Story About Superhero

Our expedition team ventured into a desert wilderness to investigate rare mineral resources when we were suddenly struck by extreme heat that reached 158 °F. I nearly passed out from dehydration and quickly reached into my backpack for the electrolyte water I had prepared in advance. Just as I was about to drink it, I realized the bottle was half-filled with urine. When I turned around, I saw Ben Murphy, my wife’s childhood friend, gulping down my electrolyte water. As I was about to confront him, Amy Garner, my wife, grabbed my sleeve and said, “Don’t be mad. I gave Ben your electrolyte water. He’s almost dehydrated. You can make do with this for now.” My vision started to blur. Clutching the half-empty bottle of urine, I asked through gritted teeth, “I’m dehydrated. Instead of letting me rehydrate properly, you want me to drink this? Are you trying to kill me?” Amy was upset. “Don’t be ridiculous! Ben doesn’t work out daily like you do. He can’t handle this heat. Wasn’t it right to give him the electrolyte water? Besides, urine can hydrate you, too! Don’t be picky at a time like this.” Seeing how unreasonable she was being, I sent a distress signal with my location just before losing consciousness. [Severely dehydrated, near death. Expedition mission suspended. Request immediate rescue. Also reporting a robber in the team. Notify the police immediately.]

I am the orphaned hybrid of a vampire and a werewolf. After my parents died, I was sent to the Silvermoon Pack, taken in by a distant relative on my father's side. They had three sons—triplets—each carrying the noble Alpha bloodline. In public, they were the epitome of grace and charm. But behind closed doors, they were my living nightmare. They despised me. To them, my blood was a stain, my existence a mistake. But in their world, I was more than just an outcast—I was prey. They made a bet: who would be the first to have me? To them, it wasn't just about desire. It was about possession, control. A way to chain me to them, to turn me into their plaything. They drugged me and watched as I collapsed at their feet, powerless, theirs to toy with as they pleased. In the end, they ruined me. Smeared my name until the whole pack sneered at me. Then came the bonfire festival. They tricked me away from the crowd and threw me into a pit—a collapsed silver mine, its air thick with toxic silver dust. Torches rained down, their flames licking at the walls, while the silver seeped into my body. It poisoned me slowly. Bit by bit, my body unraveled. And finally, my consciousness dissolved into the dark. But when I opened my eyes again, everything had reset. I had returned to the beginning. One of the triplets, Reine, smirked as he leaned in, his voice laced with amusement. "Ayla, what a beautiful name. May I invite you to the bonfire festival?" The bonfire festival? Of course. This time, let's make it your last night.

It all began with a single post about canceling a food delivery order. Overnight, I became the internet's punching bag. Thousands of vicious messages flooded my inbox, filled with photoshopped memorials urging me to die. They doxxed my family, plastered my personal details across shady websites, and used AI to create obscene images of me, spreading them in vile chat groups. They spread lies about my income, claiming it came from illicit sources, and accused me of carrying diseases. I didn't call the police or block the messages. Instead, I read every hateful word before singling out the 100 worst offenders. Every day, I sent each one a luxurious meal: Boston lobster, Australian wagyu, the works. Each delivery came with a simple note: [Thank you for your hard work.]

I went to the hospital for a minor surgery, but when I woke up, I found myself locked inside a psychiatric hospital. Just as I was about to look for a doctor or nurse to explain the situation, the intercom suddenly buzzed. “There are currently 40 patients in this facility. The administration has discovered that impostors have infiltrated the group and are using up shared resources. “Starting today, there will be one public vote each day. Everyone will work together to vote out the impostor. Anyone voted out will be executed on the spot. “The voting period will last five days. If all impostors are eliminated within five days, the patients win and are allowed to survive. “If the game ends and any impostors remain undetected, all patients will be wiped out and the surviving impostors will be safely released from the facility.”

“ ถ้าเลือกเกิดได้ ก็อยากเกิดมาเหมาะสมกับเธอมากกว่านี้ ในฐานะที่ไม่ใช่พี่ชาย“ หนุ่มหล่อโสดมาดดี แววตามีแต่ความอบอุ่น ผู้ชายที่สุภาพและพูดเพราะคนนี้ เขาคือคนที่เธอเรียกว่าพี่ชายมาตลอดชีวิต “พี่ไทจะไปไหนคะ? ไม่นอนที่บ้านเหรอคะ?” “คืนนี้พี่มีนัดวันเกิดเพื่อนครับ ว่าจะนอนที่คอนโด” “แล้วใครจะไปส่งน้องไปเรียนละคะถ้าพี่ไทไม่อยู่” “พี่บอกคุณพ่อไว้แล้วครับ พรุ่งนี้คุณพ่อจะไปส่งหนูครับ” “ทำไมพี่ไทไปเที่ยวดึกๆได้ ทำไมหนูไปไม่ได้คะ ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ” “หนูยังเด็กนะโมลิน” “โตแล้วค่ะ โตจนมีแฟนได้แล้วค่ะ อุ๊บ!” “โมลิน ไหนพูดอีกทีซิว่ามีแฟน?” “อุ้ย! พี่ไทน่ากลัว ไปหาคุณแม่ดีกว่า” “เฮ้อ”

“เขต ปล่อยเนียร์นะ เจ็บ!!” “นี่ไง อาณาเขตที่เธออยากได้นักหนา!! นี่ไงซาเนียร์!!!” “เนียร์ ไม่ได้…ฮึก! ปล่อยนะ!!” “วันนั้นเธอเสนอตัวมาให้ฉันเอาถึงห้อง!! ยังบอกว่าไม่ใช่หรือไง!!!” เพียะ!!!!! ฝามือเล็กๆของซาเนียร์ฟาดลงบนหน้าหล่อๆของอาณาเขตเต็มแรง “เขตเคยฟังเนียร์มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ฮึก!” “คงเกิด!! เกิดอยากได้ฉันจนตัวสั่นไง!” “ว่าไงนะ” “เธอจำไว้ ว่าเธอกล้าทำฉันเจ็บ เธอต้องเจ็บกว่าฉันเป็นร้อยเท่า!” “……” ชายหนุ่มเดินออกจากคอนโดของหญิงสาวไปด้วยความโมโห เขาเจ็บเจียนตายสาเหตุมาจากผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอ ความรักของเขาต้องพังลงจนไม่เหลือชิ้นดี

"ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักเธอ ทั้งๆที่เธอก็ชอบหนีฉัน" "นิวก็ไม่รู้ว่าทำไมยังรักจักรคนเดียว ทั้งๆที่จักรก็ใจร้ายมากเหมือนกัน"

นิยายเซ็ต มาเฟียบ้านปีกซ้าย “ ไคเดน ” ชื่อนี้ที่มามาพร้อมกับภาพของมาเฟียหนุ่มรูปหล่อ และเจ้าชู้เสน่ห์แพรวพราว แต่แฝงไปด้วยความน่ากลัวและความนิ่งเมื่อเขาอยู่ต่อหน้าคนที่ไม่ถูกใจ “ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกผม ผมมีเมียที่ไหนแม่” “ ไม่ใช่ลูกมึงเลยสิ หน้าตาถอดแบบมึงมาเป๊ะ ไปทำผู้หญิงท้องตอนไหนมา” หรรษาที่ยืนกอดอกพร้อมกับไคเดน เบื้องหน้ามีเด็กหญิงน่าตาจิ้มลิ้มยืนอยู่ “ ผมไม่รู้แม่” “ มันน่าฟาดให้หัวแตกเลยดีมั้ย!!!” “เฮ้ยๆ อย่านะแม่ ผมไม่รู้จริงๆ คู่นอนผมมีเป็น 10 เป็น 100 ป้องกันทุกรอบ” “ ถุงยางอนามัยมันเสื่อมคุณภาพหรือไง ป้องกันยังไงมีเด็กหน้าตาเหมือนมึงอย่างกับย้อนเวลามายืนอยู่ตรงนี้เนี่ย!!” เสียงของหรรษาผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น “ ก็ผมไม่รู้จริงๆแม่” “ มึงไปหาคำตอบมา ไม่งั้นแม่จะฟาดที่หัวแตกเลย!!”

ความถูกต้องกับความรักมักสวนทางกันเสมอ... ในเมื่อเลือกใครไม่ได้ ก็รักมันไปทั้งสองคนนั่นแหละ!

“เดี๋ยวๆ พี่จะตามทำไมนักหนาเนี้ย ไม่มีงาน มีการ ทำกับเขาหรือไง” “ไปเดตกับฉันก่อนซิ” “พี่จะบ้าหรือไง จะชวนสาวไปเดตแต่มาตามบังคับเนี่ยนะ!” “ก็อยากไปเดตด้วยไง” “โอ๊ย!!! จะดึงเปียหนูทำไมเนี้ย! เจ็บนะ” เมื่อหญิงสาวไม่ยอมหยุดเดินหนี หนุ่มมาดขี้เล่นแต่ออกทื่อๆไปสักหน่อยก็คว้าเปียสองข้างของเธอดึงให้หยุดเดิน “อยากไม่ยอมหยุดเดินทำไม” “เชื่อเขาเลย! ดูหน้าหนูด้วย แว่นหนาขนาดนี้มีอะไรให้มาสนใจไม่ทราบ หล่อซะเปล่า” หญิงสาวผมเปียใส่แว่นเอ่ย “เธอฮอตจะตายไป ฉันเห็นตอนเธอถอดแว่นแล้ว” “พูดอะไรของพี่” “คอสเพย์สัปดาห์ก่อน” “!!!!!!!!!”