โรงเรียนลูกผู้ชาย มีตอนไหนที่ฮาที่สุด?

ความสนุกของ 'มาสไรเดอร์ W' อยู่ที่การผสมผสานระหว่างแอ็กชันเข้มข้นกับมุกตลกฉบับคนแปลงร่าง ซึ่งตอน 'แฟงค์สเตอร์ของเจ้าหญิง' นี่แหละที่โดดเด่นสุดๆ คุ้มค่ารอคอยทุกนาที! การที่โชทาโร่กับฟิลิปต้องสวมบทบาทเป็นบอดี้การ์ดให้เจ้าหญิงจอมจุ้น จนเกิดสถานการณ์วุ่นวายแบบไม่น่าเชื่อ ทั้งการแอบใช้แกดเจ็ตแปลงร่างหลอกล่อ แถมยังมีฉากที่ไรเดอร์คิกแบบสมบูรณ์แบบต้องแกล้งทำเป็นล้มปุ๋งให้เจ้าหญิงดู สิ่งที่น่าประทับใจคือการเล่นกับความคาดเคลื่อนระหว่างภาพลักษณ์สุดเท่ของมาสไรเดอร์กับความเฟลๆ ในชีวิตจริง อย่างตอนที่ทั้งคู่ต้องนั่งรถไปตามหาเบาะแส แต่ดันถูกรถเมล์ไล่ชนจนตัวปลิว หรือฉากประชันกับดอปพันท์ที่จบลงด้วยการตัดสินใจใช้ 'จัมพ์กิ้งไพค์' แบบสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะรีบร้อนเกินไป ตลกร้ายแบบนี้แหละที่ทำให้ W แตกต่างจากซีรีส์อื่นในแฟรนไชส์

มีหลายฉากใน 'พ่อของศัตรูรักฉัน' ที่ทำให้อดขำไม่ได้ แต่ที่เด็ดสุดน่าจะเป็นตอนที่ฮิโรชิพยายามซ่อนตัวจากอิซานะในห้องน้ำ แต่ดันเปิดประตูชนหน้าพอดี ความย้อนแย้งคือทั้งคู่ต่างทำหน้าเหมือนเด็กทำผิดถูกจับได้ ทั้งที่ฮิโรชิเป็นพ่อบ้านเต็มตัว แถมท่าทางลนลานของเขาที่คอยมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังทำอาชญากรรม ทั้งที่จริงๆ แค่ไม่อยากให้รู้ว่ากำลังแอบตามดูแลลูกสาวอยู่ สมแล้วกับคำว่า 'พ่อป่วนสุดใจ'

คาแรกเตอร์นำในเวอร์ชัน 'โรงเรียนลูกผู้ชาย' ที่ผมยึดเป็นภาพจำทันทีคือตัวละครหัวหน้าแก๊งซูซูรัน ซึ่งแสดงโดย Shun Oguri นักแสดงคนนี้มีเสน่ห์แบบดิบ ๆ ที่ทำให้ฉากเปิดเรื่องที่เขาเดินเข้ามาที่โรงเรียนมีพลังอย่างไม่น่าเชื่อ ผมยังจำฉากแรกที่เขาเผชิญหน้ากับหนุ่ม ๆ ในโรงเรียนได้ชัด — การแสดงออกและภาษากายของเขาทำให้ความขัดแย้งดูแท้จริงมากกว่าคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค ความสามารถในการส่งผ่านความตั้งใจและความอ่อนแอแวบเดียวของตัวละครทำให้ฉากฝึกซ้อมกลางคืนกับเพื่อน ๆ ดูมีน้ำหนัก นั่นเป็นเหตุผลที่ผมมองว่า Shun Oguri คือหัวใจของเวอร์ชันนี้ เป็นนักแสดงนำที่ฉีกกรอบความเป็นฮีโร่แบบเดิม ๆ และทำให้เรื่องราวของแก๊งลูกผู้ชายมีมิติและน่าสนใจขึ้นอย่างมาก

ราชบุตรเขย โง่ อันดับหนึ่ง นี่คือหนึ่งในซีรีส์ที่สร้างเสียงหัวเราะได้ไม่รู้เบื่อจริงๆ! ตอนที่ฮาแทบแตกสำหรับฉันคือตอนที่ตัวเอกพยายามแสดงความ'ฉลาด'ด้วยการแก้ปริศนาในปราสาท แต่สุดท้ายกลับทำทุกอย่างพังพินาศจนเหล่าผู้ชมในเรื่องถึงกับอึ้งไปตามๆกัน ความขัดแย้งระหว่างความ'โง่'ที่แสนจะบริสุทธิ์กับสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้เกิดความตลกแบบ意料之外情理之中 ยิ่งไปกว่านั้น การแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครที่ดูจริงจังกับความโง่ที่ทำออกมาได้น่าทึ่งยิ่งเพิ่มความบันเทิงให้กับเรื่องนี้ สิ่งที่ทำให้ราชบุตรเขยเรื่องนี้โดดเด่นคือการนำเสนอความโง่ในมุมที่สร้างสรรค์และน่ารัก จนบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าความ'โง่'แบบนี้แหละที่ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น

เพลงเปิดของ 'โรงเรียนลูกผู้ชาย' มีท่อนฮุคที่ติดหูจนอยากร้องตามได้ทุกครั้งที่ได้ยิน เราเคยยืนดูซีนเปิดที่ตัวละครวิ่งผ่านทางเดินโรงเรียนพร้อมจังหวะกลองหนัก ๆ แล้วรู้สึกเหมือนโลกทั้งเรื่องถูกตั้งค่าให้สดใสขึ้น เพลงนี้ทำหน้าที่เหมือนแบรนด์ของซีรีส์ ช่วยเชื่อมภาพตัดต่อเร็ว ๆ ของตัวเอกหลายคนเข้าด้วยกัน โดยเฉพาะท่อนคอรัสที่ใช้คอร์ดง่ายแต่ปั๊มอารมณ์สุด ๆ อีกชิ้นที่โดดเด่นคือเพลงปิดที่เป็นบัลลาดซึ้ง ๆ เสียงกีตาร์โปร่งกับเสียงร้องแผ่ว ๆ ของนักร้องนอกจอ ทำให้ฉากส่งท้ายตอนที่ตัวละครหันมามองกันระหว่างไฟสว่างกับเงามืดมีความหมายขึ้นหลายเท่า ทั้งสองเพลงนี้ — เพลงเปิดที่พุ่งและเพลงปิดที่หวนหา — ทำให้เรื่องเป็นหนึ่งเดียวในแง่ของอารมณ์ และเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงยังฮัมท่อนนั้นได้แม้เวลาจะผ่านไปแล้ว

มีฉากโรงเรียนที่แฟนๆ มักหยิบขึ้นมาเล่าแล้วหัวเราะกันทุกที เช่นโมเมนต์เล็ก ๆ ที่กลายเป็นตลกคลาสสิกในหนังสือการ์ตูนเก่าๆ ที่ฉันชอบพูดถึงบ่อย ๆ ผมมักนึกถึงบรรยากาศของ 'Azumanga Daioh' เสมอ—การ์ตูนที่แค่สถานการณ์ประจำวันก็สามารถกลายเป็นมุกฮาได้โดยไม่ต้องพยายามมาก หลายฉากในห้องเรียนมีจังหวะตลกจากบุคลิกของตัวละคร เช่นเมื่อ 'Osaka' คิดอะไรช้า ๆ แล้วปล่อยคำคมประหลาดออกมาท่ามกลางความจริงจังของเพื่อน ๆ หรือฉากที่ 'Sakaki' อยากอุ้มแมวแต่แมวไม่ยอม ซึ่งเป็นความตลกที่เกิดจากการตรงกันข้ามระหว่างความเงียบสงบกับความน่ารักที่ไม่คาดคิด อีกฉากที่ผมชอบคือการแข่งขันกีฬาที่ตัวละครพุ่งตัวเต็มที่จนกลายเป็นพล็อตชวนหัว เพราะการ์ตูนเรื่องนี้ถ่ายทอดมุกแบบสุภาพแต่น่าจดจำ ทำให้แฟน ๆ ชอบเอาฉากโรงเรียนไปคุยกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย้อนกลับไปดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉากเหล่านั้นยังทำให้ยิ้มได้เสมอ แม้มุกจะเรียบง่าย แต่จังหวะการเล่าและเคมีของตัวละครทำให้อารมณ์ขันมันยืนยาวกว่าที่คาด ขณะที่เพื่อน ๆ ยังชอบอ้างอิงบรรทัดการ์ตูนหรือภาพหน้าตลก ๆ มาเป็นมุกแทรกในบทสนทนา ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฉากโรงเรียนตลก ๆ แบบนี้มีพลังในการเชื่อมต่อคนดูอย่างไม่น่าเชื่อ