Red Sky In Morning の小説・ストーリー

Haist! Nang kumalma ako, doon ko napansin na nagsisimula nang magkulay kahel ang langit. Sumilip ako sa likod ni Ja, nakita ko ang dilaw na araw na nagsisimula nang maging kulay pula at unti-unti nang lumulubog sa karagatan. Its rays are like light beams that escaped from cottony clouds. Nagkukulay lila na rin ang ibang bahagi ng kalangitan.

Magkasalikop ang mga daliri namin at minsan napapahigpit pa ang hawak ko sa kanya sa tuwing umaalog ang eroplano nya. "Wow! Ang ganda ng kulay ng ulap." Hindi ko na napigilan ang sariling sabihin yun. Sa katunayan kulang ang salitang maganda sa kagandahan nakikita ko mula dito sa itaas. Iba ang kulay ng clouds. Pinaghalong kulay asul, dilaw, at kahel. "That's the sunset view when you are here above the sky." Sabi ni Sir kaya napaligon ako sa kanya. Nakita ko ang kakaibang kislap ng kulay asul niyang mga mata. Parang sumasayaw ito sa tuwa.

"Let's go. Kailangan natin kumuha ng pagkain para sa nararamdaman mo ngayon.” Nang makalabas ang kotse sa lugar ng karerahan ng kabayo, ang langit ay mabilis nang nagdidilim. Ang paglubog ng araw sa tabi ng dagat ay napakaganda—may mga kulay ng pula, kahel, at lila na pinagsama na napakahirap alisin ng tingin ng kahit sinong tao.

Wala dapat akong ipangamba. "It's not important, I forgot about it already." Hindi ko alam kung maniniwala ba siya sa palusot ko pero sana oo. Nagsimula nang mag-iba ng kulay ang langit. Kahit kailan ay napakaganda Niya talagang magpinta. Hinding-hindi ako magsasawang pagmasdan ang kulay ng kalangitan sa tuwing dapit-hapon. Dahil para sa akin ay hindi lamang ito tanda ng pamamaalam, ito ay tanda ng paparating na bagong umaga, bagong pag-asa, at bagong pagsikat ng araw.