ครั้งแรกที่ได้เจอเรื่องราวการเหยียบดวงจันทร์ในรูปแบบนิยายคือ 'The First Men in the Moon' ของ H. G. Wells และความแปลกประหลาดของมันยังติดอยู่ในหัวจนถึงวันนี้
สำนวนของ Wells ผสมทั้งความทะเยอทะยานทางวิทยาศาสตร์กับการล้อเลียนสังคม การเดินทางของ Bedford กับ Dr. Cavor ไม่ได้เน้นแค่เทคโนโลยีแต่เปิดพื้นที่ให้คิดเรื่องความต่างของอารยธรรมและจริยธรรมระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตจากดวงจันทร์ ฉันชอบที่เขาใช้ฉากจันทรคติเป็นกระจกสะท้อนปัญหาของโลกมากกว่าจะแค่เขียนฉากผจญภัยทางวิทยาศาสตร์ล้วนๆ
หลายฉากในหนังสืออ่านแล้วให้ความรู้สึกเก่าแต่ฉลาด—วิธีการอธิบายแรงโน้มถ่วงหรือการออกแบบยานที่ใช้ "คาโวเรียม" (Cavorite) เป็นไอเดียที่ตลกและแหวกแนว แต่ก็ทำให้ผู้อ่านจินตนาการถึงความเป็นไปได้ได้ดี การอ่านในมุมมองปัจจุบันจึงสนุกตรงที่เห็นร่องรอยความคิดของยุควิทยาศาสตร์เบื้องต้นและการคาดเดาที่บางอย่างกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผลงานยุคต่อ ๆ มา มันไม่ใช่บัญชีการเดินทางที่สมจริง แต่เป็นนิยายที่ทำให้การเหยียบดวงจันทร์มีมิติทางความคิดมากกว่าภาพถ่ายจากภารกิจจริง