บทนำ

“เฟิ่งเหยียน! เจ้าทำให้เผ่าหงส์ของเราต้องเสื่อมเสีย!” เฟิ่งฮว๋า ประมุขแห่งเผ่าหงส์ตวาดกร้าว “เจ้าก็รู้ดีว่าการแต่งงานนั้นต้องขึ้นอยู่กับมารดาและแม่สื่อ แต่เหตุใดเจ้าจึงกล้าทำพันธสัญญาอวี่อินกับเจ้าหมาจรเช่นนี้!”

ดวงตาหงส์ของมารดาจ้องเขม็งไปที่บุตรสาวคนโต ผู้มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แห่งเผ่าหงส์ที่สามารถครองคู่ได้มากถึงห้าตน ด้วยฐานันดรของนางย่อมหาคู่ครองที่เป็นหัวหน้าเผ่าหรือบรรดาคุณชายสูงศักดิ์จากจวนต่าง ๆ ได้

แต่นาง! กลับอวี่อินผูกพันธสัญญาร่วมเป็นตายกับหมาจรที่ไร้หัวนอนปลายเท้าตนหนึ่ง!

เรื่องนี้นับว่าเป็นการสร้างความเสื่อมเสียให้แก่เผ่าหงส์เป็นอย่างมาก หากเป็นเช่นนี้แล้ว นางจะสามารถหาคู่ครองที่เหลืออีกสามตนให้ดีได้อย่างไร!?

นั่นไม่เป็นการขาดทุนหรอกหรือ!?

ด้วยแต่ละเผ่าได้ส่งทรัพย์สมบัติเงินทองข้าวของมาบรรณาการ เพื่อเจรจาต่อรองขอตำแหน่งคู่ครองด้วยแล้วเช่นนี้

“แต่ท่านแม่… เจ้าหมาน้อยตัวนี้ กระโดดขวางขบวนแห่ของเฟิ่งเจิน เพื่อปกป้องข้านะเจ้าคะ หากไม่มีมัน ข้าคงต้องถูกอาชาสารถีเหยียบตายเป็นแน่!” เฟิ่งเหยียนพยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“นั่นเป็นเพราะเจ้าออกไปขวางทางขบวนแห่ของเจินเจินกับบรรดาสามีทั้งห้าของนางเอง” เฟิ่งฮว๋ายกมือขึ้นมาห้ามปราม เมื่อเห็นเฟิ่งเหยียนอ้าปากจะอธิบายอีกครั้ง “พอที! แม่ไม่อยากฟังแล้ว อาเหยียน! ยามนี้ เจ้ามีสองทางเลือกเท่านั้น!”

เฟิ่งเหยียนยกมุมปากเย้ยหยัน

ดูเอาเถิด! ท่านแม่ที่รักของข้า ยามที่ท่านเรียกน้องสาว ท่านเรียกเจินเจินอย่างรักใคร่ อีกทั้งยังจัดเตรียมห้าสามีที่เก่งกาจไว้ให้นางอย่างพร้อมสรรพ

แต่กับข้า... ท่านกับเรียกอาเหยียนเสียห่างเหิน อีกทั้งข้ายังเป็นแฝดผู้พี่ที่สมควรออกเรือนก่อน แต่กลับมีสามีเพียงอิงชิงอวี่ บุตรชายคนรองของหัวหน้าเผ่าปักษาเพียงรายเดียว!

และที่ข้าช้ำใจที่สุด ก็คือเมื่อคืน… คืนเข้าหอของพวกข้าที่ท่านจงใจสลับเกี้ยวสามี ยก อิงห่าวเทียน บุตรชายคนโตของหัวหน้าเผ่าปักษา คู่หมั้นของข้าให้ไปเข้าเรือนของเฟิ่งเจินแทน!

“ทางเลือกแรก คือเจ้าต้องเลิกสนใจเจ้าหมานี่ ปล่อยให้มันตายไปซะ เพราะมันดื่มเลือดเจ้า ทำอวี่อินกับเจ้าเพียงฝ่ายเดียว แต่เจ้ายังไม่ได้ดื่มเลือดของมัน จึงยังไม่นับว่าเป็นอวี่อินที่สมบูรณ์!” เฟิ่งฮว๋าเชิดหน้าขึ้นสูง “หรือทางที่สอง…”

“หากเจ้าเลือกมัน เจ้าจะต้องถูกเนรเทศ ถูกตัดสิทธิ์ครองบัลลังก์ กลายเป็นสามัญชน ไม่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นมาที่เผ่าหงส์อีกตลอดกาล!”

เฟิ่งเหยียนจิกเล็บลงในฝ่ามือจนเลือดซิบ เม้มริมฝีปากแน่น ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันลำพองใจของเฟิ่งเจิน แฝดน้อง ตัวต้นเหตุที่นำเรื่องไปฟ้องมารดา จนทำให้นางต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแบบนี้!

แต่... เสียใจด้วยนะ! เฟิ่งเหยียนคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากล้ำกลืนฝืนทนยอมรับความรักที่ลำเอียงเช่นนี้ ได้กระอักเลือดตายไปด้วยความเสียใจ ตั้งแต่เมื่อคืน... คืนเข้าหอไปแล้ว!

คนที่อยู่ตรงนี้คือ เฟิ่งเหยียน สัตวแพทย์สาวในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด!

ความรักที่บิดเบี้ยวเช่นนั้น… นางไม่ต้องการ!

ตำแหน่งองค์หญิงที่เป็นแค่เปลือก เพื่อรอวันขายให้แก่เผ่าอื่น… นางก็ไม่ต้องการ!

ในเมื่อนางทะลุมิติมาเป็นหงส์ที่มีปีกเช่นนี้ นางก็มิใช่นกน้อยในกรงทองตัวเดิมอีกต่อไป!

“ข้าเลือกเจ้าหมาน้อยตัวนี้!” เฟิ่งเหยียนตอบกลับอย่างเด็ดขาด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงงันของท่านแม่และเหล่าผู้อาวุโสของเผ่า ยกเว้นเพียงเฟิ่งเจินที่ยกยิ้มพรายอย่างยินดี ใบหน้าจิ้มลิ้มยกสูงอย่างลำพอง

“เจ้า! ได้! ได้! ช่างดีนัก! เจ้ายอมทิ้งตำแหน่งองค์หญิง เพื่อหมาจรจัดเพียงตัวเดียว ดี!” เฟิ่งฮว๋าแค่นเสียงออกมา “เช่นนั้นก็จงไสหัวออกไปจากเผ่าของข้า พาสามีและเจ้าหมาจรนั่นออกไป แล้วอย่าได้ย่างกรายกลับมาที่นี่อีก!”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่!” เฟิ่งเหยียนประสานมือเคารพลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสั่งสามีที่ยืนอยู่ด้านข้าง “อาอวี่! ประคองเจ้าหมาน้อยนั่น แล้วไปกันเถอะ!”

อิงชิงอวี่มีสีหน้าที่ไม่ใคร่พอใจนัก ที่อยู่ดี ๆ ก็ต้องมีสหายสามีเป็นหมาจรเช่นนี้ แต่จะให้เขาทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาเป็นเพียงเขยแต่งเข้า ฮูหยินว่าอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น!

ร่างสูงกำยำของอินทรีหนุ่ม ย่อตัวลงประคองร่างเด็กหนุ่มวัยละอ่อน หูสามเหลี่ยมกระดิกอย่างอ่อนแรง แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแส้จากฝีมือสามีของน้องสาวนาง เรือนผมยาวสีขาวสยายปกปิดใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก หางฟูฟ่องลู่ตกลงมา

อิงชิงอวี่แบกเจ้าหมาจรอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็จำยอมเดินตามหลังเฟิ่งเหยียนออกมา จนถึงหน้าประตูเผ่า ก่อนจะเอ่ยถามว่า “แล้วเราจะไปที่ไหนกันดีเล่า? องค์หญิง”

“ยามนี้ ข้าไม่ได้เป็นองค์หญิงแล้ว อาอวี่” เฟิ่งเหยียนหันมาบอกเสียงอ่อน “ขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก... จากที่ได้เป็นราชบุตรเขยอยู่ดี ๆ ก็ต้องกลายมาเป็นคนไร้บ้านเสียแล้ว”

อิงชิงอวี่ปั้นสีหน้าลำบาก “ไม่เป็นไรหรอก ข้าเองก็เริ่มจะคุ้นกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของท่านเช่นนี้แล้ว”

จากเฟิ่งเหยียนคนเดิมที่แสนเย็นชา ภายในวันเดียวกลับกลายเป็นคนใจดีมีเมตตา ขวัญกล้าถึงขั้นยื่นมือให้ความช่วยเหลือสัตว์อื่น!

“อีกอย่าง อยู่ที่นี่ ข้าก็รั้งแต่จะอยู่ภายใต้เงาของพี่ชาย การที่ได้ออกไปนอกเผ่า อาจจะทำให้ข้าได้ค้นพบตนเองก็เป็นได้” อิงชิงอวี่ยิ้มอย่างจริงใจ “ข้าเป็นอินทรี กรงขังเช่นเผ่าปักษาย่อมไม่อาจกักขังข้าได้ตลอดชีวิต เราเป็นนกย่อมมีอิสระในการโผบินอยู่แล้ว!”

เฟิ่งเหยียนอมยิ้มไปกับคำตอบของสามีเอก “เช่นนั้น เราก็ไปผจญภัยกันเถอะ! โลกใบนี้ยังมีอะไรให้เราค้นหาอีกตั้งมากมาย ยังมีอีกหลายเผ่าที่กำลังรอให้เราไปเยือน แต่ถ้าเงินหมดขึ้นมาเมื่อใด... ข้าก็จะเปิดโรงหมอหาเงินมาเลี้ยงดูพวกเจ้าสองสามีเอง!”