ใครเป็นตัวละครสำคัญใน เดอะ วิทเชอร์ นักล่าจอมอสูร?

โลกของ 'The Witcher' ในเกมกับหนังสือไม่ได้ตรงกันแบบหนึ่งต่อหนึ่งเลย แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสองสื่อนั้นใกล้เคียงและมีสายเชื่อมชัดเจน ฉันมองว่าเกมของ CD Projekt เป็นการต่อยอดสารคดีตัวละครและโลกที่ Andrzej Sapkowski สร้างไว้ มากกว่าจะเป็นการดัดแปลงตรงๆ แม้จะหยิบฉากหรือบทสนทนาจากนิยายสั้นอย่าง 'The Last Wish' มาใช้เป็นแรงบันดาลใจ และแทรกเส้นเรื่องบางช่วงจาก 'Sword of Destiny' เกมก็ใส่พล็อตใหม่ๆ เข้าไปเยอะ เพื่อให้มันทำงานในฐานะเกมที่ผู้เล่นตัดสินใจได้ ด้วยเหตุนี้ฉันเลยคิดว่าแฟนหนังสือจะรู้สึกคุ้นเคยกับตัวละครหลัก—Geralt, Yennefer, Ciri—แต่บุคลิกและการจัดวางเหตุการณ์ในเกมมักถูกปรับให้เข้ากับระบบเกมเพลย์และการเลือกของผู้เล่น ตัวอย่างเช่นฉากหรือประโยคที่ตรงกับนิยายจะทำหน้าที่เป็นอีสเตอร์เอ้กหรือการเคารพต้นฉบับ ส่วนพล็อตใหญ่อย่างเรื่องหลังจากเหตุการณ์ในหนังสือที่เกมเล่าเป็นเรื่องราวต่อยอดที่คิดขึ้นใหม่โดยทีมพัฒนา สรุปแล้วถ้าคาดหวังการยกนิยายมาเป็นฉากต่อฉากจะผิดหวัง แต่ถ้าต้องการสัมผัสโลกเดียวกันในมุมมองใหม่ เกมทำได้สนุกและมีเสน่ห์ในแบบของมันเอง

พูดตามตรง ฉันรู้สึกว่าสำหรับใครหลายคน 'The Witcher' ซีซั่น 1 เริ่มต้นด้วยความเข้มข้นจากมุมมองของเกอรัลท์ (Geralt of Rivia) ซึ่งบทบาทของเขาไม่ใช่แค่เป็นนักล่าอสูร แต่ยังเป็นแกนกลางที่เชื่อมโยงชะตากรรมของตัวละครหลักคนอื่น ๆ ด้วย ในซีซั่นนี้เกอรัลท์ถูกวาดภาพให้เป็นคนเงียบ ขรึม แต่มีจริยธรรมในแบบของตัวเอง—เขาเลือกทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูก แม้โลกจะมองว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดก็ตาม เหตุการณ์เช่นการเผชิญหน้ากับเรนฟรี (Renfri) ที่บลาฟิเกน หรือการช่วยเหลือชุมชนจากอสูรต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่ตัดสินใจจากหลักการมากกว่าการเมือง และการพบกับจิสเคียร์ (Jaskier) ทำให้มุมมองของเกอรัลท์ถูกเบา ๆ ด้วยมิติของมิตรภาพและการเล่าเรื่องผ่านบทเพลง ซึ่งก็เป็นกลไกสำคัญที่ทำให้เราเห็นด้านที่เป็นมนุษย์ของเขามากขึ้น ต่อจากนั้น เยเนฟเฟอร์ (Yennefer) ถูกนำเสนอในลักษณะที่แตกต่างสุดขั้ว—เธอเป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดและมีราคาที่ต้องจ่าย เรื่องราวการโดนเลือก-ขาย การเรียนในอาเรตูซา และการเปลี่ยนรูปลักษณ์กลายเป็นผู้หญิงงดงามแต่ต้องแลกด้วยการสูญเสียความสามารถมีลูก ทำให้บทบาทของเธอในซีซั่นแรกคือการค้นหาตัวตนและอำนาจ พร้อมกับความทะเยอทะยานที่ทำให้เธอกลายเป็นคีย์สำคัญในสงครามระหว่างแคว้นและจักรวรรดินิลฟ์การ์ด ฉากการต่อสู้ที่โซด์เดินฮิลล์ (Sodden Hill) แสดงให้เห็นว่าเธอและแม่มดคนอื่น ๆ ต้องเป็นด่านหน้าทางเวทมนตร์ ช่วยให้เห็นภาพว่าแม้พวกเขาจะถูกมองว่าตัวละครที่อยู่เบื้องหลังการเมือง แต่พลังของพวกเขากลับเปลี่ยนแปลงโลกได้อย่างแท้จริง ตัวละครอย่างทิสไซอา (Tissaia) ก็ทำหน้าที่เป็นครูและแรงผลักดันให้เยเนฟเฟอร์เลือกเส้นทางที่เปลี่ยนชีวิตได้ ส่วนซิริ (Ciri) รับบทเป็นแรงขับเคลื่อนชะตากรรมของทั้งเรื่อง เธอเป็นเจ้าหญิงที่ต้องหนีการรุกรานของนิลฟ์การ์ด และเป็นผู้ที่มีสายเลือดลึกลับซึ่งเชื่อมโยงกับเวทมนตร์โบราณ บทบาทของซิริในซีซั่นนี้คือผู้ถูกตามล่าและต้องเรียนรู้จะเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้าย โดยมีควีนคาลันท์ (Queen Calanthe) และเมาส์แซ็ค (Mousesack) เป็นผู้ที่พยายามคุ้มครองและชี้นำ เธอยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนของอนาคต—คนที่หลายฝ่ายต่างมองว่าเป็นกุญแจของสงคราม ความเปราะบางผสมความแข็งแกร่งของซิริทำให้เราเอาใจช่วยอย่างต่อเนื่อง และการตามล่าจากตัวละครอย่างเคียร์ (Cahir) จากฝั่งนิลฟ์การ์ดสร้างมิติของตัวร้ายที่ไม่ใช่แค่ร้ายโดยไม่มีเหตุผล นอกจากสามแกนหลักแล้ว ยังมีตัวละครรองที่ขับเคลื่อนอารมณ์และธีมของซีรีส์ เช่นสตริโกบอร์ (Stregobor) ที่สะท้อนมุมมองเวทย์มนตร์ที่เย็นชาและคำนวณ หรือจิสเคียร์ที่เติมเสียงหัวเราะและมุมมองประชาชนทั่วไป ช่วงเวลาที่แต่ละตัวละครตัดสินใจในสถานการณ์กดดัน เผยให้เห็นว่าซีซั่น 1 ไม่ได้มีแค่ฉากต่อสู้ แต่ยังเต็มไปด้วยคำถามทางศีลธรรม ความเป็นพ่อแม่-ลูก ความเป็นมนุษย์กับชะตากรรม ซึ่งทั้งหมดนี้ผูกเข้าด้วยกันด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเกอรัลท์ เยเนฟเฟอร์ และซิริ ในตอนท้ายฉันรู้สึกว่าซีซั่นนี้ทำหน้าที่ได้ดีในการวางแผงให้ตัวละครแต่ละคนมีทั้งภารกิจส่วนตัวและบทบาทต่อเหตุการณ์ใหญ่ ทำให้ติดตามต่อจนอยากเห็นว่าชะตากรรมจะเชื่อมต่อกันอย่างไร

บรรยากาศดาร์กแฟนตาซีชวนให้ย้อนดู 'เดอะ วิทเชอร์ นักล่าจอมอสูร' ซีซั่น 1 เสมอ ฉันยืนยันตรงนี้เลยว่าในไทยตอนนี้วิธีดูอย่างเป็นทางการและสะดวกที่สุดคือผ่าน 'Netflix' เพราะเป็นผลงานต้นฉบับที่แพลตฟอร์มนี้ปล่อยให้ชมแบบสตรีมมิงทั่วโลก ฝั่งไทยมีทั้งซับไทยและพากย์ไทยให้เลือกตามแพ็กเกจ บัญชีแต่ละแบบก็มีความละเอียดสตรีมต่างกัน ถ้าชอบภาพคม ๆ ก็เลือกแผนที่รองรับ 4K การใช้งานจริงสำหรับฉันสะดวกมากเพราะสามารถดาวน์โหลดลงมือถือหรือแท็บเล็ตเก็บไว้ดูออฟไลน์ได้ เหมาะกับการมาราธอนวันหยุด ทั้งหมดมี 8 ตอน ซีซั่นนี้ให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับโทนการเล่าเรื่องเข้มข้นของ 'Game of Thrones' ในเรื่องบรรยากาศและโซเชียลโพลิติกของโลกแฟนตาซี แต่สไตล์ตัวเอกและโทนเรื่องต่างกันชัดเจน แนะนำให้เช็กแพ็กเกจสตรีมว่ารองรับสิ่งที่อยากได้ก่อนกดดู จะได้ฟินแบบไม่มีสะดุด

เราเคยอ่านนิยายชุด 'The Witcher' จนแทบจะท่องชื่อเรื่องสั้นทุกตอนได้ ความแตกต่างชัดเจนตั้งแต่โทนและจังหวะเล่า — งานเขียนของอังเจย์ ซาปคอฟสกีเป็นการวางบทสนทนาและปรัชญาแทรกในฉากสั้นๆ ที่ดูเหมือนอุปมา เหตุการณ์มักเป็นเรื่องสั้นต่อเนื่องที่สะท้อนแนวคิดด้านศีลธรรม ทั้งการตั้งคำถามถึงความยุติธรรมและการเลือกทางศีลธรรมของตัวละคร เมื่อเปรียบเทียบกับเวอร์ชันซีรีส์ ฉากหลายส่วนถูกดัดแปลงเพื่อความต่อเนื่องของเล่าเรื่องบนหน้าจอ แทนที่จะเป็นการสะสมเรื่องสั้นแบบเป็นตอน ๆ ผู้สร้างเลือกเชื่อมโยงเวลาและเหตุการณ์ให้ตัวละครหลักอย่างเจอรัลต์ ยีเนเฟอร์ และซิรี มาบรรจบเร็วยิ่งขึ้น นั่นทำให้จังหวะภาพมีความเข้มข้นและอารมณ์ร่วมเพิ่มขึ้น แต่บางอย่างที่อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นตามตัวหนังสือ เช่นฉากที่เต็มไปด้วยการอธิบายความคิดภายในของเจอรัลต์ กลับถูกเปลี่ยนเป็นบทสนทนาหรือท่าทางทางภาพแทน ในมุมมองของการตีความ ผมชอบวิธีที่หนังเก็บแก่นเรื่องทางปรัชญาไว้ แต่ยอมรับว่าการดูซีรีส์ให้ความรู้สึกเร้าใจและเห็นภาพโลกของ 'เดอะ วิทเชอร์' ชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะเรื่องการออกแบบมอนสเตอร์และฉากบู๊ อย่างไรก็ตาม ผู้อ่านจะได้ความละเอียดของบทสนทนาและน้ำเสียงของซาปคอฟสกีมากกว่า ซึ่งทำให้การอ่านนิยายมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ดูถ่ายทอดยากบนหน้าจอ

รายการตัวละครที่ผมเห็นว่าสำคัญใน 'เดอะวิทเชอร์' ภาคแรกมีหลายคนที่ผูกใจผมไว้ตั้งแต่เล่นครั้งแรก จัดเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ได้เป็นตัวเอก ฝ่ายสนับสนุน และฝ่ายตรงข้ามที่สร้างเส้นเรื่องหลักให้ชัดเจน Geralt แห่ง Rivia คือตัวเอกที่เราบังคับ: นักล่าสัตว์ประหลาดที่สูญเสียความทรงจำ นี่คือแกนกลางของเกมทุกอย่าง เพราะการตัดสินใจของเขาพาไปสู่ผลลัพธ์ต่าง ๆ ทั้งในความสัมพันธ์และเนื้อเรื่องหลัก ผมชอบการที่บทของเกมเปิดพื้นที่ให้เลือกแนวทาง ไม่ว่าจะเป็นการเป็นมืออาชีพสุด ๆ หรือปล่อยความเป็นมนุษย์ออกมา ในกลุ่มคนใกล้ตัวมี Triss Merigold นักเวทย์สาวที่เป็นทั้งเพื่อนและตัวเลือกทางอารมณ์ให้กับ Geralt, Zoltan Chivay คนแคระมิตรสหายที่เติมมุขและความเป็นพวกพ้อง, รวมถึง Dandelion บาร์ดที่นำเสนอมุมมองเบาสมองและคอยย้ำเตือนว่าโลกนี้ยังมีรอยยิ้ม แม้เรื่องราวจะมืด หมอนี่ทั้งช่วยและเป็นภาระในบางครั้ง ส่วน Vesemir เป็นรุ่นพี่ในวงการแม่มดนักล่า สะท้อนอดีตของ Geralt และรักษารากของสาขาแม่มดเอาไว้ ฝ่ายตรงข้ามและตัวละครที่ขับเคลื่อนปมหลักก็สำคัญไม่แพ้กัน เช่น Jacques de Aldersberg ผู้อภิหารชัดเจนว่าเป็นศัตรูที่มีแรงจูงใจ, Azar Javed นักเวทย์และผู้ร่วมมือของกลุ่มอาชญากรรม 'Salamandra' ที่ทำให้โลกของเกมเต็มไปด้วยเงื่อนงำ และ Sile de Tansarville นักเวทย์หญิงผู้มีบทบาทซับซ้อนระหว่างพลังการเมืองและเวทมนตร์ นอกจากนี้ King Foltest ก็เป็นตัวแสดงที่เหตุการณ์รอบตัวเขาสร้างปมให้ Geralt ต้องเข้าไปพัวพัน สรุปแล้ว ผมมองว่าเสน่ห์ของ 'เดอะวิทเชอร์' ภาคแรกไม่ได้อยู่ที่ตัวละครคนเดียว แต่เป็นการวางตัวละครหลายแบบให้ชนกัน ทั้งพันธมิตร ศัตรู และความไม่แน่นอนของอดีตที่คอยสะกิดใจตลอดการเล่น ทำให้แต่ละตัวมีน้ำหนักและเหตุผลของตัวเอง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมยังกลับมาเล่นและคิดถึงฉากเก่า ๆ อยู่บ่อย ๆ

เสียงพากย์ของเกรอลต์ใน 'เดอะ วิทเชอร์' ซีซั่น 1 เวอร์ชั่นพากย์ไทยมาจากอนุชา สุขุม ซึ่งโทนเสียงของเขาทำให้ตัวละครดูทรงพลังและหนักแน่นเหมือนต้นฉบับ ผมชอบวิธีที่เสียงถูกปรับให้มีความกร้าวและนิ่งในฉากเงียบๆ แต่สามารถระเบิดอารมณ์ในฉากต่อสู้ได้อย่างสมจริง ความแตกต่างเล็กๆ ในการเน้นคำหรือจังหวะการหายใจทำให้เกรอลต์ในเวอร์ชั่นไทยมีมิติที่น่าสนใจ ไม่ใช่แค่เลียนแบบเสียงต้นฉบับเท่านั้น การนำเสนอของอนุชา สุขุมยังทำให้บทสนทนาที่มีความซับซ้อนอย่างการถกเถียงระหว่างเกรอลต์กับเยนเนเฟอร์หรือกับตัวละครเด็กๆ มีความเข้าใจง่ายขึ้น ผมจำฉากหนึ่งในตอนแรกที่เขาคุยกับเยนเนเฟอร์แล้วรู้สึกว่าความเงียบระหว่างคำพูดถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องได้ดี ซึ่งเป็นสัญญาณว่าพากย์ดีไม่ได้แค่เสียงทุ้ม แต่ต้องรู้จังหวะการเล่าเรื่องด้วย ผลงานชิ้นนี้เลยฟังแล้วเชื่อว่าอนุชาเข้าใจตัวละครอย่างลึกซึ้งและตั้งใจทำงานกับบทนี้อย่างเต็มที่

แนะนำให้เริ่มดู 'เดอะ วิทเชอร์' ซีซั่น 1 ตั้งแต่ตอนแรกเลย เพราะการเปิดเรื่องทำหน้าที่เหมือนการปักธงให้เห็นว่าซีรีส์จะเล่นกับเวลาและมุมมองตัวละครอย่างไร ฉากเปิดของตอนแรกมีการปะทะระหว่างเกอรัลท์กับตัวละครคนหนึ่งซึ่งกลายเป็นจุดพลิกให้เห็นว่าซีรีส์ไม่ได้เล่าเรียงตามเส้นเวลาเดียวกัน การดูตามลำดับที่ปล่อยออกมาจะทำให้การเปิดเผยข้อมูลเป็นไปอย่างจังหวะที่ผู้สร้างตั้งใจไว้ — ความลึกลับบางอย่างจะค่อยๆ คลี่ออกและส่งผลต่ออารมณ์ของฉากต่อๆ มา หลังจากดูจบทั้งซีซั่นแล้ว ถ้ารู้สึกว่ายังสับสน การย้อนมาดูใหม่แบบเรียงตามเหตุการณ์ก็เป็นความคิดที่ดี เพราะครั้งแรกความตื่นเต้นกับการดูลำดับที่ปล่อยจะให้ประสบการณ์แบบหนึ่ง แต่การเรียงเวลาใหม่จะให้มุมมองเชิงโครงเรื่องที่ชัดขึ้น ในภาพรวม ฉันคิดว่าการเริ่มจากตอนแรกเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับคนที่อยากสัมผัสทั้งบรรยากาศ และไม่พลาดจังหวะการเล่าเรื่องที่ตั้งใจไว้

ซีซั่นแรกของ 'The Witcher' มีทั้งหมด 8 ตอน และแต่ละตอนความยาวค่อนข้างไม่เท่ากัน ทำให้จังหวะการเล่าเรื่องยืด-หดได้ดีตามอารมณ์ฉาก ผมชอบที่แต่ละตอนมีความยาวพอให้จมกับฉากสำคัญ เช่น ฉากดวลในหมู่บ้านที่ทำให้รู้สึกหนักแน่นและเศร้าพร้อมกัน ซึ่งตอนแรกมักจะยาวกว่าเพื่อปูตัวละคร ส่วนตอนกลางๆ จะกระชับเพื่อเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ของตัวละครหลายสายไปพร้อมกัน รวบยอดง่ายๆ คือ ซีซั่นหนึ่งมี 8 ตอน โดยรวมทั้งซีซั่นใช้เวลาราว 7–8 ชั่วโมง ขึ้นกับเวอร์ชันที่ดูและโฆษณาหรือซับไตเติลที่เปิดไว้ แต่ถาจะบอกแบบเจาะจงกว่านั้น ให้คาดหวังว่าแต่ละตอนจะยาวตั้งแต่ประมาณครึ่งชั่วโมงปลายๆ ถึงเกือบชั่วโมงครึ่ง อย่างไรก็ตามความหลากหลายของความยาวเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้การดูรู้สึกมีพลังและไม่ยืดเยื้อเกินไป

พูดตรงๆ ฉากที่ถูกพูดถึงและวิจารณ์มากที่สุดจากซีซั่น 1 ของ 'เดอะ วิทเชอร์' โดยรวมมักจะเกี่ยวกับการนำเสนอตัวละคร Ciri ในบางช่วง ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นการแสดงภาพที่ค่อนข้างเซ็กซ์ไลซ์หรือเกินความจำเป็นสำหรับตัวละครที่ยังอยู่ในวัยรุ่น การจัดแสง การตัดต่อ และมุมกล้องในฉากอาบน้ำหรือช่วงเปลือยบางช็อตถูกวิจารณ์ว่าไม่จำเป็นและทำให้โฟกัสของเรื่องเบี่ยงไปจากการพัฒนาตัวละครและพล็อต หลายเสียงมองว่าเนื้อหาเหล่านี้ส่งผลให้ความเปราะบางของ Ciri ถูกทำให้เป็นวัตถุมากกว่าการสื่อถึงความเป็นมนุษย์ของเธอ หลายคนยังชี้ว่าประเด็นที่ถูกวิจารณ์ไม่ได้หยุดอยู่ที่ฉากเดียว เพราะการเล่าเรื่องที่กระโดดเวลาและการปรับจังหวะทำให้บางฉากดูหนักเกินไปเมื่อแยกออกมาต่างหาก ยกตัวอย่างเช่นพล็อตย้อนไปมาของ Yennefer ที่มีฉากการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและความทรมานจิตใจ ซึ่งถูกพูดถึงว่าแรงและเปิดเผยเชิงความรุนแรงทางอารมณ์ ทำให้บางคนรู้สึกว่าซีรีส์พยายามโชว์ความมืดและความเจ็บปวดมากเกินจำเป็น ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งปกป้องว่าเป็นการสะท้อนความโหดของโลกต้นฉบับและเป็นการพัฒนาตัวละครที่สำคัญ เสียงวิจารณ์ที่หนักยังรวมถึงการตีความตัวละครบางตัวที่เปลี่ยนไปจากในนิยาย ซึ่งทำให้ฉากบางฉากที่ดูเหมือนจะมีเจตนาดี กลับถูกตั้งคำถามเรื่องความจำเป็นและความเคารพต่อผู้อ่านต้นฉบับ ทั้งนี้ก็มีเสียงจากผู้ชมอีกกลุ่มที่ยืนยันว่าแม้บางฉากจะไม่สบายใจ แต่การนำเสนอแบบนี้ช่วยสื่อธีมของโลกที่โหดร้ายและการตัดสินใจที่ยากลำบากของตัวละครได้ดี ฉันเห็นว่าการถกเถียงตรงนี้สะท้อนถึงความคาดหวังที่ต่างกันระหว่างแฟนเก่าและผู้ชมใหม่ โดยสรุป ฉากที่ถูกวิจารณ์มากที่สุดไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความรุนแรงหรือเปลือยเปล่าเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวพันกับการตัดสินใจเชิงศิลปะของทีมสร้างว่าจะแสดงสิ่งใดและเน้นอย่างไร ประเด็นเหล่านี้เปิดพื้นที่คุยกันเรื่องการปรับตัวงานเขียนสู่จอภาพ การเคารพตัวละคร และขอบเขตของการนำเสนอในสื่อกระแสหลัก ส่วนตัวแล้วฉันรู้สึกว่าซีรีส์มีฉากที่ทรงพลังจริง ๆ แต่ก็เห็นด้วยว่าบางฉากน่าจะถ่ายทอดด้วยความละเอียดอ่อนมากกว่านี้เพื่อไม่ให้ความตั้งใจของเรื่องถูกบดบังด้วยความขัดแย้งทางภาพลักษณ์

ความซับซ้อนของโลกใน 'เดอะวิชเชอร์' ทำให้ผมอยากเริ่มจากสามคนนี้ก่อนเสมอ: เจอรัลท์, เยเนเฟอร์ และซิรี ในฐานะแฟนหนังสือที่ตามมาตั้งแต่เล่มแรก ผมชอบที่ทั้งสามคนนี้ไม่ได้เป็นฮีโร่แบบขาว-ดำ เจอรัลท์ (นักล่ามอนสเตอร์) คือเสาหลักของเรื่อง เขาไม่ได้แข็งกร้าวอย่างเดียว แต่เต็มไปด้วยจริยธรรมที่เปลี่ยนตามสถานการณ์ เหมาะที่จะเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับคนที่อยากเข้าใจโทนเรื่อง: สงครามศีลธรรมมาก่อนการต่อสู้ เยเนเฟอร์เป็นตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงและราคาที่ต้องจ่ายเพื่ออำนาจ เส้นทางของเธอเต็มไปด้วยการตัดสินใจที่เจ็บปวด ส่วนซิรีคือกุญแจของชะตากรรม — ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจอรัลท์และความลึกลับเรื่องสายเลือดผลักดันพล็อตทั้งหมด ถ้าอยากเห็นความเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อนในโลกแฟนตาซี ให้เริ่มจากสามคนนี้ก่อน แล้วค่อยขยายความเข้าใจไปยังตัวละครอื่น ๆ จะพบว่าทุกบทบาทมีแรงจูงใจของตัวเอง และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ติดตามไม่หลุดมือ