โรเจอร์ เทย์เลอร์ แต่งเพลงให้ Queen ชิ้นไหนที่คนจดจำ?

บ่อยครั้งที่เพลงจากมือกลองคนนี้กลับกลายเป็นเพลงที่คนไทยร้องตามได้แบบไม่ต้องคิด—และเพลงนั้นก็มักจะเป็น 'Radio Ga Ga' เสมอ เสียงตบมือที่เข้าจังหวะในคอรัสกับเมโลดี้แบบเข้าใจง่ายทำให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงรวมพลัง เวลาที่ได้ยินในวิทยุ ผมจะนึกออกทันทีว่าคนรอบตัวจะร้องตามหรือปรบมือไปด้วย แม้อารมณ์ของเพลงจะมาจากการมองโลกของผู้แต่ง แต่จังหวะซินธิไซเซอร์กับบรรยากาศแบบอารีน่าทำให้มันเหมาะกับการเป็นเพลงที่แฟนไทยชอบนำไปร้องในงานรวมคนรักเพลงหรือคัฟเวอร์ออนไลน์ เห็นหลายคลิปในโซเชียลที่แฟน ๆ ทำคัฟเวอร์แล้วคนดูแห่คอมเมนต์ว่า "เพลงนี้ต้องปรบมือ" ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชื่อเพลงติดหู อีกมุมหนึ่งที่คนไทยปลื้มคือเพลงที่มีความเท่และแอบขบถอย่าง 'I'm in Love With My Car' ผลงานที่แสดงด้านดิบของแนวร็อกเสียงต่ำและกลองเด่น ๆ ทำให้กลุ่มคนขับรถหรือสายมอเตอร์ไบค์มักยกเพลงนี้เป็นเพลงประกอบการรวมกลุ่ม บทเพลงแบบนี้ไม่ได้ดังจากคอรัสเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความเท่ของเนื้อหาและเสียงร้องที่ให้ความรู้สึกมั่นใจในสไตล์ผู้ชาย ทำให้ได้ฐานแฟนกลุ่มหนึ่งที่วันไหนมีมิตติ้งรถก็ต้องเปิดเพลงนี้ มีเพลงอีกประเภทที่แตะหัวใจคนไทยได้ดี เช่น 'These Are the Days of Our Lives' ซึ่งมีกลิ่นอายของความโหยหาและความคิดถึง เสียงร้องที่อ่อนโยนและเนื้อหาที่ย้อนมองเวลาทำให้เพลงนี้ถูกหยิบมาใช้ในงานไว้อาลัยหรือช่วงที่ผู้คนต้องการบทเพลงปลอบใจ ผมมองว่าแฟนเพลงไทยชอบความหลากหลายของงานจากคนนี้—บางเพลงเอาไว้ขยับตาม บางเพลงเอาไว้เงียบคิด และทั้งหมดนี้รวมกันกลายเป็นเหตุผลที่ทำให้เขามีเพลงฮิตหลายแนวในกลุ่มแฟนไทย เหมือนกับว่าพอได้ยินชื่อ ก็มีเพลงหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวทันที ซึ่งนั่นเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ยังคงถูกหยิบฟังไม่เลิก

มาลงรายละเอียดกันหน่อย — งานเดี่ยวของโรเจอร์ เทย์เลอร์ไม่ได้มีแค่เพลงข้างถนนของวงหลัก แต่มันเป็นพื้นที่ที่เขาได้ทดลองเสียงและมุมมองที่ต่างออกไปจากเสียงอันยิ่งใหญ่ของวง ผมชอบเริ่มจากอัลบั้มสตูดิโอหลักของเขา เพราะมันแสดงพัฒนาการชัดเจน ตั้งแต่ 'Fun in Space' ที่ปล่อยออกมาในยุคต้น 80s ซึ่งผสมกลิ่นอิเล็กทรอนิกส์และป็อปแบบทดลอง ทำให้เราเห็นอีกด้านหนึ่งของเขาในฐานะนักร้องนำและนักแต่งเพลง นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ชัดเจนของการทำงานเดี่ยว ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าผลงานของวง ต่อมาเป็นขั้นก้าวหน้าทางซาวด์และทิศทางอย่างที่เห็นใน 'Strange Frontier' ที่มาพร้อมกับเมโลดี้แนวป็อป-ร็อกและการเรียบเรียงที่เฉียบคม จากนั้นเขามีผลงานอีกสองชิ้นที่น่าสนใจในทศวรรษถัดมา คือ 'Happiness?' ซึ่งสะท้อนมุมคิดและเสียงที่ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ขึ้น กับ 'Electric Fire' ที่พาเขากลับมาค้นเสียงร็อกสมัยใหม่ ความต่อเนื่องของงานเหล่านี้ทำให้เห็นว่าเขาไม่ได้หยุดนิ่ง แต่เลือกใช้เวทีเดี่ยวเป็นห้องทดลองส่วนตัวสำหรับไอเดียใหม่ๆ อีกมุมหนึ่งที่สำคัญแต่ไม่ใช่ผลงานเดี่ยวล้วนๆ คือโปรเจกต์วง 'The Cross' ซึ่งเขารับบทนำในการตั้งวงและผลักดันทิศทางดนตรีแบบร่วมทีม อัลบั้มอย่าง 'Shove It' หรือ 'Mad, Bad and Dangerous to Know' แสดงให้เห็นว่าเขาสามารถสลับบทบาทจากนักตีกลองมาเป็นผู้นำวงได้อย่างมั่นใจ งานในโปรเจกต์นี้มีโทนแดนซ์-ร็อกและความสนุกที่ต่างจากงานเดี่ยวอย่างเป็นเอกเทศ โดยรวมแล้ว งานเดี่ยวของโรเจอร์เป็นเสมือนการยืดเส้นยืดสายของคนที่ไม่ยอมถูกจำกัดอยู่กับภาพลักษณ์เดิมๆ — มีทั้งช่วงทดลอง กลิ่นอิเล็กโทรนิค ป็อป และร็อกแบบตรงไปตรงมา ซึ่งถ้าคุณอยากรู้จักคนที่อยู่อีกฝั่งของเครื่องกลองของวงยักษ์ นี่คือจุดเริ่มที่ดี และผมมักจะกลับไปฟังงานเหล่านี้เมื่ออยากเห็นความกล้าลองของศิลปินคนหนึ่ง

ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาคือท่อนเบส-กลองที่ฉุดให้ทั้งเพลงไหลไปด้วยแรงดึง — นี่แหละสิ่งที่ทำให้สไตล์ของโรเจอร์ เทย์เลอร์โดดเด่นสำหรับฉัน ในฐานะแฟนเพลงรุ่นเก่า ผมชอบดูว่าเขาไม่ได้เล่นแบบแข็งทื่อเป็นแค่เครื่องจักรรักษาจังหวะ แต่เลือกใช้กลองเป็นเครื่องมือเล่าเรื่อง ตัวอย่างชัดเจนอยู่ในช่วงต่างๆ ของ 'Bohemian Rhapsody' ที่เขาคุมไดนามิกสุดคม: บางพาร์ทเขาเล่นเบาเป็นเงาให้เสียงประสาน ส่วนพาร์ทระเบิดอารมณ์ก็ทุบหนักด้วยทอมและค้างค้างเสียงฉาบเพื่อส่งอิมแพค เพลงเร็วๆ อย่าง 'Stone Cold Crazy' แสดงให้เห็นความเร็วและความแม่นยำของเขา ขณะที่เพลงเรียบง่ายแต่ทรงพลังอย่าง 'We Will Rock You' เวอร์ชันสดมักแปลงร่างเป็นการโชว์จังหวะที่ยืดหยุ่นและมีพรสวรรค์ในการเติมฟิลเล็กๆ ที่ไม่ทำลายหลักจังหวะ เทคนิคที่ผมชอบคือวิธีที่เขาใช้ทอมเป็นตัวบอกทางอารมณ์ ไม่ได้แค่เล่นเติมช่องว่าง แต่เป็นการกระตุ้นความรู้สึก เช่น ฟิลล์ทอมที่กระชับและสั้นในจังหวะเปลี่ยนท่อน ทำให้เพลงเปลี่ยนอารมณ์ได้โดยไม่ต้องพึ่งกีตาร์เยอะ นอกจากนี้เขายังใส่ซาวด์ฉาบและครัชเพื่อเน้นจุดสำคัญของบาร์ ใช้การเว้นจังหวะเป็นอาวุธ ทำให้ท่อนโซโลหรือคอรัสเด่นขึ้น ฉันยังชอบความสามารถในการปรับตัวของเขา — จะเล่นเป็นจังหวะหนักหรือกลองที่ซัพพอร์ตแบบบิสซิกซ์ก็ได้โดยไม่ทำให้เพลงเสียสมดุล สรุปได้ว่าเสน่ห์ของโรเจอร์อยู่ที่ความเป็นนักดนตรีที่คิดถึงเพลงก่อนเสมอ การเล่นของเขาผสมระหว่างพลังและความละเอียดอ่อน เขาไม่จำเป็นต้องโชว์ลวดลายยาวๆ เสมอไป แต่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรทุบ เมื่อไหร่ควรเว้น ให้เพลงหายใจ — นั่นแหละที่ยังทำให้ผมฟังซ้ำไม่เบื่อ

ตั้งแต่ได้ฟังเพลงของ 'อิ้งค์ วรันธร' ครั้งแรก ฉันรู้สึกได้ถึงความเป็นนักเล่าเรื่องที่ใกล้เคียงกับภาพลักษณ์ของเทย์เลอร์ในแบบช่วงเริ่มต้น — อ่อนหวาน แต่ชัดเจนในการเขียนเนื้อร้อง สไตล์ของ 'อิ้งค์' ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง เหมือนคนที่ยกกีตาร์มากระซิบเล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง เพลงส่วนใหญ่มีเสน่ห์แบบคนเขียนเพลงเล่าเรื่องความรักและเติบโต ซึ่งเป็นแกนกลางของการงานของเทย์เลอร์ด้วย ฉันชอบเวลาที่เธอขึ้นเวทีเล็ก ๆ แล้วใส่อินเนอร์เต็มที่ เพราะนั่นทำให้ผู้ฟังรู้สึกเชื่อมโยงกับเพลงได้ง่าย มุมนี้คือจุดที่ฉันมองว่าเธอมีความคล้ายคลึงกับเทย์เลอร์ — ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการใช้ภาษาเรียบง่ายแต่คม หรือการทำเพลงที่ฟังแล้วเหมือนอ่านไดอารี่เล่มหนึ่ง เวลาฟังงานของเธอ ฉันมักจะคิดถึงวิธีการเล่าเรื่องแบบเรียงอารมณ์จากรายละเอียดเล็ก ๆ มากกว่าจะใช้ฉากใหญ่โต นั่นทำให้แฟนเพลงรู้สึกใกล้ชิด และเมื่ออยู่ในสถานะแฟนเพลงแบบนั้น ความผูกพันมันเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไป — อย่างที่เห็นในเส้นทางของศิลปินสายเขียนเพลงที่ฉันชอบจริง ๆ

อยากเริ่มจากทางที่ง่ายและสนุกก่อน: สำหรับคนที่อยากรู้จักโรเจอร์ เทย์เลอร์ในมุมที่เป็นเขาจริงๆ ผมมักแนะนำให้เริ่มจากสารคดีสั้น ๆ และบทสัมภาษณ์วิดีโอ เพราะน้ำเสียงและท่าทีของเขาจะชัดเจนที่สุดเมื่อเห็นหน้าฟังเสียงพร้อม ๆ กัน ผมมักจะกลับไปดูคลิปสัมภาษณ์บนช่องของวงหรือรายการวิทยุ-โทรทัศน์เก่า ๆ และอ่านบทความยาวในนิตยสารดนตรีที่เชื่อถือได้ อย่างนิตยสารสากลหรือฉบับพิเศษที่ทำกับการรีมาสเตอร์อัลบั้มต่าง ๆ นอกจากนี้หนังสืออย่าง 'Queen: As It Began' ให้องค์ประกอบบริบทของยุคและมุมมองของสมาชิกวง ซึ่งช่วยให้บทสัมภาษณ์ของโรเจอร์อ่านได้ลึกขึ้นเพราะเรารู้จักเหตุการณ์รอบตัวเขามากขึ้น อีกวิธีที่ผมชอบคือฟังอัลบั้มเดี่ยวของเขาพร้อมอ่านบุ๊กเล็ตที่มากับแผ่นรีอิชชู เช่นงานจากยุคที่เขาออกซิงเกิลหรืออัลบั้มเดี่ยว จะเห็นมุมคิดและอารมณ์ที่เขาใส่ไว้ในเพลง ส่วนบทสัมภาษณ์ยาว ๆ ในรายการโทรทัศน์หรือคลิปโปรโมตช่วงรอบการรีลิสต์อัลบั้มของวงมักมีคำตอบตรงและตรงไปตรงมาที่ชวนยิ้ม อรรถรสของการติดตามผลงานแบบผสมผสาน—ดู ดูคลิป อ่านบทความ ฟังเพลง—ทำให้ผมรู้สึกว่าเข้าใกล้คนที่อยู่หลังกลองมากขึ้น และมันก็เป็นความสนุกแบบแฟนที่ได้ค้นหาเองในรายละเอียดเล็ก ๆ ของงานของเขา

เสียงร้องของ Freddie Mercury เป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกว่าแทบจะเป็นสัญลักษณ์ของวงเลย — เขาไม่ใช่แค่ร้องนำ แต่เป็นนักแต่งเพลงหลักที่สร้างแทร็กฮิตหลายเพลงที่คนทั้งโลกร้องตามได้ทันที ความงดงามของ 'Bohemian Rhapsody' มาจากความกล้าของเขาในการผสมหลายแนวเพลงเข้าด้วยกัน ส่วนเพลงที่พลิกโฉมวงการป๊อป-ร็อกอย่าง 'Killer Queen' ก็แสดงความสามารถในการแต่งเมโลดี้ที่คมและคำร้องที่ชัดเจน อีกหนึ่งเพลงที่มักทำให้คืนคอนเสิร์ตจบแบบยกมือคือ 'Somebody to Love' ซึ่งเต็มไปด้วยพลังโซลและฮาร์โมนีที่ซับซ้อน นอกจากงานยิ่งใหญ่เหล่านั้น ยังมีมุมสนุกๆ อย่าง 'Don't Stop Me Now' และ 'Crazy Little Thing Called Love' ที่เผยให้เห็นอีกหน้าของ Mercury — ทั้งโรแมนติก ทั้งขี้เล่น แต่ทั้งหมดนี้ยังคงมีลายเซ็นการแต่งเพลงที่จดจำได้ง่ายอยู่ดี สรุปคือพอเอาเพลงของเขามารวมกันแล้วจะเห็นชัดว่าพลังการสร้างสรรค์ของเขาเป็นหัวใจสำคัญของเพลงฮิตของวง และเสียงของเขายังคงทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้ฟัง

สมัยที่แก๊งเพื่อนยังพากันไปคาราโอเกะเป็นประจำ เพลงของวงนี้มักถูกดึงมาใช้เป็นฉากเชื่อมความรู้สึกได้ดีมาก โดยเฉพาะ 'Bohemian Rhapsody' ที่มีทั้งช่วงเนิบ ช่วงระเบิด และจังหวะเปลี่ยนฉับพลัน ทำให้มันถูกเอาไปใส่ในหนังไทยหลายแนวอย่างแนบเนียน ผมชอบจินตนาการฉากหนึ่งที่คนในรถกำลังคุยกันนิ่ง ๆ แล้วเพลงตัวนี้ดังขึ้น ทุกคนจะได้สัมผัสความตะกอนภายในตัวละครทันที — นั่นแหละเหตุผลที่ผู้กำกับไทยมักเลือกใช้เพลงนี้ให้เป็นเครื่องมือสื่ออารมณ์ นอกจากนั้น 'Somebody to Love' ก็มีบทบาทแบบพาอารมณ์ไต่ขึ้นช้า ๆ เหมาะกับซีนที่ตัวเอกอยากพูด อยากสารภาพ หรือกำลังทบทวนความสัมพันธ์ ฉากคาเฟ่หรือคืนที่คนสองคนเหลือกันแค่บทสนทนา มักใช้เพลงแนวนี้เพื่อเพิ่มมิติให้บท พอคิดย้อนกลับ หลายครั้งที่คนออกจากโรงและยังฮัมท่อนติดหูอยู่ นั่นคือพลังของการจับคู่อารมณ์ของเพลงกับภาพเคลื่อนไหว ยิ่งเพลงที่คนไทยคุ้นเคยอยู่แล้วโผล่มาในช่วงสำคัญของเรื่อง มันจะทำให้ฉากนั้นถูกจดจำไปนานทีเดียว

เราเป็นแฟนตัวยงของวงดนตรีจากอังกฤษกลุ่มนี้มานานพอสมควร เลยจำรายละเอียดอุปกรณ์กลองของโรเจอร์ เทย์เลอร์ได้ค่อนข้างชัดจากภาพถ่ายการแสดงสดและคลิปสตูดิโอที่ต่างกันไปตามยุค เท่าที่สังเกตและจดจำกันไว้ โรเจอร์มักใช้กลองสแนร์รุ่นคลาสสิกของลุดวิก (Ludwig Supraphonic) เป็นตัวหลัก เพราะเสียงกลางใสและตอบสนองดี เหมาะกับการตัดผ่านเสียงร้องและกีตาร์หนาๆ ของวง นอกจากนี้เขามักเลือกชุดกลองเซ็ตที่มีฐานเป็นกลองทอมขนาดไม่ใหญ่มาก—โดยรวมแล้วภาพที่เห็นบ่อยคือกลองบูมเบสที่ประมาณ 22 นิ้ว แร็คทอม 10–12 นิ้ว และฟลอร์ทอมประมาณ 14–16 นิ้ว ซึ่งให้ความบาลานซ์ระหว่างพลังและความคล่องตัวในการเล่นร็อกที่ต้องมีการเปลี่ยนจังหวะรวดเร็ว เรื่องฉาบ โรเจอร์ชอบใช้ฉาบที่มีโทนเสียงคมชัดและโปร่ง พวกฉาบยี่ห้อ Paiste รุ่น 2002 เป็นที่พูดถึงกันบ่อยครั้ง โดยจะลงตัวกับไฮแฮทขนาด 14 นิ้ว และครัช/ไรด์ที่มีขนาดตั้งแต่ 17 ถึง 20 นิ้วตามความต้องการของแต่ละเพลง สำหรับหัวกลองและการตั้งเสียง เขามักเลือกหัวกลองแบบทนทานอย่าง Remo ทั้งแบบธรรมดาและแบบที่มีแหวนกันโอเวอร์โทน (coated หรือ controlled sound) เพื่อให้ได้ซาวด์ที่กลมและไม่ก้องเกินไปเมื่อต้องอัดหลายเลเยอร์ในสตูดิโอ การใช้ไมโครโฟนรอบตัวกลองและการมิกซ์หลายแทร็กก็ช่วยให้เสียงกลองของวงมีมิติมากกว่าที่ชุดเดี่ยวจะให้ น่าอินเทรนด์ตรงที่โรเจอร์ไม่ได้ยึดติดกับแบรนด์เดียวตลอดชีวิตงาน บางทริปหรือบางทัวร์อาจเห็นเขาใช้ชิ้นส่วนจากผู้ผลิตอังกฤษหรือยุโรปอื่นๆ แต่หัวใจหลักยังคงเป็นสแนร์รูปแบบคลาสสิกและฉาบที่ให้ความคมชัดเหมาะกับร็อก กลับมาฟังเพลงของวงแล้วลองสังเกตช่วงที่กลองต้องตัดผ่านพาร์ทหนาๆ จะเข้าใจเลยว่าการเลือกสแนร์และฉาบส่งผลกับเนื้อเพลงแค่ไหน เรื่องการตั้งเสียงกลองกับมิกซ์ก็เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้เสียงกลองของโรเจอร์โดดเด่นไม่แพ้ริฟกีตาร์เท่าไหร่

เราเคยสงสัยว่าการแสดงหมากรุกต้องจริงจังขนาดไหน เมื่อตอนดู 'The Queen's Gambit' ครั้งแรก ความสมจริงของการวางมือกับตัวหมากทำให้รู้เลยว่าอันยาไม่ได้แค่เลียนแบบท่าทางทั่วไป แต่ลงทุนฝึกจนรู้จักจังหวะและลำดับการเดินจริง ๆ การฝึกของเธอเห็นได้ทั้งการท่องรูปแบบเปิดเกม การจำแผนชุดหนึ่ง ๆ เพื่อให้กล้องจับแล้วดูสมจริง และการเรียนรู้วิธีใช้คล็อกอย่างเป็นธรรมชาติ ผมคิดว่าเธอแบ่งเวลาเรียนรู้ทั้งทฤษฎีพื้นฐานและการทำซ้ำซีนเฉพาะจังหวะจนสามารถแสดงออกมาดูเหมือนคนกำลังคิดคำนวณอยู่จริง ๆ สิ่งที่น่าชอบคือเธอไม่ได้พยายามดูเหมือนนักหมากรุกระดับสูงสุด แต่ทำให้บุคลิกของเบธฮาร์มอนสมจริงทั้งในท่าทาง การหายใจ และจังหวะการจับตัวหมาก ซึ่งทำให้ฉากแข่งแต่ละแมตช์มีน้ำหนักและความน่าเชื่อถือมากขึ้น

ท่อนเบสหนักๆ แล้วก็จังหวะสแนร์กระชากใจคือสิ่งแรกที่ทำให้ฉันหยุดฟัง 'Reacher 2' และติดตามเพลงประกอบแบบจริงจัง ความรู้สึกแบบแฟนรุ่นหนุ่มที่ดูซีรีส์กลางคืนบ่อยๆ มาเล่าเลย: ซาวนด์ในซีซันนี้ฉลาดตรงที่ไม่พยายามทำให้ทุกโมเมนต์กลายเป็นโชว์เพลง แต่จะใส่ช็อตที่จูนกับอารมณ์ตัวละครเป๊ะ ๆ ซึ่งท่อนธีมต่ำ ๆ นั้นกลายเป็นเครื่องหมายการค้า — มันมาในจังหวะที่ตัวเอกกำลังประเมินสถานการณ์ ทำให้ฉากเปิดหรือการหักมุมเล็ก ๆ มีน้ำหนักกว่าเดิม นอกจากธีมหลักแล้ว ฉันชอบเมโลดี้เปียโนเรียบ ๆ ที่โผล่มาในฉากเงียบ ๆ ของความทรงจำ มันไม่หวือหวาแต่ลากอารมณ์ให้ไหลไปกับภาพได้ดี อีกอย่างที่แฟน ๆ จดจำกันคือการใช้เพลงแบบไดเจติก เช่น เพลงที่ดังจากวิทยุในร้านอาหารหรือผับ ซึ่งมักแทรกมาช่วยตั้งบริบทของพื้นที่และตัวละคร ฉากต่อสู้หนึ่งตอนใช้เพอร์คัชชั่นหนัก ๆ คู่กับกีตาร์กรุบ ๆ ทำให้บรรยากาศดิบและทรงพลัง พอออกมาเป็นคลิปสั้น ๆ บนโซเชียลก็กลายเป็นมุกที่คนแชร์กันเยอะ เห็นคนทำรีแอคท์เพลงประกอบ ฉันเองยังเห็นเพลย์ลิสต์ที่แฟน ๆ รวมไว้ด้วยกันเพื่อฟังซ้ำเวลาต้องการความกระชากใจ สรุปว่าดนตรีของ 'Reacher 2' ทำงานทั้งในเชิงเทคนิคและอารมณ์: มันช่วยกำหนดคาแรกเตอร์ กดปุ่มอารมณ์ในจังหวะที่ถูกต้อง และให้แฟน ๆ มีจุดยึดทางดนตรีเมื่อจำฉากสําคัญ ๆ ได้ แม้จะไม่มีซาวนด์แทร็กฮิตชื่อดังแบบออกชาร์ต แต่สำหรับคนติดซีรีส์แบบฉัน เสียงพวกนี้กลายเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ฉากหลายฉากยังคงติดตาเวลาเล่าถึงเรื่องราวต่อไป