Novel & Cerita Sass Rogando Sasot

Puno ng panganib at sarkastiko ang panunudyo niya. "Ano namang magagawa ng isang katulad mo? Kahit bugbugin kita dito hindi ka nila paniniwalaan. Walang maniniwala sa'yo! You can't outdo me in this field, I am Santiago Russiana of the La Monte Group! I hold 4% of the company shares. Habang ang boss mo ay 3.8 lang, do you understand huh?"

She repeated, halatang hindi makapaniwala. "It's a long story. Research mo na lang," biro ni Rocco na agad umani ng tawanan sa grupo. "Naalala ko pa nga, pinag-aagawan pa siya nina Saint at Fiyero sa Siargao. Turns out, pinsan niya pala—"

Nagpakawala siya ng marahas na hininga. "PUT-ang ina ninyo! Isang babae lang hindi niyo pa mahanap?!" ani ng matangkad na lalaki na puno ng balbas ang mukha. Siya si Gorio, ang leader ng sindikatong pinagkakautangan ng ina ni Aia. Inis na ibinato niya ang kopita ng alak at saka mabilis na kinuha ang isang baril mula sa kanyang tagiliran at pinaputok iyon.

Taas ng kamay niya at napamura ulit ako. Meditation? Meditation ang tawag niya roon? Hell, there's something wrong with him. What else is new here in St. Barbara? This place is private with a low number of population. Pag-aari na yata ng mga Mondragon ang maliit na probinsyang ito dahil halos lahat ay nabili na nila. Isang tao na makapangyarihan, at ito ay ang ama nina Ranger at Linus, si Roscoe Del Real Mondragon. I don't know what sort of business he's doing and I'm not interested.

Nagpadala si Rodrigo ng isang video sa kanyang telepono, at ang video na iyon ay naglalaman ng mainit na sandali na ginugol nila ni Rodrigo noong gabing iyon habang siya ay lasing. "Ano ba 'to?" Tanong ni Sofia na may pangungutya habang patuloy na pinapanood ang video. Malinaw na malinaw na siya iyon. Ang tattoo na ginawa niya sa ibabang bahagi ng kanyang tiyan ay patunay na siya nga iyon.

Si Glenda ay abala sa pagdidilig ng mga halaman habang si Romero ay nakaupo sa lumang upuang kahoy sa beranda, sumisimsim ng mainit na kape. Isang itim na SUV ang huminto sa harapan ng kanilang bakuran. Hindi na sila nagulat. Pamilyar na pamilyar ang sasakyang iyon. Lalo na ang lalaking bumaba mula rito—matangkad, matikas, maginoo. Naka-puting polo at maong. May dala siyang basket ng prutas at mga bulaklak. Noon, halos araw-araw siyang dumadalaw. Sa bawat Linggo, dala niya ang kanyang ngiti at pag-ibig para sa dalagang mahal niya—si Sara. Si Adrian Jasendo.

malakas na sabi ni Rosie. Lalapit na sana ako sa kanila ngunit malakas na kumabog ang dibdib ko sa ngiti ni Saji. “Then does that mean I hit a nerve?” tugon ni Saji. Ang titig niya ay blangko, ngunit ang labi niya ay magandang nakangiti bagay na ngayon ko lang nakita sa kanya. “Huwag mo ‘kong subukan—” “Bago mo ako bantaan, siguraduhin mong alam mo kung nasaan ka, at kung saan ka dapat lumugar Rosie— oh, I mean Polaris?” asar na sabi ni Saji bago mahinang tumawa.

“Nasanay na kasi ako. At wala naman siyang magagawa kung patuloy ko siyang tatawagin na gano’n.” Rigor chuckled. “Tapang talaga ng manok ko. Tiklop talaga si Señorito pagdating sa iyo, Maryan. Ngunit tungkol sa tanong mo, walang naging ex-girlfriend si Señorito noon. Nakatutok kasi siya sa pamamalakad ng Hacienda Gosiengfiao at Gosiengfiao Food and Beverages. At isa pa ay bantay sarado siya ng kababata niyang si Señorita Sarina.” My brows furrowed in bewilderment at what Rigor said. “Señorita Sarina?”