บทนำ

แกรก~

"ทำไมช้าจังเลย อาบน้ำอยู่เหรอ"

เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากบานประตูห้องพักถูกเจ้าของเปิดออก ร่างบางในชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์สีซีดสั้นเหนือเข่าเดินเข้ามาด้านในห้องพักโดยที่ร่างของคนด้านในก็ถอยให้เธอได้เดินเข้ามาเช่นกัน

ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องมองยังหน้าจอสี่เหลี่ยมในมืออ่านข่าวซุบซิบดาราที่เพิ่งลงสดๆ ร้อนๆ ด้วยความตั้งใจ ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลช็อกโกแลตถูกรวบมัดเป็นทรงดังโงะไว้กลางศีรษะปล่อยลูกผมและผมหน้าม้าคลอเคลียใบหน้าหวานประปราย

"พลอยแกเห็นข่าวดาราคนโปรดแกยัง เพิ่งออกสดๆ ร้อนๆ เลยนะตอนนี้กำลังเป็นประเด็นมากเลยแหละ"

"...."

เสียงฝีเท้าเดินกลับจากหน้าประตูห้องเข้ามาใกล้มากขึ้น ก่อนร่างของอีกคนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงข้าม กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ ลอยโชยพัดผ่านมาเตะจมูกทำให้เธอเผลอสูดดมมันเข้าเต็มปอดไม่ได้ รอยยิ้มจางๆ ระบายบนใบหน้าหวานเล็กน้อยกดจิ้มเข้าไลน์เมื่อเห็นข้อความจากแฟนหนุ่มที่เพิ่งคบกันได้สองเดือนทักเข้ามา

"พี่ต้นไม้น่ารักมากเลยแกส่งข้อความรายงานความเคลื่อนไหวฉันทุกเวลาเลยอ่ะ แบบนี้เรียกคลั่งรักได้ป่ะ"

"...."

เงียบอีกแล้ว ทำไมวันนี้เพื่อนเธอเงียบแปลกๆ นะ

ทอฝันเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือมองตรงยังคนตรงข้ามที่ยังคงใช้ความเงียบเป็นการตอบกลับเธอ ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องแล้วเพื่อนเธอจะเงียบไปไหนนะ ถามไม่ตอบแถมยังไม่ทักกันเหมือนเดิมอีกด้วย

"พลอย..."

"...."

ดวงตากลมโตชะงักนิ่งไปเมื่อเงยหน้ากลับขึ้นมาแล้วกลับพบกับคนตัวโตที่ไม่ใช่เพื่อนเธอเหมือนที่ควรจะเป็น เขา... คือใคร แล้ว... มาอยู่ในห้องเพื่อนเธอได้ยังไง

"คะ... คุณเป็นใคร"

"คิดว่าไง"

"คุณทำอะไรเพื่อนฉัน แล้วยัยพลอยหายไปไหนคุณทำอะไรเธอ"

"...."

"พลอย พลอย! แกอยู่ไหนพลอย!"

"...."

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นเดินหาเพื่อนตัวเองด้วยความแตกตื่น โดยที่พระนายทำเพียงยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วมองสาวเจ้าเดินวนเป็นหนูติดจั่นนิ่งๆ 

คนที่ควรจะถามควรจะเป็นเขาป่าววะ เธอเดินเข้ามาเคาะห้องเขาแล้วเขาก็คิดว่าเป็นพี่สาวตัวเองเลยไปเปิดประตูให้ ยังไม่ทันได้ทักเลยสาวเจ้าก็เดินเข้ามาในห้องแถมยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของห้องเลยด้วยซ้ำ แล้วพลอยนี่ใครเขาควรรู้หรือเปล่าวะ?

"จะเดินวนอีกนานไหมเนี่ย จะเล่นเกมถ้าเดินเล่นพอแล้วก็ออกไป"

"นายทำอะไรเพื่อนฉัน แล้วนายเอาเพื่อนฉันไปซ่อนไว้ที่ไหนบอกมาเดี๋ยวนี้ถ้าไม่บอกฉันโทรแจ้งตำรวจแน่"

"เจอคนสมองไม่เต็มร้อยหรือเปล่าวะกู" 

ใบหน้าคมหันข้างกระแทกถอนหายใจหนักแล้วเค้นเสียงลอดไรฟัน ดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มดันตัวลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาร่างบางที่ยังคงยืนทำหน้ากดดันอย่างไม่ลดละ

ความสูงที่ต่างกันทำให้คนตัวเล็กกว่าต้องแหงนหน้าขึ้นเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้กำลังอยู่ในห้องกับคนแปลกหน้ากันสองต่อสอง แถมเขายังมีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำคลุมกายเพียงผืนเดียวอีกด้วย

"เล่นพอยัง"

"เพื่อนฉันอยู่ไหน"

"อยู่ใต้เสื้อคลุมมั้งวะครับถามได้ ไม่เจอก็แสดงว่าไม่อยู่ไงวะ อีกอย่างเพื่อนเธอเป็นใครหน้าตาเป็นยังไงยังไม่เคยเห็นเลยจะตอบได้ไงวะว่าอยู่ไหน"

"นาย... ซ่อนเพื่อนฉันไว้ใต้เสื้อคลุมเหรอ"

กูจะบ้าตาย! ยัยนี่โง่หรือไงวะมาเชื่อว่าใต้เสื้อคลุมจะซ่อนคนได้ นี่ตกลงกูคุยกับคนบ้าอยู่หรือเปล่าวะเนี่ย

"จะมามุดดูไหมล่ะแต่ถ้าไม่เจอเธอต้องรับผิดชอบที่มุดเข้ามานะเอาไหมล่ะ" 

"ฮือ... ฉันทำอะไรผิดทำไมพี่เขาถึงอึก!"

"ยัยฝันยัยบื้อแกหยุดร้องได้แล้ว นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วแกยังไม่ลืมอีกเหรอ ไหนว่าลืมได้แล้วไง"

"แกไม่เข้าใจหรอก ฉันรักพี่เขามากเลยนะทำไมอึก! พี่เขาถึงทำแบบนี้กับฉันอ่ะ ฮือ... พี่ต้นไม้ฝันรักพี่นะ!"

โอ๊ยจะบ้าตายกับคนอกหักถูกทิ้งเพราะไม่ให้เขาฟันจริงๆ เลย ไม่น่าพามันมาเข้าร้านเหล้าเลยพลอยใสเอ๊ย หาเหาใส่หัวตัวเองแท้ๆ

พลอยใสหันยิ้มแห้งให้กับโต๊ะรอบข้างที่หันมองมายังเธอกับเพื่อน โดยคนอกหักยังคงยกหมดแก้วจนไม่หันมองหน้าเธอบ้างเลยว่าตอนนี้มันกำลังแสดงสีหน้าอาการยังไงออกมา

เสียงโวยวายตัดพ้อพร้อมกับร้องไห้ด้วยความน่า... เวทนาดึงดวงตาคมเข้มสีน้ำตาลเข้มให้หันมองตามเสียง ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำหูน้ำตาทำให้เหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง 

พระนายสะบัดหัวแรงๆ เรียกสติ หันกลับมายกแก้วเหล้าในมือตัวเองขึ้นกระดกดื่ม ไม่เข้าใจตัวเองทำไมถึงคิดถึงแต่ยัยบ้านั่น เห็นคนหน้าเหมือนหน่อยไม่ได้คิดว่าเป็นยัยนั่นไปหมด ทั้งที่เข้าไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนไม่เคยคิดจะสนใจเลยสักนิดแต่หน้ายัยนั่นทำไมถึงติดอยู่ในหัวตลอดก็ไม่รู้

"กูต้องไปเช็กประสาทหรือเปล่าวะ จะบ้าวันนี้พรุ่งนี้ก็ไม่รู้เห็นแต่หน้ายัยนั่นเต็มไปหมด"

"มึงว่าอะไรนะ"

"...."

มือหนาดันหน้าเพื่อนออกห่างแล้วยกแก้วเหล้าด้านหน้าขึ้นกระดกดื่มอีกครั้ง เหตุการณ์เมื่อปีที่แล้วยังคงตามหลอกหลอนเขาตลอด หลับตาแล้วยังเห็นภาพเหมือนเพิ่งเกิดอยู่เลย ถ้ารู้ว่าวันนั้นมันจะทำให้เขาเหมือนคนบ้าอย่างทุกวันนี้นะเขาจะไม่ไปทริปทะลงทะเลนั่นด้วยหรอก ไปครั้งเดียวแล้วต้องทนหลอนไปจนตายใครจะไปอยากไปวะ

"ไปไหน"

"ฉี่ เดี๋ยวมา"

พระนายลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปยังป้ายชี้บอกทางว่าห้องน้ำโดยไม่สนใจหันมองคนรอบตัวด้วยซ้ำ เสียงเพลงที่เปิดไม่ได้เข้าโสตประสาทรับฟังเลยสักนิด

ในขณะที่เดินกำลังจะถึงห้องน้ำสองเท้าก็จำต้องหยุดชะงักแล้วเพ่งสายตามองยังคนเมาตรงหน้าที่กำลังเดินโซเซมาทางเขา ใบหน้าหวานในความทรงจำผุดขึ้นมาซ้อนทับกับคนตรงหน้าทำใบหน้าหล่อนิ่งขึ้นมาทันที

"อือ... ปวดหัวจังเลย"

เสียงนี้มัน... ใช่แน่ๆ ไม่ใช่คิดไปเอง แต่เป็นเธอตัวเป็นๆ ที่กำลังอยู่ตรงหน้าเขา และกำลังเดินมาหาเขา