Novel & Cerita ดั่งต้องมนตร์อสูร

กายเลยลองเดินไป ไดแอนเองตามไปด้วย เขาเจอกับรังไข่ของพวกซาคิวบัส เลยหันไปถามไดแอนว่า “ทำลายหมดนี่คนเดียวไหวมั้ย” ไดแอนพยักเธอร่ายมนตร์ “สายฟ้าราบพนาสูร”

ภาคินพูดพร้อมทั้งนึกถึงลักษณะท่าทางของผู้หญิงที่ตะโกนขึ้นมาเมื่อกี้ "โอ๋ ๆ ดูหน้าพิมพ์ดาว เป็นไรค่ะ มาๆ เดี๋ยวกูซื้อไอติมให้ใหม่ แค่ผงบุหรี่หล่นใส่ มาๆ ซื้อใหม่ นะเพื่อนจ๋า โอ๋ ๆเลย" กลุ่มเพื่อนสาวที่เดินเข้าในร้านสะดวกซื้อรุมโอ๋เด็กน้อยในสายตาพ วกเธออย่างทะนุถนอม

พวกมันล้อมหน้าล้อมหลัง เพชรน้ำหนึ่งถอยร่นอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นสายตาหื่นกระหายของพวกมัน “ว้าย! ปล่อยนะ ไอ้บ้า อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” “อย่าสะดีดสะดิ้งไปหน่อยเลยน้อง มาม๊ะมาหาความสุขกัน รับรองว่าน้องได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ”

เธอพยักหน้างึกๆ "ถ้าอย่างนั้นลูกก็ไม่ต้องกลัวจงเผชิญกับความเป็นจริงการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดีจำเอาไว้ชีวิตคู่มีกระทบกระทั่งบ้างเป็นเรื่องธรรมดา"

“ทุกตนมีความเก่งในตัว แต่ก็มิได้หมายความว่าจักชนะกับทุกสรรพสิ่ง ดูเช่นที่ท่านเพลิงพันจักรที่ใครก็ว่าเป็นเทพเจ้าแห่งไฟก็ยังเสียท่าให้กับดอกไม่ป่าแลสมุนไพรธรรมดา” “ก็จริงหนาเจ้าคะ” “เจ้ารู้ฤาไม่ว่าเหตุใดอสูรน้ำแข็งจึงจ้องเล่นงานเผ่าหมาป่า” “เหตุใดฤาเจ้าคะ”

หายไปแล้วค่ะ 〞 ❖❖❖❖❖ ก๊าซซซซซซซ! เสียงของสัตว์อสูรดังกึกก้องไปทั่วพสุธา ราวกับมันต้องการประกาศศักดาให้ทุกสรรพสิ่งรู้ถึงการมาเยือนของมัน นั่นคือบอสมอนสเตอร์ประจำเมืองฟอเรสเตอร์ สัตว์อสูรสองขาสูง 5 เมตร มีหัวเป็นมังกร ร่างกายท่อนบนเป็นสิงโต แขนขามี เกล็ดสีดำของมังกร ทั้งยังสวมชุดเกราะหนักสีแดงทั่วทั้งร่าง มาพร้อมกับดาบยาวสองเล่มที่สะพายข้างเอวทั้งสองข้างของมัน ตู้ม!!!

ข้าสั่งลูกสาวที่ติดตามมาจากนั้นก็ตวัดมือไปด้านหน้า ใช้เวทมนตร์สร้างหอกหินพุ่งไปจัดการเจ้าอสูรแปลกตาตนนี้ทันที ฉึก! หอกหินที่งอกจากพื้นตรึงอสูรประหลาดตนนี้เอาไว้จนอยู่หมัด

จอมมารเน้นย้ำทุกถ้อยคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหนกัน! ต้นไม้กินคนพวกนั้นไม่ได้โง่เขลาเหมือนต้นหญ้าที่เจ้าจะเอาเคียวไปเกี่ยวทิ้งได้ง่ายๆ ใต้ผืนดินที่เน่าเหม็นนั่นเต็มไปด้วยระเบิดเวทมนตร์ที่หลงเหลือจากสงครามบรรพกาล สัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอย ู่ตามพงหนามก็ดุร้ายและหิวโหย เจ้าที่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ไร้ซึ่งพลังเวทป้องกันตัว แค่ก้าวเท้าเข้าไปก็เท่ากับรนหาที่ตายแล้ว!"

“เพราะอสูรไม่ได้มีไว้ทำงานบ้าน แต่มีไว้ช่วยมนุษย์ระบายความปรารถนา” “พูดง่าย ๆ คือ อสูรของคุณ กำลังอยู่ในสภาพหิวกระหายอย่างบ้าคลั่ง และกำลังอยากได้คุณมาก” “เพียงแต่…เขาดันไปโปรยเสน่ห์ใส่คนตาบอด"

ดวงอาทิตย์ก็เปรียบเสมือนกับ ‘รัชชานนท์’ ที่จ้องจะเอาชนะทุกอย่างด้วยอารมณ์และอำนาจบารมีที่มีเหนือกว่า ซึ่งแม้แต่จะได้เปรียบเพียงใด แต่บทสรุปสุดท้ายแล้ว ความเย็นชื่นใจอย่างดวงจันทราเท่านั้นที่จะชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้ แม้แต่ความร้อนแรงขององค์สุริยะ นทิชาที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างจ้อ งมองดวงจันทร์ด้วยท่าทางเศร้าหมองสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงคำรามของอสูรร้ายที่หน้าห้อง