ใครเป็นผู้แต่งดนตรีของ ว่าน วันวาน?

นางเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวแห่งคุนหลุน แต่ต้องจบชีวิตลงโดยน้ำมือบุรุษที่เคยสาบานว่าจะรักนางเพียงคนเดียว เพลงกระบี่สดับพิรุณสยบมังกร และเคล็ดลับวิชานภาสลักโลหิต ของนางล้ำเลิศเกินกว่าที่ใครจะสามารถคาดเดาได้ นางมีโอกาสได้ชีวิตใหม่ ร่างใหม่ เพื่อแก้แค้น..

ด้วยใจบริสุทธิ์ “คณิต” ตั้งใจจะรักและดูแล “ลลิต” เด็กสาววัย 14 ปีในอุปการะอย่างหมดหัวใจ แต่เมื่อเหตุการณ์ดันอุบัติให้ความรู้สึกของเขาต้องเริ่มแปรเปลี่ยน คณิตจะทำอย่างไรเพื่อหักห้ามหัวใจ เขาจะต้องพยายามสักแค่ไหนเพื่อให้ลลิตได้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่ดีพร้อม ให้เธอได้มีทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กหญิงใจซุกซนคนหนึ่งพึงจะมีได้ เมื่อความถูกต้องคืออุปสรรคที่ขวางกั้นปรารถนาทั้งกายใจของเขาและเธอ เรื่องราวยิ่งวุ่นวายเมื่อครูสอนเปียโนของลลิตได้ก้าวเข้ามา หากเป็นไปได้ เขาจึงอยากจะขอเพียงให้วันวานได้หวนคืนมาอีกสักครั้งหนึ่ง เพื่อให้เขาแก้ไขให้ชีวิตได้ดำเนินไปอย่างหวานชื่นและสวยงาม

“เสียงเธอเพราะดีนะ เหมือนนักร้องอาชีพ” “นายก็เล่นดนตรีเก่งนะ เล่นเป็นทุกอย่างเลย” “เธอมาทำอะไรแถวนี้ เห็นมาทุกวัน?” “อ่อ…ฉันทำงานแถวนี้น่ะ เลยมาบ่อย ฉันขอมานั่งร้องเพลงด้วยได้มั้ย” เจลีนเอ่ยพรางยิ้มให้ชายหนุ่มชุดดำที่ใส่แมสสีดำสนิทปิดใบหน้า เอาจริงๆเธอไม่เคยเห็นหน้าตาของเขาด้วยซ้ำไป แต่กลับหลงรักเสียงเพลง เสียงร้องของเขา ชายหนุ่มลึกลับ เย็นชา คนนี้นั่งร้องเพลงเปิดหมวกที่หน้าคลับแห่งนึงเกือบทุกคืน และเจลีนก็มาที่นี่ทุกคืนเช่นกัน “ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักลีนด้วยคีย์!” “ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นของเธอจะรักฝังใจหรือหน้าเหมือนฉันขนาดไหน แต่ฉันไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น! เลิกยุ่งกับฉันแล้วไปซะ!” เสียงแกร่งกร้าวของมาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของเธอแตกสลาย “นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ .. ฉันเฝ้ารอนายทุกวัน ฉันทำอะไรผิด …”

‘จัน’ ผู้ต้องคำสาปมนตร์ตาละวัน นั่นก็คือเขาจะต้องกลายเป็นจระเข้ในเวลากลางคืน เป็นบุรุษรูปงามผู้โดดเดี่ยวเดียวดายในเวลากลางวัน เจ้าสาวจระเข้เท่านั้นที่จะทำให้หลุดพ้นจากคำสาป ซีรีส์สาปอสุรา มนตร์ตาละวัน มนตร์ตาละวัน - ภพคุณหลวง - (พีเรียด) พันวาเสน่หา

เคยไหม..ตกหลุมรักใครบางคนเพียงเพราะ รอยยิ้ม และ ความใจดีที่เขามีให้สัตว์ตัวเล็กๆ หลังจากอกหักจาก คุณหมอหนุ่มสุดเย็นชาวันเวฬา สาวนิเทศ สายลุยที่กำลังจะปิดใจแต่ใครจะไปคิดว่าโชคชะตาจะส่งหนุ่มวิศวะมาให้ ตัวละคร เหตุการณ์ และสถานที่ในนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลหรือองค์กรใดให้เกิดความเสียหาย สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (และฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558)ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง ทำซ้ำ หรือนำเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใดในนิยายเล่มนี้ไปใช้ ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบสื่อบันทึกใดๆ หรือวิธีการใดๆ และไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ (นักเขียน) ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์และการวิจารณ์เท่านั้น

หลังจากที่ผมประกาศถอนตัวออกจากวงการบันเทิง ทุกคนต่างก็ปรบมือว่าดี มีเพียงฉินอวิ๋น ดาวดวงใหม่ผู้มีพรสวรรค์ด้านการประพันธ์เพลง และเป็นแฟนหนุ่มในข่าวลือของแฟนสาวผมเท่านั้นที่กล่าวคัดค้าน เขาเสแสร้งตีหน้าซื่อต่อหน้านักข่าวมากมาย “ต่างก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นครับ รุ่นพี่ฉือหย่วนเป็นอัจฉริยะที่วงการดนตรีนี้ไม่อาจขาดเขาไปได้ ผมหวังมากๆ เลยครับว่าเขาจะกลับเข้ามาในวงการแห่งเสียงเพลงนี้อีกครั้ง” ผมปิดโทรศัพท์ลง เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ในชาติก่อน ผลงานของผมเหมือนกับเพลงที่เขาประพันธ์เองทุกกระเบียดนิ้ว ชาวเน็ตต่างเรียกผมว่าไอ้สุนัขขี้ก๊อบ สมควรตายไปให้หมดทั้งบ้าน ผมไม่พอใจและไม่อยากยอมรับ จึงเผยทุกขั้นตอนในกระบวนการการประพันธ์เพลงออกมา แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจชนะเวลาที่ปล่อยผลงานออกมาได้ เพลงใหม่ของเขาปล่อยออกมาก่อนผมเพียงสิบนาที เป็นเพราะเวลาเพียงสิบนาทีนี้ ทำให้ชาวเน็ตต่างส่งพวงหรีดและแต่งรูปถ่ายตั้งหน้างานศพให้ผม ที่หนักไปยิ่งกว่านั้นคือบางคนถึงกับมาสาดสีใส่บ้านของผม แม้เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่ความรุนแรงทางออนไลน์ที่กระทำมาอย่างต่อเนื่องทำให้ผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้า พ่อแม่ของผมใช้เงินและทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ความจริงแทนผม แต่กลับโดนแฟนเพลงที่บ้าคลั่งวางเพลิงจนเสียชีวิต สุดท้าย ในวันที่ผลงานเพลงประพันธ์ของเขาได้รับรางวัล ก็เป็นวันที่ผมกระโดดลงมาจากตึกสูง แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผมจะได้เกิดใหม่ในวันที่เพลงใหม่ประกาศพอดิบพอดี