ใครเป็นนักเขียนมนตราลายหงส์ และผลงานเดิมคืออะไร?

ครั้งแรกที่ได้อ่าน 'มนตราลายหงส์' ฉันถูกดึงเข้าไปด้วยองค์ประกอบหลายชั้นของเรื่องราวที่ผสมกันอย่างกลมกลืน—ทั้งเวทมนตร์ ความรัก การเมือง และการตามหาตัวตน ซึ่งทำให้มันไม่ได้เป็นแค่นิยายแฟนตาซีทั่วไปเท่านั้น เส้นเรื่องหลักที่เด่นชัดที่สุดสำหรับฉันคือการค้นหาตัวตนของตัวเอก คนที่มี 'ลายหงส์' ปรากฏบนร่างกาย ซึ่งกลายเป็นทั้งพรและคำสาป เรื่องเล่าเดินไปในแนวตามรอยอดีตของเผ่าพันธุ์และบรรพบุรุษ เผยความลับที่ซ่อนอยู่ในตราประทับโบราณ คนที่เผชิญกับพลังนี้ต้องตัดสินใจระหว่างการใช้มันเพื่อแก้แค้น ปกป้องคนที่รัก หรือหลีกหนีจากชะตากรรมที่คนอื่นวางไว้ให้ ฉากที่ตัวเอกได้รับการเปิดเผยลายหงส์ในพิธีกลางคืนกับแสงเทียนยังคงติดตาฉันอยู่ เพราะมันเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เรื่องพัฒนาไปในหลายทิศทางพร้อมกัน มุมของการเมืองและการชิงอำนาจก็เป็นพล็อตหลักอีกเส้นที่ฉันชอบมาก ความขัดแย้งระหว่างราชสำนักกับกลุ่มสำนักเวท คล้ายกับเกมอำนาจที่ไม่มีผู้ชนะแน่นอน มีการหักเหลี่ยมเฉือนคมทั้งในและนอกวัง เมื่อพันธมิตรผันตัวเป็นศัตรู ฉากการทรยศในงานเลี้ยงครั้งหนึ่งทำให้ตัวละครต้องเลือกสัมพันธภาพกับอุดมการณ์ ซึ่งฉันคิดว่าทำให้โทนเรื่องมีน้ำหนักขึ้น แถมยังมีองค์ประกอบเหนือธรรมชาติที่เชื่อมโยงกับแผนการเมือง เช่น ลายหงส์ที่ถูกมองเป็นเครื่องมือทางการเมืองมากกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ สุดท้ายอีกพล็อตที่เติมมิติให้เรื่องคือความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร—ทั้งความรักแบบต้องห้าม มิตรภาพที่ถูกทดลอง และความเคารพระหว่างครู-ศิษย์ เส้นเรื่องโรแมนติกไม่ได้เป็นเพียงฉากหวาน แต่กลายเป็นพลังผลักดันตัวละครให้เติบโตหรือแตกสลาย ฉากหนึ่งที่ตัวเอกยอมสละบางอย่างเพื่อปกป้องคนรักมันช่างกินใจ และทำให้ฉันนึกถึงงานที่เน้นเรื่องความสัมพันธ์ซับซ้อนอย่าง 'Mo Dao Zu Shi' ในแง่ของการใช้อดีตและความลับเพื่อขับเคลื่อนความรู้สึกของตัวละครโดยไม่ทำให้เรื่องกลายเป็นแค่ละครน้ำเน่า รวม ๆ แล้ว ฉันมองว่า 'มนตราลายหงส์' มีพล็อตหลักสามเส้นที่สัมพันธ์กัน: การค้นหาตัวตน พื้นที่ของอำนาจทางการเมืองกับเวทมนตร์ และความสัมพันธ์ส่วนตัว ทั้งสามเส้นประสานกันจนทำให้เรื่องมีมิติ ถ้าใครชอบเรื่องที่ไม่ยอมให้คำตอบง่าย ๆ แต่ชอบให้ต้องคิดตามกับตัวละคร นี่แหละเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงกลับมาอ่านมันอีกหลายครั้ง และยังคงมีรายละเอียดให้ขบคิดอยู่เสมอ

แปลกดีที่ตัวละครน่ารักๆ บางตัวกลับฝังอยู่ในความทรงจำได้เหมือนเพื่อนเก่า ในกรณีของ 'My Melody' หรือที่คนไทยเรียกกันง่ายๆ ว่า 'มายเม' ผู้สร้างหลักไม่ใช่นักเขียนเดี่ยวๆ แต่เป็นบริษัทที่มีความเชี่ยวชาญด้านการออกแบบตัวละครนามว่า 'Sanrio' ซึ่งก่อตั้งโดยชินทาโร ทสึจิ มานานแล้ว ผมชอบคิดว่าความสำเร็จของมายเมเกิดจากแนวทางของบริษัทที่สร้างตัวละครด้วยคาแรกเตอร์ชัดเจนและภาพลักษณ์เข้าถึงง่าย ก่อนมายเม บริษัทนี้ก็มีผลงานที่โด่งดังและเปิดทางให้กับสไตล์น่ารักแบบซานริโอมาแล้ว เช่นตัวอย่างที่คนทั่วโลกรู้จักดีคือ 'Hello Kitty' งานพวกนี้ช่วยวางรากฐานให้บริษัทขยายไปสู่สินค้าหลากหลายรูปแบบ ทั้งตุ๊กตา สติกเกอร์ และแอนิเมชันเล็กๆ ที่ทำให้ตัวละครได้เข้าถึงคนในหลายวัย มองจากมุมของคนที่เติบโตมากับสินค้าจำพวกนี้ มันชัดเจนว่าแบรนด์อย่าง 'Sanrio' ไม่ได้พึ่งพานักเขียนเพียงคนเดียว แต่เป็นการออกแบบร่วมและการวางแบรนด์ระดับบริษัท ซึ่งทำให้ 'My Melody' มีเสน่ห์คงที่จนถึงทุกวันนี้

หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นชื่อ 'มนตราลายหงส์' ปรากฏขึ้นในฟีดข่าวของแฟนคลับ และความคาดหวังว่าจะมีภาคต่อหรือฉบับดัดแปลงใหม่ก็เป็นเรื่องที่พูดกันบ่อยในกลุ่มของฉัน การมองอนาคตของผลงานแบบนี้ต้องคำนึงทั้งความนิยมของต้นฉบับและข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์รวมถึงความพร้อมของทีมสร้าง เรื่องเล่าในนิยายที่ยังมีพื้นที่ให้ขยายต่อหรือการตีความใหม่มักเป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้เจ้าของผลงานตัดสินใจเดินหน้าทำโปรเจกต์เพิ่มเติม สิ่งที่ทำให้ฉันมองโลกในแง่ดีคือพลังของแฟนคลับและความสำเร็จเชิงคอมเมิร์ซจากตัวอย่างอื่น ๆ อย่างเช่น 'Demon Slayer' ที่กลายเป็นแฟรนไชส์ขนาดใหญ่จนเกิดภาพยนตร์และสินค้าในวงกว้าง หรือกรณีของ 'Mushoku Tensei' ที่การกลับมาสร้างซีซันใหม่เกิดจากฐานแฟนที่เหนียวแน่นและความพร้อมทางการเงินของสตูดิโอ ดังนั้นหากเจ้าของสิทธิ์เห็นโอกาสเชิงธุรกิจและทีมงานอยากทำจริง ๆ ความเป็นไปได้ของภาคต่อหรือดัดแปลงก็สูง ยอมรับว่าไม่มีทางรู้แน่ชัดจนกว่าจะมีประกาศอย่างเป็นทางการ แต่ในมุมแฟนคลับฉันมักจะติดตามสัญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นการอัปเดตจากสำนักพิมพ์ นักเขียน หรือบัญชีโซเชียลที่เกี่ยวข้อง และจะคอยลุ้นว่าเรื่องราวไหนจาก 'มนตราลายหงส์' ที่เหมาะจะขยายเป็นอนิเมะพิเศษ มังงะเสริม หรือแม้แต่ซีรีส์คนแสดง การรอติดตามแบบมีความหวังก็ทำให้ความรักในผลงานนี้ยังสดชื่นอยู่เสมอ

เอาจริง ๆ ชื่อ 'รักนิรันดร์ราชันย์มังกร' ฟังแล้วมีเสน่ห์จนอยากตามหาแหล่งที่มา แต่ตรงนี้ฉันไม่พบข้อมูลยืนยันชัดเจนเกี่ยวกับนักเขียนคนใดคนหนึ่งที่เป็นเจ้าของผลงานชื่อนี้โดยตรง ฉันเลยมองมันในมุมของคนรักนิยายที่คุ้นกับวงการทั้งงานตีพิมพ์และงานอินดี้: บางครั้งชื่อนิยายในภาษาไทยอาจเป็นการแปลชื่อจากภาษาต่างประเทศหรือเป็นนามปากกาของนักเขียนหน้าใหม่ที่เผยแพร่ในเว็บบอร์ดหรือแพลตฟอร์มอ่านออนไลน์ ซึ่งทำให้การตามหาชื่อผู้แต่งยากขึ้นถ้าไม่มีข้อมูลปกหรือสำนักพิมพ์ประกอบ ในฐานะคนที่ชอบสำรวจกระแส ผมจะนึกถึงความเป็นไปได้สองแบบที่แตกต่างกัน: อาจเป็นงานแปลที่คนตั้งชื่อไทยใหม่ (คล้ายกรณีของบางเรื่องที่แปลจากภาษาจีนแล้วตั้งชื่อไทยให้ดึงดูด) หรืออาจเป็นนิยายไทยต้นฉบับในแนวแฟนตาซีโรแมนติกที่ออกในเว็บอย่างเดียวโดยไม่ได้เข้าสำนักพิมพ์ ถ้าเป็นกรณีหลัง บ่อยครั้งผลงานก่อนหน้าของนักเขียนมักเป็นเรื่องสั้นหรือซีรีส์เล็ก ๆ ที่ปล่อยในแพลตฟอร์มอ่านฟรี อย่างเช่นคนเขียนที่เริ่มจากซีรีส์สั้นแนวมิตรภาพ-แฟนตาซีแล้วค่อยกระโดดมาเขียนเรื่องยาวเต็มรูปแบบ โดยสรุป ฉันอยากบอกว่าไม่มีชื่อผู้แต่งที่ยืนยันได้ในตอนนี้ แต่ถ้ามองจากรูปแบบชื่อเรื่อง ใครที่ชอบค้นจะลองตรวจปก เวอร์ชันลงเว็บ หรือหน้าร้านหนังสือออนไลน์เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เรื่องนี้ยังคงน่าสนใจและทำให้ฉันอยากเห็นปกจริงของมันอยู่ดี

เรื่องชื่อเดียวกันมักสร้างความสับสนเสมอ แต่ถ้าพูดถึง 'มนุ' ที่ถูกถามบ่อย ๆ ผมจะมองจากมุมของแฟนหนังที่ติดตามทั้งหนังไทยและหนังอินเดีย: มีผลงานหลายชิ้นที่ใช้ชื่อตรงกันหรือคล้ายกัน และรายละเอียดอย่างนักแสดงนำกับผลงานดั้งเดิมจึงต่างกันไปตามเวอร์ชัน ในแง่ของความเป็นจริงเชิงประวัติศาสตร์ บางเวอร์ชันของ 'มนุ' เป็นบทภาพยนตร์ต้นฉบับที่ไม่ได้ดัดแปลงจากงานเขียนมาก่อนเลย ขณะที่บางเวอร์ชันกลับมาจากนิยายหรือเรื่องสั้นชื่อเดียวกัน ดังนั้นการบอกชื่อคนแสดงนำโดยไม่ระบุปีหรือประเทศอาจทำให้ข้อมูลคลาดเคลื่อนได้ง่าย ๆ การเลือกเวอร์ชันที่ชัดเจน—เช่น 'มนุ' เวอร์ชันปีไหน หรือฉบับประเทศใด—จะช่วยให้ระบุได้ว่าใครเป็นนักแสดงนำและผลงานเดิมคืออะไร ความเห็นส่วนตัวผมคือเวลาคนถามเรื่องแบบนี้ มันมักสะท้อนว่าชื่อเรื่องถูกนำกลับมาทำใหม่ซ้ำ ๆ หรือถูกใช้ในหลายสื่อ ซึ่งทำให้แฟน ๆ ต้องไล่เช็กปี ผลงานผู้กำกับ และเครดิตก่อน แต่วิธีที่สนุกกว่าคือมองแต่ละเวอร์ชันเป็นงานแยกกัน แล้วเปรียบเทียบว่าเวอร์ชันไหนคงแก่นเรื่องเดิมไว้หรือแตกออกไปน่าสนใจกว่า—เป็นมุมมองที่ช่วยให้เราเข้าใจทั้งนักแสดงและต้นทางของเรื่องราวได้ลึกขึ้น

เพียงแค่เห็นลายหงส์ที่สว่างขึ้นบนผิวน้ำ ฉากเปิดเรื่องของ 'มนตราลายหงส์' ก็สะกดใจได้ทันที เราอยากเล่าแบบแฟนคนหนึ่งที่ชอบจับรายละเอียดเล็กๆ ของตัวเอก: บุคลิกของเธอเป็นการผสมกันระหว่างความอ่อนโยนกับความมุ่งมั่นแบบไม่ยอมแพ้ ใบหน้าแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อคนรอบข้าง แต่สายตาจะกลายเป็นเหล็กเมื่อเรื่องที่รักถูกคุกคาม เธอไม่ใช่คนที่ชอบทำให้ตัวเองเด่น แต่จะยืนขึ้นโดยไม่ต้องมีใครเรียกเมื่อสถานการณ์บีบให้ต้องทำอย่างนั้น พลังของตัวเอกเชื่อมโยงกับลายหงส์ที่ปรากฏบนร่าง ซึ่งทำหน้าที่เหมือนตราประทับกับพลังโบราณ: เปลวเพลิงที่ไม่เพียงทำลายศัตรู แต่ยังสามารถล้างพิษและเยียวยาแผลลึกได้ ในซีนหนึ่งที่ชอบมาก เธอแลกเปลี่ยนพลังกับเพื่อนเพื่อฟื้นแม้แต่บาดแผลทางจิตใจ ทำให้การใช้พลังไม่ใช่แค่โชว์ความรุนแรง แต่เป็นการเสียสละที่มีนัยยะทางอารมณ์ ความน่าสนใจอีกอย่างคือข้อจำกัดของพลัง—มันไม่ได้ให้พลังมหาศาลฟรีๆ การปลุกลายหงส์แต่ละครั้งต้องแลกกับความทรงจำบางส่วนหรือความอบอุ่นจากชีวิตประจำวัน นั่นทำให้เธอมีมิติ: ยิ่งใช้มาก ยิ่งห่างจากชีวิตปกติ เราชอบความขัดแย้งนี้ เพราะมันทำให้การต่อสู้แต่ละครั้งมีน้ำหนักทั้งทางกายและใจ ปิดท้ายแล้ว ตัวเอกของเรื่องจึงเป็นทั้งนักรบ นักเยียวยา และคนที่เรียนรู้จะรักขีดจำกัดของตัวเองไปพร้อมกัน

ได้ดูซีรีส์แล้วรู้สึกเหมือนกำลังอ่านนิยายจากมุมมองคนละคน เพราะการตัดต่อและการจัดจังหวะทำให้ภาพรวมของ 'มนตราลายหงส์' เปลี่ยนโทนไปจากต้นฉบับพอสมควร แง่มุมแรกที่เด่นชัดคือการย่อ/ตัดฉากรองลงไปเยอะมาก เพื่อนร่วมทางที่ในนิยายมีบทบาทขยายความตัวเอกถูกย่อให้เหลือแค่ตัวชี้นำเหตุการณ์หรือถูกตัดทิ้งไปเลย ซึ่งผมมองว่าเป็นดาบสองคม: ฝั่งหนึ่งทำให้เรื่องเดินเร็วและโฟกัสที่ตัวละครหลัก แต่ในอีกด้านก็สูญเสียความลึกของโลกและแรงจูงใจบางอย่างไป ฉากเดิมที่เป็นมอนอล็อกภายในใจของตัวเอกในหนังสือถูกแปลงเป็นบทสนทนาหรือภาพสัญลักษณ์แทน ทำให้ความละเอียดละออของความคิดภายในหายไป แต่แลกมาด้วยการสื่อสารที่ชัดเจนและเข้าถึงคนดูทั่วไป นอกจากพล็อตแล้ว น้ำเสียงและธีมถูกปรับให้อ่อนลงในบางจุดเพราะข้อจำกัดของการออกอากาศและทิศทางผู้สร้าง ตัวร้ายบางคนถูกทำให้น่าสงสารขึ้นเพื่อให้คนดูร่วมเอาใจได้ง่ายขึ้น ขณะที่นิยายสอนให้เข้าใจกระบวนการคิดเชิงระบบของตัวละครมากกว่า นี่ยังรวมถึงการเปลี่ยนตอนจบบางส่วนให้มีแนวโน้มไปทางการไถ่บาปหรือความหวัง ซึ่งทำให้ความขมของต้นฉบับลดลงไปพอสมควร งานภาพและสไตลิงเป็นเรื่องที่ซีรีส์ทำได้ดีมาก เลือกใช้โทนสี การแต่งกาย และการจัดฉากที่ช่วยเน้นสัญลักษณ์เรื่อง 'หงส์' ได้ชัดกว่าในหน้ากระดาษ ขณะที่ดนตรีประกอบเติมอารมณ์ในจังหวะสำคัญจนฉากบางฉากมีพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งหมดนี้ทำให้ประสบการณ์การดูต่างจากการอ่านในระดับพื้นผิวและอารมณ์ เพราะการอ่านจะเน้นจินตนาการและภาพรวมเชิงคิด ในขณะที่การชมให้ความรู้สึกเป็นปัจจุบันและตรงไปตรงมา สรุปคือถ้าคิดถึงการดัดแปลงเหมือนงานศิลป์คนละประเภท ทั้งสองเวอร์ชันมีดีคนละทาง และผมยังชอบการที่ซีรีส์นำรายละเอียดบางอย่างมาทำให้เด่นจนหน้าจอมีชีวิตขึ้น

บอกเลยว่าชื่อเรื่อง 'ลอดลายมังกร' ทำให้ผมสะดุดทันทีเพราะมันฟังชวนจินตนาการ แต่เมื่อย้อนดูในความทรงจำของผมแล้ว ไม่มีภาพชัดเจนของผู้แต่งคนเดียวที่โดดเด่นขึ้นมาอย่างแน่นอน ผมคิดว่าเป็นไปได้สองทางหลัก ๆ: ทางแรกคือมันอาจเป็นผลงานที่เผยแพร่แบบนิยายออนไลน์หรือเป็นผลงานแฟนฟิคที่ผู้แต่งใช้ชื่อแฝง ดังนั้นชื่อผู้แต่งจริงอาจไม่เป็นที่รู้จักกว้าง ทางที่สองคือมันอาจเป็นงานแปลหรือชื่อเรียกท้องถิ่นของงานต่างประเทศ ทำให้ชื่อนักเขียนต้นฉบับอาจจะไม่คุ้นหูในวงการนักอ่านไทยทั่วไป ถ้าพลิกมุมมองสไตล์งาน บทประพันธ์ที่ใช้ภาพพจน์แบบมังกร มักมาพร้อมธีมตำนาน ความลี้ลับ หรือแฟนตาซีที่มีโครงเรื่องเชื่อมโยงกับชาติกำเนิดของตัวละคร จึงเป็นไปได้สูงว่าผู้แต่งคนเดียวกันอาจมีผลงานแนวสั้นหรือเรื่องสืบสวนเชิงแฟนตาซีที่เน้นบรรยากาศคล้ายกัน สรุปความคิดแบบคนอ่านที่ติดตามงานหลากสำนักคือ ถ้าต้องการรู้ชื่อผู้แต่งจริง ๆ ให้ลองเช็กข้อมูลจากฉบับพิมพ์หรือคำนำของเล่มนั้น เพราะส่วนใหญ่ตรงนั้นมักระบุชื่อผู้เขียนและผลงานอื่น ๆ เอาไว้ และถ้าผลงานเป็นซีรีส์ ผู้แต่งมักมีนิยายภาคต่อหรือสปินออฟที่ใช้โลกเดียวกัน — นั่นแหละคือสิ่งที่จะบอกเล่าเรื่องราวของคนเขียนได้ดีที่สุดสำหรับผม

ฉากที่เห็นตราหงส์ค่อยๆเปล่งแสงบนหลังตัวเอกเป็นหนึ่งในฉากที่แฟนๆหยิบมาพูดถึงบ่อยสุดเลย รายละเอียดเล็กๆ ทั้งแสงสีที่ค่อยๆอุ่นขึ้น เสียงเครื่องสายที่ดันขึ้นมาเบาๆ และการเบียดมือของคนข้างๆ มันรวมกันเป็นโมเมนต์ที่ทำให้เรื่องราวขยับจากปมแฟนตาซีไปสู่ความสัมพันธ์ส่วนตัวได้อย่างแนบเนียน สิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันสะเทือนใจคือการที่มันไม่ใช่แค่การโชว์พลัง แต่มันคือการเปิดเผยอดีตและชะตากรรมที่ฝังอยู่ในร่างกายของตัวละคร ฉากนี้เปิดโอกาสให้การแสดงทางสายตาและการแสดงอารมณ์ของนักแสดงประสานกันจนเกิดมิติ ปฏิกิริยาจากแฟนๆ มักจะโฟกัสที่สองเรื่อง: หนึ่งคือสัญลักษณ์ของ 'ตราหงส์' ว่ามีความหมายยังไงต่อโลกของ 'มนตราลายหงส์' และสองคือการเปลี่ยนแปลงในความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกกับคนใกล้ชิด ฉากนี้ทำหน้าที่เป็นจุดเปลี่ยนเรื่องราว มันไม่ต้องพูดเยอะ แต่ทุกสิ่งที่ไม่พูดซ่อนน้ำหนักไว้มากมาย คนที่ชอบการวิเคราะห์จะพูดถึงองค์ประกอบศิลป์ ส่วนคนที่ดูเพื่ออารมณ์จะพูดถึงความกลมกล่อมของซาวด์แทร็กกับแววตานักแสดง สุดท้ายแล้วฉากนี้เป็นตัวอย่างที่ดีว่าบางครั้งสิ่งที่ทรงพลังที่สุดไม่ใช่การระเบิดของเอฟเฟกต์ แต่เป็นการประกอบกันของรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้ผู้ชมยืนยันความผูกพันกับเรื่องราว

เพลงที่แฟน ๆ มักจะยกให้เป็นเพลงฮิตสุดจาก 'มนตราลายหงส์' ในสายตาผมคือ 'ลมหายใจหงส์' ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ติดหูตั้งแต่บรรทัดแรก ความลงตัวของทำนองกับน้ำเสียงนักร้องทำให้ฉากสำคัญหลายฉากยึดติดกับเพลงนี้ทันที ผมมักนึกถึงฉากเปิดซีรีส์ที่แสงสาดผ่านผ้าโปร่ง แล้วเสียงพุ่งขึ้นตอนคอรัสเพราะมันชวนให้หัวใจเต้นตาม นักดนตรีหลายคนยังหยิบไปทำคัฟเวอร์แบบอะคูสติกแล้วปลดปล่อยอารมณ์ส่วนตัวออกมาอีกระดับ ซึ่งยิ่งช่วยเพิ่มวงกว้างให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงที่คนร้องตามได้ในหลายโอกาส สิ่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่าเพลงนี้ดังไม่ใช่แค่เพราะเนื้อร้อง แต่เป็นเพราะมันทำหน้าที่เป็น 'เครื่องหมายทางอารมณ์' ให้กับตัวละครได้ชัด เหมือนกับเพลงเปียโนจาก 'Your Lie in April' ที่คนจดจำด้วยความรู้สึกมากกว่าคะแนนสตรีม ความทรงจำและความรู้สึกของผู้ชมจึงเป็นตัวผลักให้ 'ลมหายใจหงส์' ยืนอยู่ในตำแหน่งเพลงฮิตแบบไม่ต้องถกเถียงมากนัก