โทมัส เชลบี้ แสดงโดยใครในซีรีส์ Peaky Blinders

ฉากที่โธมัสเป็นเด็กน้อยใน 'Love Actually' ทำให้ผมเริ่มมองหาโปสเตอร์และไอเท็มวินเทจเกี่ยวกับหนังเรื่องนั้นทันที การ์ดภาพโปรโมตแผ่นพับและโปสเตอร์โรงหนังของ 'Love Actually' มักเป็นจุดเริ่มต้นที่แฟนใหม่เลือกสะสม ผมมีโปสเตอร์ขนาดเล็กและแผ่นภาพนิ่งที่เป็นภาพของ Sam กำลังกีตาร์ ซึ่งชิ้นแบบนี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นและพาไปยังซีนที่เราชอบ จับต้องได้และแขวนโชว์ง่าย เป็นของสะสมที่เข้ากับคอลเล็กชันหนังคริสต์มาสของผม นอกจากนั้นยังมีบลูเรย์รุ่นพิเศษและแผ่นเสียงซาวด์แทร็กในบางตลาด ที่มาพร้อมปกพิเศษหรือโฟโต้บุ๊ก ผมเก็บโปสการ์ดแจกลายเซ็นเวอร์ชันจำกัดแล้วรู้สึกว่าแต่ละชิ้นเหมือนสะสมความทรงจำของหนังไว้ แล้วก็มีบัตรอัตโนมัติและโปสการ์ดที่นักแสดงเซ็นไว้บ้างเป็นของหายากที่ผมตั้งใจตามหา ซึ่งมันทำให้ชั้นวางของบ้านมีเรื่องเล่าเวลาเพื่อนมาเห็น

เพิ่งสังเกตว่าช่วงหลังชื่อของเขามักโผล่ในโปรเจ็กต์ทีวีและงานพากย์มากกว่าหนังโรงใหญ่ ๆ เดิมทีจำได้ว่าสมัยเด็กเขาเป็นหน้าตาเด่นใน 'Love Actually' แต่ถ้าถามถึงผลงานภาพยนตร์ล่าสุดในเชิงเครดิต ฟิล์มแอนิเมชันเรื่อง 'Spies in Disguise' (2019) มักถูกยกเป็นงานที่ค่อนข้างใหม่ที่สุดที่มีชื่อของเขาอยู่ในรายชื่อคาแรกเตอร์หลัก เราอยากชี้ว่าใน 'Spies in Disguise' เขารับหน้าที่พากย์เสียงคาแรกเตอร์ที่มีความเป็นเด็กอัจฉริยะและฉลาดเล่นมุก ซึ่งเป็นโอกาสให้เห็นอีกมุมหนึ่งของการแสดงที่ไม่ใช่แค่การยืนในฉาก แต่เป็นการสื่ออารมณ์ผ่านน้ำเสียงอย่างเดียว ผลงานแบบนี้มักทำให้คนจดจำได้ว่าเขาขยายขอบเขตจากบทเด็กในหนังครอบครัวไปสู่การทดลองทางการแสดงในงานแอนิเมชัน ความชอบส่วนตัวคือชอบเวลาที่นักแสดงรุ่นเด็กเติบโตแล้วเลือกทางที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นหนังแผ่นหรือซีรีส์แบบมินิซีรีส์ก็ตาม การได้เห็นเขาเลือกพากย์เสียงในโปรเจ็กต์ที่เข้าถึงผู้ชมทุกวัยแบบนี้ก็รู้สึกว่าเป็นการเติบโตที่น่าสนใจและเปิดโอกาสให้แฟนเก่าๆ ได้เห็นมุมใหม่ของนักแสดงคนนึง

ถ้าจะให้พูดถึงโทมัส เชลบี้ใน 'Peaky Blinders' อย่างจริงจัง มันเหมือนกับการดื่มวิสกี้ดีๆ สักแก้ว—เข้มข้น ซับซ้อน และเต็มไปด้วยชั้นชั้นของรสชาติ ตัวละครนี้เป็นหัวใจหลักของเรื่อง เล่นโดย Cillian Murphy ด้วยการแสดงที่ยอดเยี่ยม เขาคือผู้นำของแก๊งค์ Peaky Blinders ที่ไม่เพียงแต่ฉลาดหลักแหลม แต่ยัง冷酷无情ในบางครั้ง สิ่งที่ทำให้โทมัสน่าสนใจคือความ противоречиย์ภายในตัวเขา เขาพยายามขึ้นไปให้สูงที่สุดในโลกอาชญากรรม แต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่ยังเป็นมนุษย์ กับความเจ็บปวดจาก PTSD หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับครอบครัว นี่ไม่ใช่แค่ตัวละคร坏人ทั่วไป แต่เป็นบุคคลที่เราเห็นทั้งด้านมืดและแสงสว่างของเขา

แปลกดีที่เสียงนิ่งๆ ของตัวละครคนหนึ่งจะติดตาได้ขนาดนี้ ฉันยังชอบเล่าว่าเสียงของโทมัส โบรดี แซงสเตอร์คือตัวละครที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าคำพูดน้อยก็ทรงพลัง—เขาพากย์เสียงเป็น 'Ferb Fletcher' ในซีรีส์แอนิเมชันชื่อดัง 'Phineas and Ferb' ซึ่งตัวละครนี้ดังจากการเป็นคนที่คิดประดิษฐ์แต่พูดน้อยมาก จากมุมมองของคนที่โตมากับการ์ตูน ผมชอบความตัดกันระหว่างความเงียบของ Ferb กับความบ้าพลังของ Phineas มันทำให้มุกตลกได้ผล อยากชวนให้ลองสังเกตการแสดงอารมณ์ด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ในฉากที่ Ferb ออกแบบเครื่องจักรแปลกๆ—นั่นแหละมักจะเป็นช่วงที่โทมัสชัดเจนที่สุดในงานพากย์ของเขา

ลองจินตนาการถึงความรู้สึกตอนกลับบ้านหลังเลิกเรียนแล้วได้เปิดดูอะไรที่ให้ความสบายใจแบบง่าย ๆ — นั่นแหละเป็นเหตุผลที่ผมยังชอบแนะนำให้เริ่มจากหนังยาวหรือภาคพิเศษที่มีจังหวะชัดเจนและคาแรกเตอร์ครบเครื่องก่อน 'Thomas and the Magic Railroad' เป็นตัวเลือกที่ดีถ้าต้องการเริ่มจากภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกใหญ่กว่า ตอนดูครั้งแรกผมนั่งดูด้วยความตื่นเต้นเพราะหนังผสมทั้งโลกจริงกับโลกของรถจักรแบบที่เด็กรู้จักได้เห็นเวอร์ชันขยายเสียง ดนตรีและซีนที่มีการผจญภัยแบบย้อนวัยทำให้มันเป็นประสบการณ์แบบดูจบแล้วพูดคุยต่อได้ เหมาะกับคนที่อยากเห็นโทมัสในฉากที่ไม่ใช่แค่สถานีประจำวัน ถ้าชอบแบบสั้น แต่ยังอยากได้โทนเรื่องหนักแน่นและมีธีมชัดเจน ให้มองหาภาคพิเศษอย่าง 'Hero of the Rails' หรือ 'Misty Island Rescue' แทน ภาคพิเศษพวกนี้ออกแบบมาให้เสริมความเป็นตัวละครและมักมีธีมมิตรภาพ ความรับผิดชอบ หรือการผจญภัยที่เข้มข้นกว่าอีพีสั้น ๆ ผมมักเลือกภาคพิเศษตอนอยากแนะนำให้เด็กได้บทเรียนแบบสนุก ๆ โดยไม่ต้องผูกกับซีรีส์ยาว ๆ สุดท้าย ถ้าตั้งใจจะดูแบบตามลำดับเพื่อเข้าใจโลกของโทมัสมากขึ้น ให้ผสมทั้งแบบภาพยนตร์และภาคพิเศษเข้าไปด้วยกัน จะได้เห็นพัฒนาการของตัวละครและสเกลของเรื่องราวที่เปลี่ยนจากชุมชนเล็ก ๆ ไปสู่การผจญภัยที่ใหญ่ขึ้น นี่เป็นวิธีที่ผมชอบใช้เวลาดูร่วมกับหลาน เพราะทั้งเราและเด็กจะได้เห็นมุมต่าง ๆ ของโลกโทมัสในเวลาไม่กี่ชั่วโมง และมันจบแบบอบอุ่นพอดี

เพลงเปิดฉบับเต็มของ 'Thomas & Friends' หาได้ง่ายกว่าที่คิดผ่านช่องทางอย่างเป็นทางการของซีรีส์และบริการสตรีมมิ่งหลักๆ เช่น YouTube, Spotify หรือ Apple Music ซึ่งมักจะมีทั้งเวอร์ชันยาวเต็มที่ใช้เป็นธีมสำหรับไตเติ้ลและเวอร์ชันที่เป็นเพลงในอัลบั้มซาวด์แทร็กด้วย บน YouTube ให้มองหาชื่ออย่างเช่น 'Thomas & Friends Theme (Full Version)' ในช่องที่เป็นของซีรีส์หรือบัญชีที่ประกาศอย่างเป็นทางการ เพราะมักให้คุณภาพเสียงดีและมีข้อมูลลิขสิทธิ์ชัดเจน ส่วนบริการอย่าง Spotify และ Apple Music มักมีเทร็กธีมที่รวมอยู่ในเพลย์ลิสต์หรืออัลบั้มซาวด์แทร็กของ 'Thomas & Friends' ทำให้สะดวกถ้าอยากฟังแบบไม่มีโฆษณาหรือดาวน์โหลดฟังออฟไลน์ได้ เคยสะสมแผ่นซาวด์แทร็กเก่าๆ อยู่บ้างและพบว่าเวอร์ชันดั้งเดิมกับเวอร์ชันรีบูตเสียงแตกต่างพอสมควร เพราะฉะนั้นถาต้องการเวอร์ชันเฉพาะ ให้เช็กคำอธิบายของเทร็กว่าระบุปีหรือชื่อเวอร์ชันไว้ไหม อย่างไรก็ตามควรหลีกเลี่ยงแฟนอัพโหลดที่ไม่มีสิทธิ์ เพราะอาจถูกลบได้เร็ว สรุปคือแนะนำเริ่มจากช่องทางอย่างเป็นทางการและบริการสตรีมมิ่ง แล้วค่อยขยายไปหาอัลบั้มหรือบันทึกต้นฉบับถ้าต้องการคุณภาพสูงขึ้น

ซีนที่โทมัสวิ่งออกจากวงกตทำให้รู้เลยว่าใครอยู่เบื้องหลังบทนี้ — นักแสดงคนนั้นคือตัวจริงของโทมัสในหนังชื่อดังเรื่องนี้ ฉันต้องยอมรับว่าการแสดงของคนที่รับบทโทมัสใน 'เมซ รันเนอร์ สมรภูมิมอดไหม้' มีพลังแบบจับต้องได้ ชื่อของเขาคือ Dylan O'Brien (ไดแลน โอไบรอัน) ซึ่งไม่เพียงแค่รับบทโทมัสในภาคนี้เท่านั้น แต่ยังเป็นหน้าเป็นตาให้กับซีรีส์ภาพยนตร์ชุด 'The Maze Runner' ทั้งชุด การรับบทของเขาทำให้ตัวละครโทมัสมีทั้งความดื้อ ความกล้าบ้าบิ่น และความเปราะบางที่คนดูเข้าถึงได้ มุมมองของผมที่เป็นแฟนภาพยนตร์สมัยใหม่คือ Dylan นำความเป็นวัยรุ่นมาผสมกับความเข้มข้นของฉากแอ็กชันได้ลงตัว ฉากวิ่งหนี ไล่ล่า แล้วก็ฉากเผชิญหน้าทางอารมณ์กับเพื่อน ๆ อย่างนิวท์หรือเทเรซา ทำให้บทโทมัสมีมิติ ไม่ใช่ตัวละครที่วิ่งอย่างเดียว ความสัมพันธ์กับนักแสดงร่วม เช่น เคมีระหว่างเขากับผู้ที่รับบทเทเรซา ช่วยยกระดับฉากดราม่าได้มากกว่าที่คิด สรุปสั้น ๆ ว่าใครอยากรู้ว่าใครเป็นโทมัสใน 'เมซ รันเนอร์ สมรภูมิมอดไหม้' ก็จำชื่อ Dylan O'Brien ไว้ได้เลย — เขาเป็นหัวใจของเรื่องในหลาย ๆ ช่วง และยังเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้แฟนหนังยังพูดถึงหนังชุดนี้จนถึงวันนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้อ่านและดู 'Game of Thrones' ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศทางการเมืองของโลกนั้นช่างสะท้อนความคิดของโทมัส ฮอบส์อย่างชัดเจน — โลกที่ผู้คนถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัว การแย่งชิงเกียรติยศ และแรงจูงใจพื้นฐานเพื่อความอยู่รอด ฮอบส์บอกว่าในสภาพธรรมชาติ (state of nature) มนุษย์จะตกอยู่ในภาวะ 'สงครามทุกคนกับทุกคน' ถ้าไม่มีอำนาจสูงสุดมาควบคุม ซึ่งในเชิงสัญลักษณ์ 'บัลลังก์เหล็ก' และกษัตริย์ในวัฏจักรของเวสเทอรอสทำหน้าที่คล้าย ๆ กับสิ่งที่ฮอบส์เรียกว่า 'Leviathan' — เจ้าหน้าที่หรือสถาบันที่บังคับใช้กฎหมายและข่มขู่ให้ผู้คนยอมสละเสรีภาพบางส่วนเพื่อแลกกับความปลอดภัย ถ้ามองจากมุมตัวละครบางคน การตัดสินใจของพวกเขามีเหตุผลแบบฮอบส์อยู่เสมอ ตัวอย่างเช่น ผู้ปกครองที่ยึดอำนาจอย่างเข้มงวดมักอ้างถึงความจำเป็นในการรักษาความสงบเพื่อปกป้องประชาชน แม้การกระทำเหล่านั้นจะโหดร้าย—นั่นคือการเลือกแบบฮอบส์: ยอมให้เผด็จการเพื่อหลีกเลี่ยงความเสื่อมโทรมของความรั้วสังคม เหตุการณ์อย่างการล้มล้างราชวงศ์ หรือการทรยศซ้อนหลังในสงครามก็สะท้อนว่าข้อตกลงทางสังคมมีความเปราะบาง ถ้าผู้นำไม่ได้รักษาความปลอดภัยและระเบียบ ระบบจะกลับไปสู่ความโกลาหลอีกครั้ง นี่อธิบายได้ว่าทำไมตัวละครบางคนจึงยอมแลกอิสระส่วนบุคคลเพื่อความคาดหวังเรื่องความคงทนของชีวิตและทรัพย์สิน อีกด้านที่ฉันชอบคิดคือบทบาทของความกลัวและภาพลักษณ์ของอำนาจ: ฮอบส์เชื่อว่าความชอบธรรมของอำนาจมาจากความสามารถหยุดยั้งความรุนแรงได้จริง ๆ ใน 'Game of Thrones' ฉากที่แสดงการประหาร หรือการบังคับใช้กฎอย่างเด็ดขาด กลับทำให้ราชอำนาจนั้นถูกนับถือหรือหวาดกลัวมากขึ้น แต่เมื่อนำอำนาจไปใช้ในทางอธรรมและเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ความชอบธรรมก็บิดเบี้ยว ผลลัพธ์คือความไม่มั่นคงซึ่งนำไปสู่ความรุนแรงใหม่ ๆ — เป็นวงจรวนซ้ำที่ฮอบส์เตือนเราไว้ สุดท้ายแล้วฉันคิดว่าเรื่องเล่านี้ไม่ได้แค่ยืนยันฮอบส์ แต่ยังตั้งคำถามว่าถ้า Leviathan กลายเป็นผู้กดขี่ เราจะมีทางเลือกอย่างไร แล้วทางออกที่เราเลือกนั้นพร้อมแลกด้วยอะไร นั่นแหละที่ทำให้เรื่องนี้ทั้งน่าสยดสยองและดึงดูดใจ