Generation X Y Z Years

Shortly after I married Andrew Lorne, my mother-in-law has my husband's widowed sister-in-law move in with us. She wants my husband to bear the responsibility of caring for two families. My husband says he wouldn't be who he is without his elder brother's help, so he won't let his sister-in-law suffer. And so, she and her son steal my home and my husband's love. Meanwhile, my daughter and I are banished to the countryside. On the first day of our banishment, I'm violated and murdered by beggars who barge into the house. … It takes three years for my husband to remember me. He comes to the countryside to take me home. "Come out, Jovana. I'll immediately bring you home as long as you agree to give your property to Tiana as an apology for the things you've done." As soon as the words are out of his mouth, my daughter emerges from the yard, which is overgrown with weeds. She tells him I was dead. He doesn't believe her. He allows his mother to beat my daughter half to death and berates me while he's at it. "How dare you, Jovana! You haven't learned your lesson at all, have you? These dirty tricks are all you know, and you even taught our daughter to lie! It's been years, yet you still can't compare to Tiana!"

เขาเป็นผู้ชายเพรียบพร้อมไปหมดทุกเเละเป็นมาเฟียอันดับหนึ่งของประเทศ!!!ไม่มีใครกล้าล้ำเส้นเป็นอันขาด เพราะเขาโหดเหี้ยมที่สุดในบรรดาเมาเฟีย เขาทั้งหล่อ! รวย! เถื่อน! เย็นชา! โหดสุดๆ เเต่ทว่า...เเต่งงานเเล้ว!!! เนื้อหาในเรื่องบางส่วน "ไปไหนมา โทรไปไม่รับอ่านไลน์ไม่ตอบ" ทันทีที่เจอหน้าฉันน้ำเสียงเรียบเย็นที่เปล่งออกจากริมฝีปากหนาจนคนที่ยืนฟังถึงกับขนลุกชัน ในสมองของฉันตอนนี้หาวิธีพูดยังไงก็ได้ที่ทำให้เขาใจเย็นที่สุด เห็นหน้าเขาก็รู้เเล้วว่าสุดจะทนกับคนอย่างฉันอ่า จะตอบยังไงดี ตอบเเบบเดิมก็เเล้วกันฉันเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมตอบคำถาม "กะก็ไปทำรายงานบ้านเพื่อนหนูไง" ฉันพยามคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเเล้วนะเเต่ทำไมมันยังสั่นอยู่ อย่างน้อยๆฉันต้องอ้างทำรายงานก่อนดีกว่าบอกว่าไปผับนิ นี่ฉันคิดดีเเล้วนะทุกคน "ฉันถามเป็นครั้งสุดท้าย ไป..ไหน..มา" เขาพูดเก็บอารมณ์เเบบสุดๆ เเละเน้นคำด้วยน้ำเสียงหนักๆใช่เขารู้เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ฉันเเอบหนีเที่ยว เเต่ก็พลาดอีกตามเคย...

เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...

“นายต้องการอะไร?” “นาย?” “ก็นาย…ไง” “เรียกชื่อฉันใหม่อีกที! ถ้ายังเรียกไม่ถูก เพื่อนเธอได้รู้เรื่องของเราแน่ๆ!”

พายุ นักธุรกิจหนุ่มเบื้องหลังของเขาคือมาเฟีย เขาไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหน จนแม่กลุ้มใจเพราะกลัวว่าเขานั้นอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิง จึงได้เรียกลูกชายคนเล็กเข้ามาพูดคุยและได้ข้อสรุปก็คือให้สายฟ้าลองแนะนำหาผู้หญิงดีๆสักคนให้พี่ชายของเขาหน่อย ขอแบบที่อดทนและทนต่อนิสัยหยาบของพายุได้ และที่เห็นในตอนนี้แบบไม่ใกล้ไม่ไกลก็น่าจะเป็น..ชะเอม เพื่อนสนิทของอลิสแฟนสาวของสายฟ้านั่นเอง

ตามจีบ ตามเปย์เธอมาตั้งนานแต่สถานะดันเป็นได้แค่ รุ่นพี่-รุ่นน้อง เหตุผลหลักๆก็คือ ไม่คู่ควร! อีกฝ่ายฐานะสูงเสียดฟ้า แต่อีกฝ่ายกลับวิ่งวุ่นทำงานใช้หนี้ทั้งปีทั้งชาติ “กับไอ้แค่เศษเงินแสนเดียว ทำไมไม่ขอพี่?” สำหรับคนบางคนมันก็คงเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนบางคนมันแทบจะให้ชีวิตใหม่กับตัวเองได้เลย แต่ไม่ว่าจะผลักไสผู้ชายคนนี้อีกสักเท่าไหร่ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเธออยู่ดี ไทม์ บริหารปี4 หล่อ สุภาพ สายเปย์ เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคน หื่นนิดๆ นิสัย : เอาใจใส่ มีความเป็นผู้นำ ไม่หวงเงินกับคนที่ตัวเองรัก แต่บางครั้งก็ออกแนวบังคับให้ทำตามใจของตัวเอง “พี่ซื้อมาให้เราไม่ได้จะให้คนอื่น ถ้าเราไม่เอา ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับพี่” มีนา บริหารปี2 สวยหวาน แต่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง นิสัย : ชอบด้อยค่าตัวเอง ขี้เกรงใจ “ฉันไม่อยากดึงพี่เขาลงมาอยู่ในโคลนตมกับฉัน” “เมื่อกี้พี่กดเลขอะไรไป” “1215ค่ะ” “จำไว้ด้วยล่ะ ประตูห้องนี้พี่เปิดให้เราเข้ามาได้ตลอดเวลา”

I had been in love with Anton Stark for fifteen years, and it was always sweet until another woman appeared. He began to act distant and used every trick to force me into a divorce. I clung to him desperately, even though I was battered and bruised, hoping he would change his mind. But eventually, I woke up. Some relationships should come to an end.

As I was cleaning up the house, I noticed something had fallen out of the cabinet my wife always kept locked tight. I remembered Megan's constant warnings. "That cabinet holds all our family's important records. If anything gets lost, there's no getting it back. Just leave it alone and don't touch it." Worried something valuable might have fallen out, I rushed to pick it up. But what I found was a thick stack of remittance slips. From forty years ago to now, every month, my wife had been sending money to the same account. And that's when it hit me. My wife had been lying to me. The money I'd been pouring into this family had been flowing right out, into the hands of someone else.

At my best friend's wedding, a girl lunged forward and caught the bouquet—only for it to slip from her hands and land squarely in my arms. My best friend, Lauren Walker, beamed at me. "Madison, looks like you're the next bride." The guests exchanged knowing glances and turned toward my boyfriend of eight years—Mason Ryder, the CEO of the Ryder Group. But he calmly plucked the bouquet from my hands and casually passed it to the girl standing beside me—his secretary, Natalie Carter. "She caught it first." He ruffled my hair, his voice gentle. "Be good. Give it back to Natalie for now. We'll wait for the next time." The spotlight—and the guests' attention—shifted with the bouquet, settling on Natalie. I looked at her startled yet shy expression, then rested a hand on my stomach and forced a bitter smile. Mason didn't know there wouldn't be a next time. Our eight-year promise had already come to an end, and we still hadn't taken the step into marriage. And I had already promised my parents, who were royalty, that next week, I would leave and return to Montelvia to inherit the family legacy.

My husband threw me into the crocodile pit to help his childhood sweetheart, who was a KOL, gain popularity. To make the live stream more realistic, he personally tossed bait at me. “Have you not eaten? My grandma can run faster than you!” He watched as I bled from my abdomen, believing I was just pretending to be pitiful. When I asked for a divorce, he kicked me to the ground. “Since you love pretending to be pitiful to ask for a divorce, why didn’t you just let the crocodile kill you?” I handed him a medical report. “My child died because of you. Does this count as pretending to be pitiful?”