Taboo 18

Warning: Contains erotic content with dark themes like Voyeurism, somnophilia, light bondage etc “...how many times have I warned you I do not want scents of men around you?! Why are you always infuriate me!" He snarled, gritting his teeth and I smirked coldly. “Principal Dominick! How's that your business? You said you don't want to see me ever again? If I whore around in school, how does it matter to you? Act your age!” A rumble escaped his throat, as he grabbed me by my waist, and I hated how my body melted against this man. “You forget that you're mine…” he whispered into my ear. “The next time I see you around any man, Leila…” he dragged a long whiff of my scent. "I'm going to act my age, and like your father figure, I'm going to make sure I discipline you like the bad girl you've been. Don't tempt me… The next time you do, you won't properly walk for a week.” He bit my earlobes and sucked on it, making me moan, my body freezing in shock. ~ Abused by her cruel father and the rest of the world just for being wolfless, Leila lost the will to live. Praying for a mate who would change and provide a secure life for her little sister, her hope shatters when she gets rejected, ends up arrested for a crime, and yet again transferred to another school filled with things beyond her imagination. But that wasn't what was terrifying. It was this huge older man who turned out to be her principal and new guardian. Extremely forbidden to get involved with him, things slip out of control. What if Leila realizes her new life was accompanied with new waves of challenges, doom and a truth not to be known?

เขาคิดเสมอว่าเธอก็ไม่ต่างจากผู้เป็นแม่ ที่แต่งงานกับพ่อของเขาเพราะเงิน แต่เขาเองกลับต้องแต่งงานกับเธอ ผู้หญิงที่แสนจะเกลียดชังเพียงเพราะพินัยกรรมของพ่อระบุเอาไว้ เขาจะทำให้เธอรู้ว่าตกนรกมันเป็นยังไง

เมื่ออยู่ดีๆ เธอต้องมาตกกระไดพลอยโจน เป็นเจ้าสาวสำรองแทนพี่สาว แถมเจ้าบ่าวคือคนที่เธอเคยแอบชอบมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้เขากลายเป็นเพลย์บอยตัวพ่อไปแล้ว แล้วเธอจะจัดการกับรักครั้งแรกในเวอร์ชั่นนี้ยังไงดี

ท่านประธานสุดเย็นชาที่เกือบโดนมารดาจับคลุมถุงชนเพราะอยากได้ลูกสาวเพื่อนมาเป็นลูกสะใภ้ เขาปฏิเสธเสียงเย็นหนักแน่น 'ใครจะแต่งก็แต่งไป' แต่จากที่คิดว่าไม่ชอบ ไม่รัก ไม่สนใจ สุดท้ายกลับกลายเป็นหลงเธอหัวปักหัวปำ

ตื่นมาไม่เจอเสื้อผ้าบนตัวสักชิ้น ยังไม่ตกใจเท่ากับการหันไปเจอหน้าคนที่นอนอยู่ข้างกัน เพราะดันเป็นคนที่ไม่ชอบขี้หน้า ทว่ารสรักแสนวาบหวามเมื่อคืนนี้ที่ยังคงติดตรึงใจ "จะลองสานต่อ หรือจะเหยียบให้มิดแล้วทำเป็นไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นดีนะ" -- "จะให้ฉันรับผิดชอบเธอ เพราะได้เสียกันแล้วเหรอ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามเสียงราบเรียบ ใบหน้าหล่อร้ายดูยียวนและยั่วเย้าจนดารินหมั่นไส้อยากพุ่งเข้าไปตะกุยหน้าให้ยับชะมัด ารินแทบปรี๊ดแตก เพราะเธอยังไม่คิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ "ไม่!" เธอแผดเสียงใส่ ใบหน้าสวยบิดเบ้คิ้วไปทางปากไปทางย่นคอหนีผู้ชายตรงหน้า เธอไม่ถือสาหรอกกับอีแค่เซ็กส์ครั้งเดียว ถือว่าวินๆ ต่างคนต่างได้เธอไม่ได้เสียอะไร "เอาเป็นว่าต่างคนต่างแยกย้าย ทำเป็นลืม ๆ มันไปก็แล้วกัน" ดารินไหวไหล่ไม่ยี่หระ อย่าคิดว่าเธอจะแคร์กับอีแค่ไซซ์เกินมาตรฐานกับลีลาถึงใจจนทำเธอขาสั่นพวกนั้นเชียวนะ หาใหม่เอาก็ได้ "ก็ดี" เตชินลากเสียงยาวแล้วลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องไปอย่างสบายใจเฉิบ ก่อนจะหันกลับมาพูดกับหญิงสาวอีกครั้งว่า "หวังว่าเธอจะไม่ปากโป้งไปโพทนากับใครหรอกนะ ว่าเคยได้ฉันแล้ว"

"หนูจะไปดูแมวที่คอนโดพี่มั้ย ห้องพี่มีแมวนะ" "หนูไม่ชอบแมว แต่หนูก็อยากไปดูขนาดเข็มฉีดยาของพี่สักครั้ง"

"คุณแม่ฆ่าผมให้ตายเถอะ ถ้าจะให้ผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงเฉิ่มเชยแบบนั้น!"

"คืนนั้นเราได้กันใช่ไหม?" นี่คือประโยคแรกที่เขาถามเธอหลังจากไม่ได้เจอกันถึงห้าปี ภายนอกที่ดูสุขุม ใจเย็น อ่อนโยน ที่คนอื่นเห็น เธอรู้ดีที่สุดว่ามันแค่ภาพลวงตา คืนนั้นต่างหากที่เป็นเรื่องจริง!

เขาต้องแต่งงานกับเธอ เพราะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยม มารยา แต่เธอกลับทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา

ในเมื่อความปรารถนาสูงสุดของอีกฝ่ายไม่ใช่ครอบครัว เธอจึงกลายเป็นคนที่เขาอยากเขี่ยทิ้งไปให้พ้นตัว เหตุผลที่เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ ใช้ถ้อยคำหวานหลอกล่อจนหญิงสาวตายใจ ในที่สุดเธอก็ได้ตัดสินใจแต่งานกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ใด ๆ ท้ายที่สุดแล้วความจริงก็ปรากฏขึ้น เพราะปรเมศเข้าใจผิด คิดว่าเขมิกาคือสาเหตุที่ทำให้ผู้เป็นมารดาของเขาต้องจากโลกนี้ไปโดยไม่ได้เอ่ยคำบอกลา “เขมท้อง!” หญิงสาวตัดสินใจพูดเรื่องทารกน้อยในครรภ์ เพราะลึก ๆ แล้วยังแอบหวังที่จะได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา อารมณ์ของเขมมิกาแปรปรวน เธอเองไม่อาจควบคุมได้ บางทีก็คิดอยากอยู่ประเดี๋ยวก็อยากไป “กี่เดือน” “หกสัปดาห์แล้วค่ะ” “เด็กคนนี้เป็นลูกของใคร” “คุณปรเมศ!” เขมมิการู้สึกผิดหวังในตัวชายหนุ่ม เขาไม่ควรตั้งคำถามนี้กับเธอ