Red Sky In Morning の小説・ストーリー

Kasabay niyon, sumabog ang mga paputok sa kalangitan. Nagningning ang madilim na langit sa iba’t ibang kulay—pula, ginto, bughaw, lila—na para bang sabay-sabay na namukadkad ang liwanag sa gitna ng gabi upang ipagdiwang ang pagdating ng bagong taon. Nakatitig si Mira sa maningning na tanawin, at kusang sumilay ang isang ngiti sa kanyang mga labi.

mangha kong sambit. Mula sa kinatatayuan namin ay kitang-kita ang papalubog na araw sa karagatan at nag-aagaw na ang kulay grey, yellow and blue sa paligid habang nagre-reflect sa karagatan ang liwanag ng araw.

Hindi siya nagsalita agad pero alam kong narinig niya ang sinabi ko. "Bakit?" Seryoso niyang tanong. Tiningnan ko ang nag-aagaw na mga kulay sa kalangitan. Kahel, lila, asul at itim. Dahil nakaharap kami sa Silangan, madalas na ang pagsilip ng araw sa umaga ang natatanaw namin. Samantalang hindi namin nakita ni-minsan ang paglubog nito sa Kanluran dahil sa mga kakahuyan na nakaharang sa likod ng summer house.

Which was more nerve wrecking, the deathly ground or his deathly stare, I could hardly differentiate. Pinilit kong ituon ang paningin ko sa kalangitan upang hindi ako malula. Mula rito ay kitang kita ang paglubog ng araw. The sky was a mix of yellow orange and pink colors. Sa baba ng kalangitan ay makikita ang iba't ibang building.

Kailangan ko papalang mag handa dahil mamayand hating gabi kami aalis papunta sa Centre. Ang dami ko pang hindi alam sa mundo nila Aareah. Ba't ba kasi pronto ang pag swap namin? Inilagay ko ang kamay sa likod at pinagsalikop ko iyon bago tumingala sa langit. Kanina sobrang namangha ako sa kulay ng kalangitan. Umaga palang pero pinaghalong kahel at kulay asul at lila na pinagsama. Yung puno nila may dalawang klase ng kulay; pula at berde.

Maliwanag na sinag ng araw ang bumalot sa Coron nang umagang iyon. Kulay bughaw na bughaw ang kalangitan, parang walang bahid ng ulap. Isa-isang bumabalik sa pampang ang mga bangkang pangisda na umalis pa bago sumikat ang araw.

Ang kanyang malayang mga daliri ay hinaplos ang mukha ni Ruby na maganda pa rin kahit walang make-up. Kumunot ang noo ni Ruby nang mapansin niyang mas maliwanag ang kanyang silid kaysa karaniwan. Bumaling ang kanyang tingin sa bubong ng silid, ang asul na langit ang naging magandang bagay na tinitigan niya. "Anong oras na?" tanong niya nang hindi inaalis ang kanyang tingin. Ang paggising na may magandang langit na inihain ay talagang nakakatuwa. Sandali, gusto itong namnamin ni Ruby.

sabay kaming sigaw ng mga bata, sabay takbo palabas para mas makita ito nang malapitan. "OH MY GOD, IT'S REAL!! IT'S HERE!!!" Halos maiyak ako sa sobrang tuwa. Si Miguel? Nakalimutan nang gamitin ang camera! Kasi pati siya, tulala na lang na nakatingala, kasama naming nagpapakasaya sa mahiwagang tanawin sa langit. Neon green. Purple. Pink. Naglalaro ang iba’t ibang kulay sa kalangitan—parang may sumasayaw na mga alon ng liwanag sa itaas.

Muli akong nagpokus sa paglubog ng araw dahil mas gumaganda pa ang kulay ng langit habang papalubog ito. Nagmimustulang kahel na langit na ito kaya naman sobrang sarap sa matang panoorin habang tuluyang nawawala na ang araw. 'May every sunrise holds more promise and every sunset holds more peace.'

Halos mag-iisang oras na rin kasi ako sa ganoong pwesto kung kaya't medyo ramdam ko na ang pangangalay sa aking katawan. I looked up while doing some stretching on my neck too. Because of it, napansin kong papalubog na pala ang araw. As a result, it cast golden rays across the sky, dahilan para magmukhang pinaghalong pink at orange ang mga ulap sa paligid nito. Nang matapos sa pag-iinat, kinuha ko na ulit ang sketchpad. Inangat ko iyon nang kaunti para maging kasing lebel ng aking mga mata. Mas lalo akong napangiti.