟังเสียงหัวใจเขาเต้น ตึกตัก... ตึกตัก... เหมือนเพลงกล่อมเด็กที่ทำให้พายุในใจเธอสงบลง มือเรี
ปัง! ปัง! ปัง!เสียงปืน Glock 19 คำรามก้อง ปลอกกระสุนสีทองร่วงกระทบพื้นคอนกรีตดัง เคร้ง! เคร้ง! รูกระสุนเจาะกลางหน้าผากเป้ากระดาษซ้ำจุดเดิมแม่นราวจับวางจันทร์เจ้าในชุดออกกำลังกายรัดรูปยืนปาดเหงื่อที่ไหลโซมกาย เธอปลดแม็กกาซีนทิ้งลงบนโต๊ะ ตึง! แล้วหันขวับไปหากระสอบทรายหนักร้อยกิโล"ฮึบ!"ผัวะ! ผัวะ!
เสียงหอบหายใจแฮกๆ ดังประสานกันก้องห้องนอนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิเดือด กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย และกลิ่นคาวรักลอยคลุ้งเตะจมูกจันทร์เจ้าที่นอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนเตียง ค่อยๆ กระพริบตาไล่ความมึนงง สติที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่เริ่มไหลย้อนกลับมา... พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกเธอรีบตะเกียกตะกายลุ







