Novel & Cerita Nung Sinimulan Ko To Walang Naniniwala

“Oo. Syempre. Dahil alam ko rin yung lugar na 'to mismo. I mean yung eksenang yun mismo.” “Eh bakit hindi ka nagpakilala sakin? Na ikaw pala yung bumili.” “Because It's too complicated. Sinabi ko na yun diba? Pero nung nakita ko 'to.. Doon ko naisip na, What if.. may pag-asa na sigurong maalala at makilala mo na ako. At tama nga ako dahil ito yung panahon na nakabalik ka na.”

Matinding pingot na naman 'to! Hinarap ko na siya. "Hindi naman po, mama." Depensa ko, pilit na nilalabanan ang kanyang tingin. Pero alam kong hindi siya naniniwala. Paano? Wala siyang kaemo-emosyon man lang. "Aamin na nga ako." Pagsuko ko.

O kailangan pa nga bang magkaroon ng rason kung pwede namang wala? Hindi ko na alam kung alin sa mga opinyong mayroon ako ang tunay na nararamdaman ko at paniniwalaan ng aking sarili. Gayung ang bawat salitang aking binibitawan ay kinu-kontra ko rin ng kusa.

But on the other hand, I also don't get myself. Simula noong sinabihan niya akong maganda, nakita ko na lang ang sarili ko kahapon at ngayong araw na conscious na sa itsura ko. Na baka kulang lang ako sa ayos kaya hindi masyadong nakikita ang "ganda" ko.

Nag-uumpisa na isyang kabahan. "Ganoon ba? Ano ba 'yan? Ano bang nararamdaman mo?" Wala siyang sinagot na kahit isa tanong ng kaniyang kaibigan. Ayaw niyang pareho silang mag-assume. Mas assuming pa naman ito sa kaniya. At isa pa, masyado siyang walang tiwala sa bibig ng kaniyang kaibigan. Kapag sinai niya rito, pniguradong sasabihin nito kay Adrian kahit na wala pang kahit anong confirmation ang kaniyang sinabi.

Her eyes and heart. I trust everything that we have is true. "I will never love somebody else the way I love you." hindi niya makakalimutan ang mga salitang yun. It's not a lie and he is very sure of that. Kasabay noon naalala na naman niya ang tagpo kagabi na agad nagpakuyom ng kamao niya. It shakes his faith but definitely not going to break it. Muli siyang napatingin sa kaharap at malungkot na ngumiti ulit ito sa kanya.