ใครเป็นคนออกแบบตัวละคร Sentinel Prime ในจักรวาลไหน?

เคยสะดุดตากับภาพของ 'Sentinel Prime' บนจอใหญ่ครั้งแรกใน 'Transformers: Dark of the Moon' แล้วก็ยังคงคิดถึงฉากนั้นบ่อย ๆ จนเหมือนมีเศษเสี้ยวของอดีตไซเบอร์ทรอนฝังอยู่ในความทรงจำของฉัน การตีความตัวละครในหนังเวอร์ชันนี้คือการเอาตำนานของผู้นำรุ่นเก่า มาผสมกับโศกนาฏกรรมและการหักหลัง เขาไม่ใช่แค่ฮีโร่ที่กลับมา แต่เป็นตัวแทนของความขัดแย้งระหว่างหน้าที่กับทิฐิ นัยหนึ่ง 'Sentinel Prime' ถูกวาดเป็นผู้ปกครองที่มีเกียรติ เคยอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของเพื่อนรุ่นก่อนและเป็นครูของตัวเอก แต่เส้นทางกลับกลายเป็นว่าความเชื่อในการคืนชีพบ้านเกิดของตนเองทำให้เขายอมทำสิ่งที่มืดมิด การร่วมมือกับฝ่ายตรงข้ามเพื่อติดต่อกับเทคโนโลยีโบราณและเปิดทางให้แผนการใหญ่ของพวกเขา ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาทับซ้อนระหว่างผู้พิทักษ์กับผู้ทรยศ ฉันชอบมุมที่ผู้เขียนและทีมออกแบบเลือกให้เขาเป็นตัวละครที่คนดูทั้งเชื่อใจและสงสัยในเวลาเดียวกัน การมีฉากที่เขากลับมาจากความตายหรือจากความลับของอดีต ทำให้เกิดคำถามว่าอะไรคือพรมแดนของความจงรักภักดี เมื่อการตัดสินใจเพื่อชาติมุ่งหน้าไปชนกับคุณค่าที่เราเคยยืนอยู่ ปลายทางของเขาในเรื่องนั้นโหดร้ายและทรงพลัง เหมือนบทเรียนหนึ่งที่บอกว่าความยิ่งใหญ่อาจมาพร้อมกับการล่มสลาย ซึ่งภาพนั้นยังคงก้องอยู่ในใจฉันเวลาพูดถึงตัวละครนี้

ภาพแรกที่ผุดขึ้นเมื่อพูดถึง 'แมว ดำ' คือเส้นสายฉบับต้นฉบับที่ชัดเจนและกินใจ ผมเป็นคนที่ชอบพลิกดูเล่มมังงะซ้ำ ๆ แล้วมองรายละเอียดที่คนวาดลงไป ดังนั้นเมื่อมีคนถามว่าใครเป็นคนออกแบบตัวละครของ 'แมว ดำ' คำตอบสั้น ๆ ก็คือ นักวาดมังงะต้นฉบับนั่นเอง ชื่อของผู้วาดคือ Kentaro Yabuki — เขาคือคนวาดและออกแบบคาแรกเตอร์ให้กับงานฉบับมังงะ ซึ่งสไตล์ของเขามีทั้งความคมและความนุ่มผสมกัน ทำให้ตัวละครอย่าง Train Heartnet และนักแสดงสมทบมีเอกลักษณ์ที่จำได้ง่าย การ์ตูนหลายเรื่องที่เริ่มจากมังงะมักจะให้เครดิตการออกแบบตัวละครไว้ในหน้าปกหรือคำนำของเล่ม และในกรณีของ 'แมว ดำ' ก็เช่นกัน ลายเส้นดั้งเดิมของ Yabuki ถูกนำไปดัดแปลงเล็กน้อยเมื่อนำมาทำเป็นอนิเมะ เพราะทีมแอนิเมชั่นต้องคำนึงถึงการเคลื่อนไหวและการผลิตเป็นจำนวนมาก แต่แก่นของดีไซน์—การจัดสัดส่วน ทรงผม สัญลักษณ์เฉพาะของตัวละคร—ยังมาจากงานต้นฉบับของเขาเสมอ ส่วนตัวแล้วผมรู้สึกว่าสังเกตเห็นร่องรอยสไตล์ของ Yabuki ได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบเสื้อผ้าแบบชัดเจนหรือการเน้นเส้นที่ทำให้ภาพดูมีพละกำลัง นี่เลยทำให้ฉบับมังงะของ 'แมว ดำ' ยังคงเป็นจุดอ้างอิงที่ดีเมื่อเปรียบเทียบกับฉบับอื่น ๆ ที่ถูกดัดแปลงไปในสื่ออื่น ๆ

น้อยคนจะคาดคิดว่าสิ่งแรกที่ฉันจำของชื่อตัวละครนี้ไม่ได้มาจากหนัง แต่กลับมาจากหน้ากระดาษกระดาษหนึ่งในยุคคอมิกส์ยุค 80s ที่เคยตามอ่านอยู่ ชื่อ 'Sentinel Prime' ปรากฏตัวครั้งแรกในงานคอมิกส์ของ Marvel ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ 'The Transformers' ในฉบับคอมิกส์ที่ตีพิมพ์แพร่หลายทั้งในสหรัฐและสหราชอาณาจักร แนวทางของเวอร์ชั่นคอมิกส์ให้รายละเอียดพื้นหลังและตัวตนของตัวละครหลายคนมากกว่าที่การ์ตูนโทรทัศน์ให้ไว้ ทำให้ชื่อนี้กลายเป็นจุดเชื่อมโยงสำหรับเวอร์ชันต่อ ๆ มา มุมมองที่ฉันชอบคือการมองว่าเวอร์ชันคอมิกส์เป็นต้นน้ำ: หลายองค์ประกอบที่ถูกนำไปใช้ในอนาคต — ทั้งการ์ตูน ภาพยนตร์ และสื่ออื่น ๆ — มักมีต้นตอมาจากแผงคอมิกซ์นั้น แม้ว่าเราจะเจอ 'Sentinel Prime' ในภาพยนตร์หรือซีรีส์อื่น ๆ ภายหลัง แต่รากของชื่อตัวละครและการวางบทบาทเริ่มขึ้นจากหน้ากระดาษคอมิกส์ของ Marvel นี่แหละที่ยังคงดึงดูดให้ฉันกลับไปอ่านซ้ำ ๆ จนเห็นถึงวิวัฒนาการของตัวละครในแต่ละยุค

เคยสงสัยไหมว่าในฉบับภาพยนตร์ตัวละครสองคนนี้ยืนอยู่คนละขั้วกันอย่างไร? ในมุมมองของคนดูที่โตมากับฉากต่อสู้และบทพูดหนักๆ ระหว่างผู้นำทั้งสอง ความแตกต่างสำคัญคือทัศนคติและวิธีการนำประชาชนของพวกเขา ใน 'Transformers: Dark of the Moon' 'Sentinel Prime' ถูกวาดให้เป็นคนที่เคยมีเกียรติและได้รับความเคารพ แต่กลับเลือกวิธีการแบบเหตุผลนำหน้าอุดมการณ์ — เขามองการกอบกู้ไซเบอร์ตรอนเป็นเป้าหมายสำคัญยิ่งกว่าค่านิยมที่คนอื่นยึดถือ การตัดสินใจที่เย็นชาของเขาทำให้เขาพร้อมจะใช้กลยุทธ์ที่โหดร้ายและลับๆ เพื่อตอบโจทย์ผลลัพธ์ ขณะที่ 'Optimus Prime' มักยอมสละตัวเองเพื่อยึดมั่นในอุดมคติของเสรีภาพและความยุติธรรม แนวทางของฉันในฐานะแฟนคนหนึ่งคือตอบสนองต่อความขัดแย้งเชิงคุณค่า: ฉันรู้สึกว่าการหักมุมของ 'Sentinel Prime' ในหนังไม่ได้เกิดจากความชั่วร้ายล้วนๆ แต่เกิดจากการคำนวณและเบ้าทางอุดมการณ์ ส่วน 'Optimus' มักเป็นภาพแทนของผู้นำที่เชื่อในการให้เหตุผลร่วมกันและแรงบันดาลใจ การเปรียบเทียบสองคนนี้จึงเหมือนดูการโต้วาทีระหว่างผลลัพธ์กับหลักการ — ใครจะยอมเสียสละอะไรเพื่อภาพรวมของสังคม นั่นทำให้โครงเรื่องมีน้ำหนักและท้าทายมากขึ้น ท้ายสุดความต่างยังสะท้อนผ่านความสัมพันธ์กับผู้ตามและการตัดสินใจเฉพาะหน้า: 'Optimus Prime' มักสร้างแรงจูงใจและความเชื่อใจจนผู้ตามยอมไปสู้ด้วย ส่วน 'Sentinel Prime' ใช้อำนาจและตรรกะในการตัดสินใจซึ่งบางครั้งบีบบังคับให้ผู้ตามต้องยอมรับ ถึงตรงนี้ฉากหลังความขัดแย้งยังคงติดตาและทำให้ฉากจบของหนังมีความเจ็บปวดแต่ก็เข้าใจได้

เวลาที่พูดถึงบทบาทของ Sentinel Prime ในจักรวาลภาพยนตร์ มันชัดเจนว่าเขามีบทบาทสำคัญที่สุดใน 'Transformers: Dark of the Moon' — ภาคที่สามของภาพชุดนี้ ผมชอบมองฉากที่เขาปรากฏตัวบนยาน Ark แล้วค่อย ๆ เผยความตั้งใจที่แท้จริง เพราะนั่นคือจุดเปลี่ยนของเรื่องราวทั้งมิติ: จากการเป็นอดีตผู้นำที่น่าเคารพ กลายเป็นผู้ทรยศที่เปิดทางให้การรุกรานของไซเบอร์ตรอนเข้ามาสู่โลก ฉากไฮไลท์ที่ผมจำได้ดีก็คือการหักหลังต่อ Optimus Prime และการเปิดใช้งาน 'Space Bridge' ที่นำเรามาสู่การปะทะครั้งใหญ่ในเมือง ซึ่งทำให้โทนหนังเปลี่ยนจากสงครามของหุ่นยนต์เป็นภัยคุกคามระดับโลก ความรู้สึกของการถูกทรยศจากผู้ที่เคยเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางศีลธรรมให้กับพวก Autobots ถูกขับเน้นด้วยการแสดงเสียงและการออกแบบตัวละครที่หนักแน่น — เสียงของ Sentinel ในเวอร์ชันนั้นให้มิติของความเก่าแก่และตรรกะที่เยือกเย็น ผมคิดว่าการเลือกนักแสดงเสียงที่เหมาะสมช่วยผลักดันบทของเขาอย่างมาก มุมมองของผมคือบทบาทของ Sentinel Prime ใน 'Transformers: Dark of the Moon' ไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายตัดตรงแบบดั้งเดิม แต่เป็นการตั้งคำถามเรื่องความจงรักภักดี ความรับผิดชอบต่อประชากรไซเบอร์ตรอน และความยากลำบากของการเป็นผู้นำ — ทำให้ฉากการปะทะสุดท้ายมีน้ำหนักกว่าแค่เอฟเฟกต์ระเบิดธรรมดา ๆ จบด้วยความรู้สึกซับซ้อนของความสูญเสียและการปลดเปลื้องใจแบบขม ๆ ที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำผม

เคยสงสัยไหมว่าตัวละครที่เราคุ้นเคยถูกกำเนิดขึ้นมาจากใคร — คำตอบสั้น ๆ คือทั้ง 'My Melody' กับ 'Kuromi' อยู่ภายใต้การออกแบบของทีมงานของบริษัท 'ซานริโอ' เอง ในฐานะแฟนเก่าที่สะสมพวกสติ๊กเกอร์และตุ๊กตา ฉันมองเห็นการเซ็นชื่อของนักออกแบบเฉพาะบุคคลน้อยมากเมื่อย้อนดูประวัติของตัวละครเหล่านี้ หลายครั้งงานออกแบบถูกระบุว่าเป็นผลงานของฝ่ายออกแบบภายในหรือทีมกราฟิกของซานริโอ มากกว่าจะมาจากชื่อคนเดียว ซึ่งสอดคล้องกับการสร้างแบรนด์ที่ต้องการให้คาแรกเตอร์มีเสียงและคอนเซ็ปต์ที่ต่อเนื่อง เช่นเดียวกับการดูแลภาพลักษณ์ของ 'Hello Kitty' หรือชุดตัวละครอื่น ๆ ข้อดีของการให้เครดิตแบบทีมคือสไตล์และธีมของคาแรกเตอร์ถูกปรับให้เข้ากับทิศทางการตลาดของซานริโอทั้งหมด ดังนั้นเมื่อพูดถึงคนออกแบบโดยรวม จึงตอบได้อย่างมั่นใจว่าผลงานเหล่านี้มาจากทีมออกแบบของ 'ซานริโอ' มากกว่าการระบุชื่อคนเดียว ๆ

เสียงทุ้มหนักแน่นที่ทำให้ฉากแรกของการปะทะนั้นได้ความจริงจังมาจาก Leonard Nimoy เสียงของเขาให้มิติใหม่แก่ตัวละคร Sentinel Prime ในภาพยนตร์ของฝั่งฮอลลีวูด ช่วงที่ตัวละครเปิดเผยแผนการและความซับซ้อนของอดีต มันไม่ใช่แค่เสียงประกอบฉาก แต่เป็นองค์ประกอบที่ทำให้ผู้ชมเชื่อว่าตัวละครนี้มีประวัติศาสตร์และความสำคัญมากกว่าแค่หุ่นยนต์ยักษ์ธรรมดา ในมุมมองของคนที่ชอบสังเกตวิธีการใช้เสียงเพื่อบอกเล่าเรื่องราว การเลือกนักพากย์ระดับ Leonard Nimoy ทำให้บทนั้นมีน้ำหนักทั้งในโทนคำพูดและในจังหวะการหยุดวางคำพูด เวลามองย้อนกลับ ผมชอบความขัดแย้งระหว่างลุคที่ทรงพลังของ Sentinel Prime กับความสำนึกผิดหรือความทะเยอทะยานที่ถูกสื่อผ่านน้ำเสียง นิมอยมีเอกลักษณ์ตรงความสงบแต่แฝงความเยือกเย็น ซึ่งช่วยย้ำว่าตัวละครนี้เป็นผู้นำที่ผ่านการต่อสู้และการตัดสินใจหนักหนา เรื่องนี้ทำให้ฉากเปลี่ยนบทของตัวละครดูมีชั้นเชิงและน่าเกรงขามกว่าที่คงจะเป็นหากเลือกคนเสียงอื่น สรุปสั้นๆ ว่า ใครที่ถามว่า Sentinel Prime ในภาพยนตร์ได้เสียงจากใคร ชัดเจนว่าเป็น Leonard Nimoy — และส่วนตัวผมคิดว่าการเลือกเขามาพากย์เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวละครกลายเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่น่าจดจำของหนังบล็อกบัสเตอร์เรื่องนั้น

ย้อนเวลากลับไปดูยุคเริ่มต้นของดิสนีย์แล้วผมมักจะชอบคิดถึงว่าเสื้อผ้าเจ้าหญิงแต่ละตัวเกิดมาจากความร่วมมือของใครบ้าง: ในกรณีของ 'Snow White and the Seven Dwarfs' รูปลักษณ์ของสโนไวท์ถูกวางรูปแบบโดยทีมแอนิเมชันของสตูดิโอโดยมี Grim Natwick เป็นหนึ่งในแอนิเมเตอร์หลักที่รับผิดชอบลักษณะการเคลื่อนไหวและสไตล์หน้าตา ส่วนชุดที่เห็นเป็นการผสมผสานไอเดียจากทีมศิลป์และงานอ้างอิงชุดประจำถิ่นยุคก่อน ฝั่งของ 'Cinderella' งานออกแบบชุดมาจากแผนกวิชวลดีเวลอปเมนท์ที่รวบรวมองค์ประกอบแฟชันยุคกลางถึงยุคโมเดิร์นในทิศทางงานศิลป์ บางส่วนไอเดียสีสันและธีมภาพรวมได้อิทธิพลจากผลงานคอนเซ็ปต์อาร์ตของศิลปินในสตูดิโอ เช่น Mary Blair ที่มีบทบาทในการกำหนดโทนสี แม้จะไม่มีคำว่าคนเดียวที่ออกแบบทุกชิ้น แต่สิ่งที่เราเห็นคือการรวมกันของหัวหน้าศิลป์ แอนิเมเตอร์นำ และนักออกแบบฉาก สำหรับ 'Sleeping Beauty' รูปลักษณ์ของออโรร่าโดดเด่นเพราะการทำงานของหนึ่งในกลุ่มแอนิเมเตอร์ชั้นนำของดิสนีย์ (เช่น Marc Davis ในฐานะผู้สร้างสรรค์ตัวละครสำคัญ) ร่วมกับทีมออกแบบคอสตูมแอนิเมชัน ซึ่งพยายามผสานเส้นสายแฟชั่นยุคกลางกับความประณีตแบบเทพนิยาย ผลลัพธ์คือเดรสที่กลายเป็นไอคอนของเจ้าหญิงยุคแรกๆ — และนั่นก็ทำให้ผมชอบดูรายละเอียดเสื้อผ้าในแต่ละเฟรมมากขึ้น

ไม่น่าเชื่อเลยว่าการ 'ทำเสน่ห์' ในงานบันเทิงมักถูกเล่าออกมาหลากหลายรูปแบบ ทั้งเป็นคำสาป รักมนตร์ หรือแม้แต่การผูกมัดด้วยเวทมนตร์ แบบที่ผลลัพธ์ทำให้ตัวละครหลักเปลี่ยนทิศทางชีวิตทันที ฉันชอบสังเกตว่าคำว่า 'เสน่ห์' ในบริบทของเรื่องราวไม่ได้หมายถึงแค่รักใคร่เท่านั้น แต่รวมถึงการควบคุมจิตใจ การเปลี่ยนรูปลักษณ์ หรือการล้อมกรอบชะตากรรมด้วยพลังเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดคือฉากคำสาปและรักมนตร์ที่กลายเป็นจุดเปลี่ยนของพล็อตหลักในหลายผลงาน การทำเสน่ห์เป็นคำสาป: ยกตัวอย่างจาก 'Howl's Moving Castle' ซึ่งในเวอร์ชันนิยายและภาพยนตร์ ตัวละครหลักอย่างโซฟีถูกสาปให้เป็นหญิงชราด้วยอำนาจของ Witch of the Waste นี่ไม่ใช่แค่การทำให้รูปร่างเปลี่ยน แต่เป็นการเปลี่ยนมุมมองชีวิตของโซฟีอย่างสิ้นเชิง เพราะเมื่อถูกบังคับให้ใช้ชีวิตในร่างที่ต่างไป เธอได้ค้นพบความแข็งแกร่งและความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน ฉากที่เห็นผลของคำสาปสะท้อนว่าใครเป็นคนสาป (ในที่นี้คือ Witch of the Waste) และแรงจูงใจของคนสาปมีผลต่ออารมณ์ร่วมของผู้ชมอย่างไร การทำเสน่ห์แบบคาถารักหรือยาพิเรนทร์: ในจักรวาล 'Harry Potter' มีตัวอย่างชัดเจนว่า Romilda Vane พยายามให้ยารักกับแฮร์รี่ใน 'Half-Blood Prince' ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของการใช้เสน่ห์ในเชิงโรแมนติกที่ไม่สมัครใจ แม้ผลจะไม่เต็มที่เพราะเรื่องบังเอิญและการแทรกแซงของคนอื่น แต่เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่าการทำเสน่ห์แบบยาหรือคาถารักเป็นเครื่องมือที่ผู้เขียนใช้สร้างความขัดแย้งและระบุว่าผู้ลงมือคือใคร นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่การทำเสน่ห์ถูกใช้เป็นกลอุบายโดยตัวร้ายหรือบุคคลที่มีความปรารถนาเฉพาะเจาะจง การทำเสน่ห์ในระดับคำสาปใหญ่ของเมือง: 'Once Upon a Time' นำเสนอกรณีที่ Regina (Evil Queen) เป็นผู้ริเริ่มการลงคำสาปครั้งใหญ่ที่ชื่อ Dark Curse เพื่อโยกย้ายตัวละครนิทานทั้งหมดมาสู่โลกสมัยใหม่ การทำเสน่ห์ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ต่อบุคคล แต่เป็นการเปลี่ยนชะตากรรมของทั้งเมือง ซึ่งยังมี Rumplestiltskin เข้ามาเกี่ยวข้องในฐานะผู้ให้เวทมนตร์และผลประโยชน์เป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ความซับซ้อนตรงนี้น่าสนใจเพราะผู้ทำเสน่ห์ไม่ได้มีตัวตนเดียวที่ชัดเจนเสมอไป และเงื่อนไขของคำสาปมักสะท้อนแรงจูงใจส่วนตัวของคนทำ สรุปความรู้สึกส่วนตัว: ฉันมองว่าการตั้งคำถามว่าใครเป็นคนทำเสน่ห์ให้ตัวละครหลักเป็นประตูให้เราเข้าไปสำรวจแรงจูงใจของตัวร้าย อัตลักษณ์ของผู้กระทำ และผลกระทบต่อการเติบโตของตัวเอก เรื่องราวที่ดีมักใช้การทำเสน่ห์เป็นทั้งเครื่องมือเล่าเรื่องและกระจกสะท้อนวิธีที่ผู้คนจะเปลี่ยนเมื่อต้องเผชิญพลังที่ควบคุมไม่ได้ นั่นทำให้ฉันยังคงหลงใหลในฉากคำสาปและมนตร์รักเสมอ

ลองนึกภาพทีมศิลป์ของ 'Zenless Zone Zero' ที่ทำงานเหมือนวงดนตรีหลายชิ้น ซึ่งแต่ละคนมีหน้าที่เฉพาะทางและสไตล์เป็นของตัวเอง -- นี่คือคำอธิบายที่ผมชอบใช้เวลาคุยกับเพื่อนๆ ในวงการแฟนคลับ. โดยสรุปแล้ว ตัวละครใน 'Zenless Zone Zero' ถูกออกแบบโดยทีมศิลปะภายในของ HoYoverse (บริษัทที่หลายคนคุ้นกับชื่อเดิมว่า miHoYo) ร่วมกับกลุ่มศิลปินคอนเซ็ปต์และนักวาดประกอบอีกหลายคน งานออกแบบจะเริ่มจากคอนเซ็ปต์อาร์ตที่วางโครงเรื่องและบุคลิกของตัวละคร จากนั้น art director กับหัวหน้าทีมคอนเซ็ปต์จะปรับทิศทางสไตล์ให้เข้ากับโลกของเกม เมื่อผ่านขั้นคอนเซ็ปต์แล้ว ก็จะมีทีมโมเดล 3D, เทกเจอร์, กับทีมอนิเมชันมาร่วมแต่งรายละเอียดให้ขยับได้จริง ทั้งนี้ยังมักมีศิลปินรับเชิญหรือฟรีแลนซ์ที่ถูกเชิญมาทำงานเฉพาะตัว เช่น สกินพิเศษหรือภาพประกอบโปรโมท ซึ่งทำให้แต่ละตัวละครมีจุดเด่นที่แตกต่างกันไป มุมมองส่วนตัวคือการเห็นงานแบบนี้แล้วรู้สึกว่ามันเป็นงานร่วมมือที่ละเอียดละออ ไม่ได้เป็นแค่ลายเส้นของคนใดคนหนึ่งเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการผสมผสานระหว่างรสนิยมของดีไซเนอร์คอนเซ็ปต์ การตัดสินใจของ art director และข้อจำกัดทางเทคนิคของทีม 3D บางครั้งรายละเอียดเล็กๆ อย่างการพับผ้า, ลายปัก, หรือการไฮไลต์สี ก็เกิดจากการคุยกันหลายรอบจนได้จังหวะที่ลงตัว ซึ่งต่างจากบางโครงการที่ยึดติดกับไอเดียของนักวาดคนเดียว ซึ่งทำให้รูปแบบการออกแบบตัวละครของ 'Zenless Zone Zero' มีความเป็นทีมสูงและมีความหลากหลายทางสายตา ถ้าต้องระบุชื่อคนใดคนหนึ่งอย่างชัดเจน มักจะเห็นเครดิตแยกตามชิ้นงานในเอกสารทางการและหน้าเครดิตของเกมเอง ซึ่งจะบอกบทบาทชัดเจนว่าใครเป็นคนออกแบบคอนเซ็ปต์ ใครเป็นผู้ทำภาพประกอบ และใครดูแลโมเดล 3D แต่ในมุมมองของแฟนเกมอย่างผม สิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดคือการที่ผลงานออกมาเป็นเอกภาพทั้งที่มีคนทำงานร่วมหลายคน และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ตัวละครของเกมมีเสน่ห์แบบหลายชั้นในแบบที่ชอบดูซ้ำแล้วซ้ำอีก