Novel & Cerita Biglang Pag Iyak Ng Walang Dahilan

Biglang lumambot ang reaksyon nito nang makita ang mga luha sa mata niya. Muli itong lumapit and this time he hugs her tightly. He feels defeated and broken, "I'm so sorry baby." He rubs her back making her cry louder, "Please don't cry... nabigla lang ako." Binitawan siya nito at masuyong hinawakan sa pisngi, "Please..." he said pleadingly with his tears flowing down on his own cheeks but he tries to fake a smile, "Nabigla lang ako... sorry." He kissed her in the forehead, "I didn't mean to shout at you... sorry baby... please don't cry," paulit-ulit nitong pakiusap habang hinaplos-haplos ang mga pisngi niya upang mapatahan siya.

Muli akong napalunok sa kaba na naramdaman. “Paano kung nawala na yung dahilan?” Paano kung nawala . . . “Eh ‘di maghanap ng bagong dahilan.” Nice, nice. Gusto kong tapikin ang sarili kong balikat dahil nagawa kong ilusot ang sagot kong ‘yon, dahil alam ko sa sarili kong tama ako. Ipagyayabang ko talaga ‘to sa tatlong itlog sa condo!

"Ede mas makaka ipon ka na ngayon dahil mas malaki na ang sahod mo. Ibig sabihin niyan mas madali ka ng makakahanap ng malilipatan at aalis ka na rito." Pagak siyang natawa bago tumingin sa tanawing walang ibang makikita kung hindi mga kabli ng kuryente at bubong ng mga kabahayan na may naka ibabaw na gulong, kahoy, at iba pang pampabigat para hindi tangayin ang bubong nilang halatang malutong na dahil sa kalumaan. "Ikaw Bingo?" "Anong ako?" "Gusto mo ring umalis dito tama ba? Gusto mo bang hanapan kita ng trabaho?"

"Ikaw lang ulit? Bakit hindi ka pa umuwi, sinabi na sa iyong wala siya rito. Hindi ba? Bakit hindi ka na lang mapagod?" Mapagod? Nagulat ako sa tanong na iyon, ngunit hindi ko mahanap ang sagot ang tanong ni Mrs. Buenavista. "Kaya ko pong makita na mapagod ang sarili ko sa ibang bagay, pero ang mapagod maghintay kay Kali," Umiling ako. "I never see myself giving her up. Siguro nga po, mas mauuna ko pang sukuan ang sarili ko, bago ko makita ang sarili kong sukuan ang anak ninyo."

Personal man iyon o hindi ay palaging may alam sila. "This is the first time I'm being like this. I'll suddenly smile without any reason. Sayang nga lang at hindi ko siya nakilala kagaya ng kung paano ko gusto ang makilala siya. Isa pa, tay, hindi mo na malalaman ang tungkol sa bagay na may kinalaman doon, dahil iniwan mo na kami ni nanay." Sumasakit na naman ang puso ko dahil sa mga salitang aking binibitawan.

Reklamo ko pa. "Eh 'di 'wag! Sa lahat ng nakaratay ng matagal at nagkaroon ng amnesia, ikaw talaga 'yong naiiba. Ikaw 'yong tipo ng tao na parang wala man lang sakit. Tingnan mo nga 'yang katawan mo, oo nga't magaling na ang sugat mo, pero 'yang benda sa ulo mo ay hindi pa rin naaalis. So, ibig sabihin ay delikado pa 'yan!"

Nang maramdaman ang paunti unting patak ng tubig sa aking balikat, bahagya akong nakaramdam ng panic. Fuck, sabi na nga ba at uulan! Ni hindi ko man lang naenjoy ng matagal ang ninakaw na jet ski. “Guess I’ll have to go back now,” I whispered in disappointment. It’s risky kung magtatagal pa ako dahil maaring lumakas ang alon pag bumuhos na ang ulan. At sa tingin ko, malakas ang iiiyak ng langit ngayon since the sky is slowly turning gray.

“Oh… pagpag.” “Pagpag,” Akira seconded. “A 7-Eleven, of all places to leave ghosts behind.” “Has anyone researched why this is always the go-to place for dusting the dead off?” Nate asked with a laugh, but stopped himself when he noticed Akira still staring at the racks. “Yeah… no…” Akira trailed off, absorbing about two percent of what Nate said. She glanced back and forth between shelves, and eventually decided against herself and pulled out her wallet.

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

Kahit na papaano nasasanay na siya na hindi umiyak. "What's the tea today? Mukha kang zombie hahaa." "Nagsara na kasi yung pinapasukan namin na pagawaan ng mga shorts. Nagkaproblema yata sa pambayad ng lupa." paliwanag niya kahit na sinasakal ang puso niya. Malaki sana ang kita niya roon pero hindi man lang nagtagal. Kaagad ding nawala.