Aot X Male Reader

On the day of my wedding, I waited on the stage for six long hours with the wedding ring in my hand. The bride never came. Instead, I was greeted with the sight of my older sister's bloodied corpse. To make things worse, my wife, Winona Graham, was the one who defended the murderer in the court. I demanded answers from Winona like a madman, only to be locked up in an oven that was toggled to 200 degrees Fahrenheit by her. "Are you done, Arthur? It's Annabelle's own fault that she died in the first place! This has nothing to do with Hudson at all! He has just started his life as a young adult, and I won't let you ruin his life! "Just sit here and reflect on yourself! The moment you decide to sign the Letter of Understanding is the moment I'll get someone here to free you from the oven!" After that, I was trapped in the oven for 12 hours, resulting in my death from getting burned alive. When I open my eyes again, I've returned to the day Winona throws the Letter of Understanding in my face.

There's an unspoken rule in my household—everyone has to engage in a drinking competition during the holidays. Whoever gets wasted first will have to pay off one year's worth of house and car mortgages for the other two siblings. In the first year, I collapsed after my first glass of alcohol. I had to pay the house mortgage for my oldest sister, Dahlia Zeller. In the second year, as soon as I picked up my glass, I fainted right away. Since then, I had to pay off Jasmine Zeller, my second sister's car loan. For the next 20 years, I've always been the loser. In the end, my wife, Jean McCarthy, is forced to jump off a building because of the huge debt I've racked up. The debtors keep dumping paint onto my residence, forcing me to deter away from it. Ransacked by guilt, I end up damaging my stomach from overdrinking when I attempt to train my alcohol tolerance. As a result, half of my liver has gotten removed. When I'm on the verge of death, I hear my parents snickering outside my ward. "Don't you think we've laced too many sleeping pills in his drink? He almost didn't wake up back then!" "It's fine. He's an idiot who merely thinks he has a low alcohol tolerance. Our family still relies on him for financial survival, you see. We can keep drugging him so that he'll keep getting wasted." When I open my eyes again, I've already gotten reborn in the timeframe when I'm sitting at the dining table in the 20th year.

I had just returned from a business trip. The moment I stepped through the door, I scooped my wife into my arms and rushed her straight to the bathroom for a steamy shower together. We were kissing passionately when, out of the corner of my eye, I noticed something: the toilet seat was flipped up. I froze. Seven years ago, my wife had read a post online claiming that when men pee standing up, bacteria splash onto the seat. She begged me to sit down to pee for the sake of her health. I have kept that promise. For seven years of marriage, that seat has never been up. A knot formed in my stomach, but the bathroom was spotless, so clean it looked staged, not a single stray hair anywhere. Then I noticed the shower temperature. It was set five degrees lower than her usual 43°C. Men like cooler showers. Women like them hotter… At that moment, I knew, Ruby Lynch had cheated on me.

On the eve of the National Robotics Championship, I smashed my carefully designed bot to pieces and announced my withdrawal. Everyone said I was a fraud who was quitting out of fear of being exposed. Online, the netizens mocked me relentlessly. Only one person, Adrian Cross, the so-called genius of the century, spoke up in my defense, his voice dripping with false sincerity, "I believe in River Lowell’s skills. Only he deserves to be my opponent. No matter what setbacks he’s facing, I hope he comes back to the arena and proves himself." In my previous life, the robot I built was identical to his. No matter how I tried to prove he had copied me, Adrian stood before the cameras, wearing his benevolent mask, and said, "It’s fine. This robot can go to River. I can always build something even better." His fans swarmed me, tearing me apart online, and no one believed in my talent. I swallowed the humiliation and vowed to rebuild my robot from scratch. However, when I was assembling it, the Power Core in my kit exploded, shattering my skull. That same night, I was rushed into the ICU. Netizens clapped and cheered, saying I got exactly what I deserved. That night, my girlfriend, Lila Hart, signed the hospital’s DNR consent form without hesitation. Until the day I died, I never understood how Adrian had gotten my robot’s data or why Lila had joined forces with him. When I opened my eyes again, I was back on the very day of the competition.

[พิชญ์ x มัดหวาย] "เขา"เป็นพี่ชายที่อบอุ่นและแสนดีของน้องสาวตัวเอง แต่กับเธอแล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลยแม้แต่น้อย "มัดหวาย"ต้องตกเป็นที่ระบายอารมณ์ของพี่ชายเพื่อนสนิทอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ฮึก! ถ้าพี่เกลียดหวายแล้วพี่มานอนกับหวายทำไม" "ผู้ชายน่ะ สามารถเอาคนที่ตัวเองไม่รักได้นะ..." "...เผื่อเธอจะไม่รู้เรื่องนี้" "เลว หวายเกลียดพี่" "ฉันก็ไม่ได้พิศวาสเธอเหมือนกัน และก็จำเอาไว้ด้วยว่าฉันจะไม่มีความรู้สึกอื่นให้กับคนแบบเธอ นอกจากเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์เท่านั้น" สำหรับ "ล่ามรัก" จะประกอบไปด้วยเรื่องราวของ 2 คู่ ได้แก่ 1.Chained Love ล่ามรัก [ภาคิน x ลูกพีช] 2.Chained Love ล่ามรัก 2 [พิชญ์ x มัดหวาย] โดยตัวละครจะมีความเกี่ยวข้องกันคือ 'พิชญ์' และ 'ลูกพีช' เป็นพี่น้องกันค่ะ

เมื่อจับได้ว่าแฟนนอกกายนอกใจ อย่าคิดว่าจะได้เห็น “มายู” ลูกสาวของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลในแถบภาคเหนือ นอนร้องไห้คร่ำครวญเพราะเสียดายผู้ชายเลว ๆ คนหนึ่งที่ตัดออกไปจากชีวิต เธอตอบรับคำชวนของเพื่อน พากันไปเที่ยวสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง และได้พบกับ “โปรด” หนุ่มหล่อเจ้าของบาร์โฮสต์ ที่สวมรอยเป็นหนุ่มโฮสต์ตัวท็อปปรากฏตัวอยู่บนเวที ด้วยความอยากเอาชนะผู้หญิงที่เป็นมือที่สาม ซึ่งทำให้ความรักของเธอจบลง มายูจึงยกมือขึ้นประมูลดริงค์ และเป็นฝ่ายชนะไปในที่สุด เธอได้รับคำเชิญจากโปรดให้ขึ้นไปนั่งดื่มด้วยกันที่ห้องวีวีไอพี และเกิดความสัมพันธ์อันเร่าร้อนกันที่นั่น ทว่าพอตื่นขึ้นมาเขากลับพบเพียงห้องที่ว่างเปล่า ไร้คนนอนอยู่ข้างกาย ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความสุขอันวาบหวาม และเงินหนึ่งพันบาทไว้ให้ดูต่างหน้า ----- นิยายเรื่องนี้ จัดอยู่ในเซต "ตระกูล เดอคามีย์" มีด้วยกันทั้งหมด 3 เรื่องนะคะ สนุก ครบรส ไม่มีนอกกายนอกใจ 1. แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส (มาคัสxพระพาย) รุ่นพ่อแม่ 2. อ่อยรักพี่พัตเตอร์ (พัตเตอร์xไอติม) น้องชายฝาแฝดของมายู 3. สัมพันธ์ลับของมายู (โปรดxมายู)

“จำเอาไว้ ฉันไม่เคยเอาใครซ้ำ และไม่คิดจะสานต่อกับใคร” เธอถูกวางยาและร้องขอให้เขาช่วย ส่วนเขาก็แค่อยากหาที่ระบาย แต่หลังจากได้ลิ้มลองก็ดันติดใจ จึงยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นเด็กเลี้ยง “หนูต้องเป็นเด็กเลี้ยงของคุณนานเท่าไหร่ แล้วถ้าวันไหนคุณเบื่อ คุณก็จะเขี่ยหนูทิ้งใช่ไหมคะ” “ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนั้น แต่มีสิ่งเดียวที่เธอควรรู้เอาไว้ ว่ามาแต่ตัวได้ แต่อย่าเอาใจลงมาผูกติดกับความสัมพันธ์นี้” แต่ทว่าความใกล้ชิดกลับทำให้หัวใจสั่นไหว เธอโสด และคิดว่าเขาไม่มีคนรัก เลยลองเสี่ยงทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร สุดท้ายก็พบกับความผิดหวัง และเขาก็ไม่ยินยอมที่จะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ----- นิยายเรื่องนี้ จัดอยู่ในเซต "ตระกูล เดอคามีย์" มีด้วยกันทั้งหมด 3 เรื่องนะคะ สนุก ครบรส ไม่มีนอกกายนอกใจ 1. แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส (มาคัสxพระพาย) รุ่นพ่อแม่ 2. อ่อยรักพี่พัตเตอร์ (พัตเตอร์xไอติม) ลูกชาย 3. สัมพันธ์ลับของมายู (โปรดxมายู) ลูกสาว

เขาขีดเส้นกั้น ให้สถานะเธอเป็นแค่ ‘น้องสาว’ ทว่าเธอกลับคิดกับเขา มากกว่าคำว่า ‘พี่ชาย’ เมื่อลูกสาวเพื่อนสนิทของผู้เป็นแม่ใฝ่ฝันอยากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคณะเดียวกัน ทำให้ “พัตเตอร์” หนุ่มหล่อสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปี 2 ต้องมารับบทพี่ชายจำเป็น แต่ทว่า “ไอติม” นักเรียนชั้นมัธยมปลาย สาวสวยใบหน้าจิ้มลิ้ม กลับหมายมั่นว่าจะจีบพี่ชายคนนี้เป็นแฟนให้ได้ คนที่ไม่เคยสนใจเรื่องความรัก แต่กลับมียัยเตี้ยมาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ จะยังคิดกับเธอแค่น้องสาวแน่หรือ ----- นิยายเรื่องนี้ จัดอยู่ในเซต "ตระกูล เดอคามีย์" มีด้วยกันทั้งหมด 3 เรื่องนะคะ สนุก ครบรส ไม่มีนอกกายนอกใจ 1. แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส (มาคัสxพระพาย) รุ่นพ่อแม่ 2. อ่อยรักพี่พัตเตอร์ (พัตเตอร์xไอติม) 3. สัมพันธ์ลับของมายู (โปรดxมายู) พี่สาวฝาแฝดของพัตเตอร์

It was the apocalypse. A zombie apocalypse. We should've been running for our lives, but my girlfriend, Yvonne Brown, refused to. She wanted to buy as much time as she could for her incompetent childhood friend, Yves Claude, to hop into the last helicopter that would take survivors away. But the retreat was our group's only way to survive in this apocalypse. Yves was not showing up anytime soon. I had no choice but to knock her out and drag her into the chopper. And Yves, the one she could never seem to forget, died in the swarm of undead. I, however, survived thanks to what I did. Yvonne and I lived happily in a safe zone. And then that fateful day came. I was going to take over the territory and lead humanity on an attack against the zombies. The night before that decisive strike, Yvonne spiked my water with anesthetics. When I was caught helpless, she tossed me into the horde of zombies. The swarm of undead tore my flesh open, and the pain killed me. Yvonne? She stood on the wall coldly, a sneer decorating her lips. "Yves could've lived, but you took that chance away from him! You selfish monster, you killed Yves! I will make you suffer what he suffered! You'll pay for it with your life!" Death took me, but it tossed me all the way back to the day of the retreat. The day Yvonne adamantly insisted on waiting for Yves. Well, if she was so happy to live through a world like this with her friend, who am I to say no? I would grant her that wish, even if she would end up as zombie food.

Days before my wedding, I received a video of my fiancee, Alice Moore, being violated against her will. By the time I find her, she's covered in bruises, her body bare. She wails as she punches me in the chest, demanding to know why I didn't come to her sooner. She says her life has been ruined. As I hold her close, I make her a promise, saying that I would never scorn her. I even promise to give her 10% of my company shares as a wedding gift, hoping that it will put her at ease. Everyone says I've lost my mind for going to such lengths for a woman who has been sullied by another man. But then, I end up overhearing Alice giggling away with her friend in the bathroom. "That fool actually believed me and thought I'd been abducted. Cole and I went at it for three days in a row. I had the best time of my life! Oh, well. Since I can't marry Cole, my only option is to let him be the first man I take to bed before I get married." Miranda exclaims in shock, "What if Luke finds out about it? Aren't you afraid of that happening?" "He's a complete idiot. He even promised to give me his company shares as a wedding gift!" Alice retorted derisively. "There's no way he'd find out about this. I'm only marrying him because his family is one of the richest in the city. Otherwise, you couldn't even pay me to date him. Who would want a guy as boring as him?" I remain frozen outside the bathroom, feeling like I'd just taken a plunge into icy water. So be it, then. The wedding ceremony will proceed as scheduled, but I'll have to make some adjustments as to who the bride will be.