November Story

As the male lead, Henry Johnston, forces himself on me, a row of comments suddenly appears before my eyes. "Henry is about to misunderstand and think Aria drugged him! The angst is about to begin!" "I'm thrilled just thinking about Henry regretting dearly after Aria dies!" "Keep up the act, Henry. After she dies, you'll be hugging her corpse and crying every day." That is when I realize that I am the tragic female lead in a story where I am destined to be tormented until I die. The readers treat my death as a highlight to push the plot forward. They are counting down to my death. As I look at Henry, who is panting on top of me, anger courses through me. I grab a table lamp and smash it into him, killing him on the spot. Who says that the one who dies in a toxic romance story must always be the female lead?

It was the climactic moment of my game, but the enemy's flash bang blinded me. After I reopened my eyes, I found myself in the world of the post-apocalyptic underdog comeback story I'd ranted about to my friend the day before. No, I wasn't the protagonist with a cheat for a system. Instead, I was the cannon fodder who suffered the worst fate. He also had my name. I found myself locked outside the armored vehicle while a swarm of high-level zombies had surrounded me. 'Blast,' I thought. 'All this just because I flamed them? And I just made a pentakill after my 8-win streak!' I told myself to calm down and let my mind do its work, but then the laughter of this body's wife echoed from the walkie-talkie. "Stop covering for him, gunners! We're livestreaming to the whole camp. My husband's going to rip these Tier Six zombies to shreds!" Then, the woman's useless male best friend buzzed with excitement. "I'll have a permanent spot in the inner city if he distracts the horde and they rip him apart in the process, babe!" If this went the way of the original story, I'd beg for help only to get no answer and be ripped apart by the zombies. Fortunately, I wasn't the same coward this guy used to be. The woman kept egging me on. I sneered. I didn't spend years playing competitive games for nothing. And so, I grabbed a high-frequency concussion grenade that could get the attention of every single zombie in a 3-mile radius, smashed the ventilation valve of the armored vehicle, and hurled the grenade inside.

"The Rossi family doesn't need a Don. We just need a Donna." As the only heiress of the Rossi family, this was the law that I had set when I received the Browning pistol—a pistol that resembles the ultimate authority in the Rossi family—from my Papa when he was on his deathbed. But three years ago, the police relentlessly investigated the money laundering business that my fiance, Lorenzo Moretti, was in charge of. If that business were to get exposed, the Rossi family's hundred-year-old legacy would be ruined. In order to protect my family's legacy and to allow Lorenzo to continue legalizing my family's businesses, I decided to become the scapegoat for all the crimes. On the rainy night of my arrest, I personally handed the pistol over to Lorenzo. "Protect my family for me before my return." This gave Lorenzo legitimate authority to run my family. He used the pistol to purge my subordinates and take over the family business. He even broke my law by announcing to the public that he'd become the next Don soon. An invitation with golden borders is soon leaked from the family's inner circle. Lorenzo's and another woman's names are printed on the cover. During a visit, my private lawyer says mockingly, "If you don't get out of prison now, the Rossi family might take on another man's last name for real." I just sneer in response. After that, I get bailed out of jail in advance and return home to celebrate Lorenzo's "funeral". But no matter how many times I scan my iris at the biometric scanner in the estate, the result always comes out wrong. A young woman, who's toying with the pistol, opens the door at that moment. The contempt and disdain in her eyes are plain to see. "Where the hell did a crazy woman like you come from? You came to the wrong place. This is my private turf, you know."

After returning home from a flight, I realize that my bottle of hair conditioner has run out in the bathroom. The thing is, my husband, Carlos Zappa, doesn't use hair conditioner at all. Seeing Carlos through the frosted glass, I decide to probe him for answers. "Did any guests stay over lately? Or have you started doing hair care?" Carlos flips through the documents, which are stamped with the Zappa family crest, impatiently at my questions. "Maybe a maid accidentally toppled the bottle over when she was cleaning the bathroom. Also, why are you annoying me with such minuscule matters?" When I put on the bathrobe, I feel a ticklish sensation coming from the collar. As soon as I look down, I notice a strand of dried yellow hair being entangled in the collar. The moment the steam dissipates, I see two pairs of intertwining handprints on the bathroom's glass door. I never thought that my home would grow this popular during my one-week trip away from home. I've been married to Carlos for three years, and yet this is my first time finding out that he's actually this wild in bed. So, I secretly text my father, the Don of the Carozza family. "Dad, Carlos has cheated on me. Does the bet we made three years ago still count?"

ความถูกต้องกับความรักมักสวนทางกันเสมอ... ในเมื่อเลือกใครไม่ได้ ก็รักมันไปทั้งสองคนนั่นแหละ!

“ไคล์อยู่มั้ย?” “นายอยู่ด้านในครับ แต่ว่า….” “ขอบใจนะ” หรรษาเดินตัวปลิวเข้าไปด้านในคลับหรู ก่อนเปิดประตูห้องVVIPเข้าไป เจอปาร์ตี้ของชายหญิงหลายคู่ ก่อนขาเรียวจะเดินตรงคว้าแก้วเหล้าเต็มแก้วแล้วหยุดที่หน้าชายหนุ่มนัยตาเย็นชา ซ่า!!!! แก้วเหล้าทั้งแก้วราดลงบนศรีษะของหญิงสาวที่กำลังนั่งคลอเคลียร์ชายหนุ่มตรงหน้าจนหญิงสาวคนนั้นกรีดร้องออกมา “กรี๊ดดดดดด” “สาระแน!! ไสหัวออกไปห่างๆ!” หรรษาเอ่ย “หรรษา!! เธอทำอะไร” ไคล์เอ่ย “มือมันลั่น” หรรษาเอ่ย “มานี่!” ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนลากแขนหญิงสาวออกจากห้องทันทีด้วยใบหน้าแสนน่ากลัว “ไคล์ หรรษาเจ็บนะ ปล่อยได้แล้ว” “เธอจะก่อเรื่องอีกนายมั้ย!” ไคล์เอ่ย “ใครใช้ให้นังนั่นมากอดนายก่อนละ” “เดี๋ยว! เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอเลิกรังควานผู้หญิงทุกคนรอบตัวฉันได้แล้ว!” ไคล์เอ่ย “งั้นก็เป็นอะไรกันซะซิ แค่นั้นก็จบ”หรรษาเอ่ย หรรษา แฝดน้องของกะตัญ จากเรื่อง กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย

นิยายเซ็ต มาเฟียบ้านปีกซ้าย “ ไคเดน ” ชื่อนี้ที่มามาพร้อมกับภาพของมาเฟียหนุ่มรูปหล่อ และเจ้าชู้เสน่ห์แพรวพราว แต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวและความนิ่งเมื่อเขาอยู่ต่อหน้าคนที่ไม่ถูกใจ “ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกผม ผมมีเมียที่ไหนแม่” “ ไม่ใช่ลูกมึงเลยสิ หน้าตาถอดแบบมึงมาเป๊ะ ไปทำผู้หญิงท้องตอนไหนมา” หรรษาที่ยืนกอดอกพร้อมกับไคเดน เบื้องหน้ามีเด็กหญิงน่าตาจิ้มลิ้มยืนอยู่ “ ผมไม่รู้แม่” “ มันน่าฟาดให้หัวแตกเลยดีมั้ย!!!” “เฮ้ยๆ อย่านะแม่ ผมไม่รู้จริงๆ คู่นอนผมมีเป็น 10 เป็น 100 ป้องกันทุกรอบ” “ ถุงยางอนามัยมันเสื่อมคุณภาพหรือไง ป้องกันยังไงมีเด็กหน้าตาเหมือนมึงอย่างกับย้อนเวลามายืนอยู่ตรงนี้เนี่ย!!” เสียงของหรรษาผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น “ ก็ผมไม่รู้จริงๆแม่” “ มึงไปหาคำตอบมา ไม่งั้นแม่จะฟาดที่หัวแตกเลย!!”

"ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักเธอ ทั้งๆที่เธอก็ชอบหนีฉัน" "นิวก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักจักรคนเดียว ทั้งๆที่จักรก็ใจร้ายมากเหมือนกัน"

“ธันเดอร์” มาเฟียหนุ่มผู้ที่ฟาดผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต มีวุฒิภาวะความเป็นผู้ใหญ่สูงพอตัว ผู้ชายพูดตรง ทำจริง เห็นผู้หญิงเป็นที่ระบายอารมณ์ จนกระทั่งมาตกม้าตายให้กับสาวแสบลูกมาเฟียเช่นกัน “บลิ๊ง” ลูกสาวคนโตของบรีสกับเฌอ(จากเรื่องรักพี่ชาย) หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยกลัวใครนอกจากพ่อเท่านั้นเป็นลูกสาวคนโตที่โหดจนน้องๆแค่ได้ยินขื่อยังสยอง ความแสบไม่ต้องนับ เพราะเธอคนนี้มีมากกว่าที่คาดคิด จนกระทั่งมาเจอมาเฟียหนุ่ม เรื่องยุ่งๆก็เกิดขึ้นมากมายหลังจากนั้น “ใครเหนือใคร รอชม!!!”

“ ถ้าเลือกเกิดได้ ก็อยากเกิดมาเหมาะสมกับเธอมากกว่านี้ ในฐานะที่ไม่ใช่พี่ชาย“ หนุ่มหล่อโสดมาดดี แววตามีแต่ความอบอุ่น ผู้ชายที่สุภาพและพูดเพราะคนนี้ เขาคือคนที่เธอเรียกว่าพี่ชายมาตลอดชีวิต “พี่ไทจะไปไหนคะ? ไม่นอนที่บ้านเหรอคะ?” “คืนนี้พี่มีนัดวันเกิดเพื่อนครับ ว่าจะนอนที่คอนโด” “แล้วใครจะไปส่งน้องไปเรียนละคะถ้าพี่ไทไม่อยู่” “พี่บอกคุณพ่อไว้แล้วครับ พรุ่งนี้คุณพ่อจะไปส่งหนูครับ” “ทำไมพี่ไทไปเที่ยวดึกๆได้ ทำไมหนูไปไม่ได้คะ ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ” “หนูยังเด็กนะโมลิน” “โตแล้วค่ะ โตจนมีแฟนได้แล้วค่ะ อุ๊บ!” “โมลิน ไหนพูดอีกทีซิว่ามีแฟน?” “อุ้ย! พี่ไทน่ากลัว ไปหาคุณแม่ดีกว่า” “เฮ้อ”