Generation X Y Z Years

ตามจีบ ตามเปย์เธอมาตั้งนานแต่สถานะดันเป็นได้แค่ รุ่นพี่-รุ่นน้อง เหตุผลหลักๆก็คือ ไม่คู่ควร! อีกฝ่ายฐานะสูงเสียดฟ้า แต่อีกฝ่ายกลับวิ่งวุ่นทำงานใช้หนี้ทั้งปีทั้งชาติ “กับไอ้แค่เศษเงินแสนเดียว ทำไมไม่ขอพี่?” สำหรับคนบางคนมันก็คงเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนบางคนมันแทบจะให้ชีวิตใหม่กับตัวเองได้เลย แต่ไม่ว่าจะผลักไสผู้ชายคนนี้อีกสักเท่าไหร่ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเธออยู่ดี ไทม์ บริหารปี4 หล่อ สุภาพ สายเปย์ เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคน หื่นนิดๆ นิสัย : เอาใจใส่ มีความเป็นผู้นำ ไม่หวงเงินกับคนที่ตัวเองรัก แต่บางครั้งก็ออกแนวบังคับให้ทำตามใจของตัวเอง “พี่ซื้อมาให้เราไม่ได้จะให้คนอื่น ถ้าเราไม่เอา ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับพี่” มีนา บริหารปี2 สวยหวาน แต่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง นิสัย : ชอบด้อยค่าตัวเอง ขี้เกรงใจ “ฉันไม่อยากดึงพี่เขาลงมาอยู่ในโคลนตมกับฉัน” “เมื่อกี้พี่กดเลขอะไรไป” “1215ค่ะ” “จำไว้ด้วยล่ะ ประตูห้องนี้พี่เปิดให้เราเข้ามาได้ตลอดเวลา”

My husband threw me into the crocodile pit to help his childhood sweetheart, who was a KOL, gain popularity. To make the live stream more realistic, he personally tossed bait at me. “Have you not eaten? My grandma can run faster than you!” He watched as I bled from my abdomen, believing I was just pretending to be pitiful. When I asked for a divorce, he kicked me to the ground. “Since you love pretending to be pitiful to ask for a divorce, why didn’t you just let the crocodile kill you?” I handed him a medical report. “My child died because of you. Does this count as pretending to be pitiful?”

At my best friend's wedding, a girl lunged forward and caught the bouquet—only for it to slip from her hands and land squarely in my arms. My best friend, Lauren Walker, beamed at me. "Madison, looks like you're the next bride." The guests exchanged knowing glances and turned toward my boyfriend of eight years—Mason Ryder, the CEO of the Ryder Group. But he calmly plucked the bouquet from my hands and casually passed it to the girl standing beside me—his secretary, Natalie Carter. "She caught it first." He ruffled my hair, his voice gentle. "Be good. Give it back to Natalie for now. We'll wait for the next time." The spotlight—and the guests' attention—shifted with the bouquet, settling on Natalie. I looked at her startled yet shy expression, then rested a hand on my stomach and forced a bitter smile. Mason didn't know there wouldn't be a next time. Our eight-year promise had already come to an end, and we still hadn't taken the step into marriage. And I had already promised my parents, who were royalty, that next week, I would leave and return to Montelvia to inherit the family legacy.

The nights in Vicente were a coexistence of order and gunfire. Tonight was the wedding, ten years overdue, between Anthony Oliver, the don of the Oliver mafia family, and Mabel Samson, the woman who had stood beside him through bloodshed, betrayals, and underworld wars. A top-tier luxury hotel had been cleared by the family's soldati. Below them glittered a sea of city lights; above them bloomed fireworks commissioned for the future Donna alone. The man known for his ruthlessness knelt on one knee with a rare diamond ring, his eyes filled with rare tenderness. "Mabel," he said, "you walked through hell at my side. Let me give you peace for the rest of your life." It seemed that all the sacrifices and patience had finally led somewhere. However, just as Mabel's fingers were about to touch the ring, a piercing scream came from above. "Don't! Anthony! Save me!" That single cry drew all of Anthony's attention away. The girl was not unfamiliar to Mabel. Two years earlier, Anthony's twin brother had been tortured to death by a rival mafia family while covering his retreat. His body was never recovered. And Cheryl Reyes was the fiancée he had protected with his life. Mabel watched as the man she loved abandoned everything without hesitation and ran toward another woman. She stepped forward and tried to stop him. "Don't go. The wedding isn't over." However, when their eyes met, the Don accused her coldly of being heartless and selfish. And in that moment, Mabel felt tired. Perhaps it was time, just once, to choose herself over the Family.

อยากได้ผู้หญิงตัวเล็กเป็นเมียเว้ย ไม่ใช่ได้ผู้ชายตัวเท่าควายมาเป็นผัวแบบนี้

"เธอคือเด็กใสซื่อหน้าตาน่ารักมาก เเต่ดันเป็นเมียนักเลงที่มีใบหน้าหล่อดั่งเทพเจ้า เเต่นิสัยโคตรเถื่อน เลว โหด ปากเข็ง เย็นชา ไม่มีใครกล้าลำเส้นนอกจาก เมียเด็กที่ชื่อยาหยี..." เรื่องย่อ "เราเลิกกันเถอะค่ะเฮียศึก เค้าไม่อยากคบกับเฮียเเล้วฮึก!!" "เพราะ?" "มีคนส่งรูปมาให้เเละมีผู้หญิงน่าอกตู้มๆนั้งอยู่บนตักเฮียด้วย เฮียนอกใจเค้า หนูไม่รักเฮียศึกเเล้วเราเลิกกันฮึก!ฮื่อๆ" ตึกๆๆๆๆ จากนั้นเธอก็วิ่งหนีออกไปจากผับ99ที่ดังที่สุดไปด้วยความเสียใจใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ส่วนเขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งเกินจะคาดเดา โปรดติดตามชมกันในเนื้อหา เเนะนำตัวละคร พระเอกชื่อ พันศึก อายุ30ปี สถานะมีเมียเเล้ว นิสัยเป็นคนเย็นชา ขี้หึงสุดๆโหดกัับทุกคนยกเว้นเมีย พูดน้อยไม่ชอบสุงสิงกับใครนอกจากเพื่อนของเขาเท่านั้น ไม่เจ้าชู้รักเเค่ยาหยีคนเดียว ที่สำคัญเยโคตรเก่ง นางเอกชื่อ ยาหยี อายุ19ปี สถานะมีผัวเเล้วผัวโหดมาก นิสัยน่ารักใส่ซื่อ เชื่อคนง่าย ขี้หวง ขี้อ้อน โกรธง่ายหายเร็ว เกลียดผู้ชายเจ้าชู้

"แอบรักเพื่อนข้างเดียวก็ว่าเจ็บแล้ว แต่รู้ว่าเพื่อนรักใครเจ็บยิ่งกว่า" ทั้งที่เธอทุ่มเททุกอย่างให้เขา แต่เขากลับเฝ้ามองใครอีกคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหันกลับมา แต่สุดท้าย...เธอก็ยังเลือกจะยืนอยู่ข้างเขา ในจุดที่เจ็บ แต่ก็ยังรักอยู่ดี

คำโปรย : แฟนหนุ่มขี้เงี่ยน กับเพื่อนสาวร่านเงียบเปิดโลกแห่งการเรียนรู้เรื่องเซ็กส์

I've been mated to Alpha Alaric Goremane for five years, and I'm still a virgin. On the night he claims me, I stand before him, naked. With my heart pounding against my chest, I muster the courage to step forward and wrap my arms around him. But he pulls away, and then comes the words that lingered in my head for years like a devil's whisper. "I'm sorry, Kyna. I have severe germaphobia and can't handle physical intimacy. Please give me some time." In that moment, my heart plunges into the abyss. But when I see the torment in his eyes, I convince myself that he doesn't love me any less. He's just sick, and all I have to do is wait. So, I wait for five long years. On our fifth mating anniversary, I cross thousands of miles in a raging storm just to see the look of delight on his face when I surprise him. Sure enough, I see the warmth in his eyes and gentleness in his expression. But what a pity… it isn't for me. The Alpha, who claims to be an obsessive clean freak, is on one knee before his childhood sweetheart. He gently slips off her rain-soaked heels, dries her feet, and warms her cold toes with the heat of his palm. It's as if that's the most natural thing in the world, and as if his world holds no one else. He sighs. "Serene, how many times have I told you that you'll catch a cold? What would you do without me?" In that instant, the last of my delusions shatters. I finally realize that his germaphobia is selective, and I'm simply the one he can't bear to touch. Instead of making a fuss, I slip off the ring I've worn for five years and walk into the storm without looking back. Later, I hear he tries to win me back with the most expensive roses in the city. But the Kyna Lupen who loves him is long gone.

My boyfriend's childhood sweetheart, Janine Swettenham, returned to the pack, alone and heavily pregnant. To protect her reputation, Aiden Monroe decided to mark her. I asked him in disbelief, "What about me? What about our baby?" He just shrugged and said, "Janine’s not like you. I’m the only family she has left. She can’t handle the gossip. Just wait for me. Once she has the baby, I’ll mark you." However, Aiden forgot that I don’t have any family either. While the entire pack mocked and slandered me for being pregnant out of wedlock, Aiden was by Janine’s side, holding her hand through every hospital visit. That’s when I finally understood that some favoritism didn’t need a reason. I left in fury. Then, the accident happened. I lost the baby. Broken and numb, I chose to walk away from it all. I left both him and the pack, vanishing from his world completely. Five years later, I returned, accompanying my mate on a business trip to the Silverglade Pack. Craving the taste of old memories, I went to the pack restaurant alone. I never expected to run into Aiden again. He looked at me with that same cold gaze and said, "You’ve caused enough trouble, haven’t you? The kid must be four by now. Bring him back. He can grow up alongside Janine’s child."