Peach Zelda

“พี่ไม่ได้รักเธอ.....แต่พี่รักพี่สาวของเธอ” ………………………. "พี่ศิราไม่เคยยิ้มให้โลมาแบบนี้บ้างเลย" "เอะอะอะไรก็พี่ดาวตลอด" "เลิกหาเรื่องดาวได้แล้ว" "เธอโชคดีกว่าดาวทุกอย่าง มีแต่คนตามใจ อยากได้อะไรก็ได้ แม้แต่ชื่อก็ยังดีกว่า แล้วยังจะเอาอะไรอีก" "มันผิดหรอที่แม่กับพ่อตั้งชื่อให้โลมาว่าโลมา แล้วตั้งชื่อให้พี่ดาวว่าดาวทะเล" "มันคือความผิดของโลมางั้นหรอ" "ถ้าโลมาเกิดก่อน หรือ โลมา ชื่อว่าดาวทะเล พี่ศิรายังจะทำกับโลมาแบบนี้ไหม" "มันผิดที่ชื่อ หรือ.....แค่เพราะเป็นโลมาก็ผิดแล้ว" ……………………….

เจ้านายดีๆ ก็เหมือนรักแท้ หลายคนเชื่อว่ามี แต่น้อยคนนักที่จะได้เจอ.....ซึ่งเจ้านายของฉันไม่ใช่คนดี แต่เป็นพวกยันเดเระ! ************************** "ไอ้เจ้านายใจร้าย วาจาพิกลพิการฟังไม่รู้ความ จิตใจหยาบกระด้าง ไม่มีเมตตาข้าทาสบริวาร ดีแต่สั่งให้ฉันทำงานล่วงเวลาจนไม่เคยได้ไปเดท ไอ้แว่นสี่ตาน่ารำคาญ!" "แฮ่กๆๆๆ ขอดัดแปลงคำพูดจากละครเรื่องดังหน่อยเหอะ แฮ่กๆๆๆ" ฉันหอบหายใจแรงหลังจากระบายความอัดอั้นในใจตลอดเวลาห้าปีที่มีออกไปบนดาดฟ้ากว้างของบริษัทที่คิดว่าไร้ผู้คน "ฮืออออ ทำไมต้องสั่งให้ทำโอทีทุกครั้งที่มีเดทด้วยเนี่ย! ความสาววัยแรกแย้มกำลังค่อยๆ ถูกกลืนไปตามกาลเวลา ความตื่นเต้นเร้าใจค่อยๆ แห้งเหี่ยวลงทุกวัน" "เป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เสียซิงสักทีเนี่ย" เพราะความโมโหเลยพูดจาไปเรื่อยไปเปื่อย แต่ทว่าใครจะไปคิด ว่าพอพูดจบประโยคฉันก็ได้โดนสมใจ (T^T)

Kata suamiku, cincin emas yang ia pakai di jari manisnya itu adalah pemberian dari almarhumah ibunya. Lambat laun aku mengerti bahwa aku sedang dibodohi. Cincin itu bukan dari almarhumah ibunya. Ya Tuhan, harus diapakan laki-laki ini? Bagaimana aku harus bersikap?!

Suamiku tidak pernah mencintaiku dan itu fakta. Satu-satunya alasan kenapa aku bertahan dalam pernikahan ini adalah karena aku mencintainya dan telah membelinya dengan sejumlah harta. Siapa sangka musim panas pertengahan Oktober lalu aku dikejutkan akan fakta lain dari suamiku. Fakta yang mungkin tidak akan pernah diterima oleh istri bahkan wanita manapun.

Apa yang sudah ia miliki, tidak boleh jatuh ke tangan orang lain. Begitu pun dengan Lea Khalilea.Dibuang oleh calon tunangannya sendiri, membuat Lea merasa tidak adil dan akhirnya rela menjadi orang ketiga dalam rumah tangga Varell Damington.Bukan hanya puas menjadi orang ketiga, Lea akhirnya menyadari satu hal keji dalam kehidupan Varell. Hal apa itu? Kamu pasti tidak bisa membayangkannya.

The life trial system "If You Think You Can Do Better, Prove It" burst onto the scene like a traveling circus promising wonders. The idea was plain enough: "If you reckon someone's life is a mess, and you think you can do better, go ahead and prove it. There's a reward waiting if you do." Before I knew it, my whole family had me pegged for the fool in the middle of the show. There was my mother, dreaming of turning me into some grand goose; my husband, who'd spent years dodging his rightful share of the family load; and my son, mortified by the very sight of me. They shoved me onto the "judgment seat" like I was the villain of the tale. Every last one of them swore up and down that, given my place, they'd manage my life better than I ever could. The stakes? Well, if they pulled it off, my consciousness would be erased—gone, wiped out like a mistake on a chalkboard—and turned into their personal servant. On top of that, they'd waltz off with a cool million dollars. But if they couldn't? Then I'd be the one raking in three million dollars. Now that's a gamble for the ages, isn't it?

The night before the company went public, my wife told me she had a surprise for me and reminded me to dress up for the occasion. I thought she was planning to reveal our secret relationship, and I was so excited that I couldn’t sleep all night. However, the next day, in front of everyone, she announced that I was a creepy obsessive admirer. On top of that, she revoked my promotion and gave my position to her first love who had just returned to the country. Everyone was waiting to see me humiliated. I froze for a moment but quickly composed myself, walking up to her first love with a faint smile. Then, I took off the badge on my chest and placed it on him. “As the new director, you should celebrate, shouldn't you? How about a wedding? I’ll officiate for you two.” Glaring at me coldly, my wife told me to get lost and stop embarrassing myself. What they didn’t know was that I was the key connection holding the entire company together. If I left, none of the investors would back them anymore.

แฟนหนุ่มธงดำรุ่นซีเคร็ท จีบก็ย๊ากยาก พอจีบติดแล้วจะทิ้งขว้างก็ไม่ได้ ทั้งติดหนึบ ขี้น้อยใจ แถมขี้หึงอีกต่างหาก คุณเคยเป็นกันไหม หลงรักคนที่เป็นไปไม่ได้ หากเพียงเขาเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่ต่างกันในเรื่องชนชั้นฐานะ ฉันคงจะไม่ทุกข์ใจแบบนี้ แต่ทว่าเขากลับเป็นคนที่ฉันไม่มีวันจะได้พบในชีวิตจริง ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ จะจับมือหรือสัมผัสกันก็ไม่ได้ ทำได้เพียงเฝ้ามองเขาผ่านหน้าจอโทรศัพท์เท่านั้น คำว่ารักที่ออกมาจากปากของตัวละครหนุ่มธงดำในเกมที่เคยทำให้ใจหวั่นไหว พอมาตอนนี้กลับกลายเป็นดั่งของมีคมที่กรีดแทงที่หัวใจ ฉันรู้ว่ามันเป็นเพียงบทสนทนาอัตโนมัติของเกม แต่ทว่าหัวใจของฉันมันกลับสั่นไหวขึ้นทุกที นับวันฉันก็ยิ่งโหยหา และถลำลึก….. เอลิออส ฉันรักนายเหลือเกิน ทำไมฉันถึงจริงจังขนาดนี้กันนะ ทั้ง ๆที่นายเป็นแค่ผู้ชายในเกมจีบหนุ่มเท่านั้น ความรักที่มีต่อนายมันมากขึ้นทุกที มันมากเกินที่ฉันจะทานทนไหว ฉันคงทนเล่นเกมนี้ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว เพราะมันเหมือนฉันจะกลายเป็นบ้าเข้าไปทุกที เพราะงั้น ฉันจึงตัดสินใจที่จะลบเกมทิ้ง และหวังว่า ฉันจะลืมนายได้ในเร็ววัน ลาก่อนที่รักของฉัน

Justin Davidson and Eva Walker, the long-lost heiress of the Walker family, fell in love. But Eva's adopted sister, Stella, drove a wedge between them. Even after Stella’s death, Justin couldn’t let go of her. He trampled Eva’s dignity, hurt her body, and forced her to wear Stella’s wedding dress and ring when he proposed. Eva’s parents only had eyes for Stella, too. To pressure Eva further, Justin even went so far as to hurt Eva's grandmother, the one who had raised her. On the day of the wedding rehearsal, Eva finally decided to walk away. However, when the truth came out, Justin dropped to his knees and begged her not to leave.

My younger sister and I were born twins, yet from the very beginning, our parents had zero fondness for me. My sister was the family's good-luck charm, while I was hailed as the harbinger of misfortune. I was blamed for every calamity, while she got all the credit for every blessing. Even after my death, I heard them say, "If we had abandoned her at birth, or even ended her life then, none of this would have happened." I had once tried desperately to win their approval, only to be met with cold indifference. When I finally secured a coveted civil service post, they celebrated me for the first time in my life. I naively believed that I had been acknowledged at last. But then, they said, "Give your job to your sister. She needs it more." At that moment, something inside me completely died. I tried so hard to cling to the hard-won proof that I was not the family's misfortune, yet even that slipped through my grasp. In the end, I lost everything, even the life they had never once cherished.