Red Sky In Morning Novelas e Histórias

The sky is painted with the colorful hues in yellow, white and blue. Napakunot naman ang aking noo dahil kasisilang pa ng araw. Kung tama ang pagkakaalala ko, dapat ay hapon na sa oras na ito. Buong araw ba akong natulog? Kaya ba ganito ang nararamdaman ko dahil nasobrahan ako sa tulog?

Hindi niya alam kung bakit, pero para bang gusto niyang ukitin sa utak niya ang larawang nasa harapan niya ngayon. Si Zarraeah, nakaupo sa isang rattan chair, yakap-yakap si Bree habang pinapanood ang papalubog na araw. Mahinang humahalakhak si Bree, tinuturo ang langit na unti-unting nagiging kulay kahel at lila. “Mommy, look! So pretty!” Tumawa si Zarraeah at hinaplos ang buhok ng anak nila. “Yes, baby. Just like you.”

Mahinang umiihip ang hangin ng hapon—mainit, pero may preskong humahaplos sa balat, parang paalala na papalubog na ang araw. Ang langit ay unti-unting nagiging kulay kahel at ginto, at ang buong ranch ay tila binabalot ng katahimikang bihira nilang maranasan.

Napatitig si Amber sa kalawakan ng dagat. Ang alon ay marahang humahampas sa gilid ng barko, habang unti-unting nilalamon ng dilim ang araw. Ang kulay ng langit ay nagiging obra ng kalikasan—nagkakahalo ang kahel, lila, at bughaw na tila ba iniiyak ng kalangitan ang paglubog ng araw.

Hindi ko inalintana ang lamig dahil ang init ng katawan ng katabi ko. Minutes later, bright orange and yellow ball-like colors gradually appeared as the sun rose. The sky began to pour its entire palette of colors onto the water. The light began to shine brighter, dispelling the night's darkness. It rose higher and higher, and the colors became more vibrant as we saw it.

Tahimik lang siya habang nakatingin sa langit, habang ang mga bituin ay patuloy na sumasabog sa itaas. Ang kalangitan ay nag-iba ng kulay, nagiging light orange at yellow na may mga bahagyang kulay na ginugol ang araw. Ang mga ulap ay nagiging ginto at tila pininturahan ng kamay ng kalikasan. Sa ganitong oras ng umaga, parang ang lahat ay nagiging tahimik at maganda. Marga’s heart began to tremble as she felt the warmth of the morning sun touch her face, and for the first time in what felt like forever, there was peace in her heart.

At lahat ng mga pangarap na iyon ay matutupad na sa loob ng ilang oras. Bandang alas singko ng umaga, medyo madilim pa ang panahon, isang kulay kahel na kulay ng bukang-liwayway ang pumuno sa kalangitan. Halos kapareho ng twilight violet ang kulay noong palubog na ang araw, iyon ang unang impresyon na nakuha ni Xander pagkagising niya kaninang umaga. Ibig sabihin, ang pagsibol ng madaling araw sa pagsalubong sa buhay. Ang kanyang bagong buhay na malapit na niyang maramdaman.

"Really? Hmm... I don't know if I have extra time, but I think I'll text you if I have." Ngumiti ako at iniwas na ang tingin sa kanya. Inangat ko ang tingin sa mapayapa at tahimik na langit sa itaas namin. Its clear blue color almost reflected the sea's image. It perfectly mixed with the white cirrus clouds on it and of course, with the mighty golden sun. The three of them brought relieve not just to me, but also for all the people who can distinctly see them.

imporma ko sa kanila at doon natuon ang pansin naming tatlo. Ang paghahalo ng kulay dilaw at ng asul na kalangitan ay napakaganda, lalo na dahil nahaluan na ito ng kunting pula at kahel na para bang napakagandang katapusan para sa araw bago ito sakupin ng kadiliman. "What do you think anak? Kapareho lang ba iyon ng Boracay?" tanong ni Azrael habang pinapaandar ang sasakyan.

I should have a hunch that he’ll just do that behind my back even after confessing his feeling to me. Makapal ang mga ulap pero unti-unting nagliwanag ang kalangitan. I watched the sunrise. The grey sky soon turned into blue. I guess the God really knows how to paint colors well. Lahat nasa tamang kulay. Even though black, dark colors, made you think that it’s gloomy, hindi naman iyon nakakasira sa tanawin. In fact, it helped me no… it comforted me.