Tinira Sa Bahay の小説・ストーリー

Nagising yata ang buo kong diwa. “Can’t you do that while you’re at home?” tanong ko. Ano ba iyong gagawin niya at hindi kami sabay na uuwi sa bahay niya? “Sandali lang iyon, Nathalia. I’ll be home before you sleep tomorrow night.”

Huminto ang tricycle sa tapat mismo ng bahay nila Irene bumaba rin ang lalaki saka luminga linga sa paligid. "Ayan lalo ka ng naligaw dulo na itong amin. Mas lalo kang mahihirapan humingi ng tulong. Karamihan sa kapit bahay ko bakanting bahay pa. Ung kanina sa bungad ng subdivision doon sa may talipapa doon lang may telepono" sabi ni Irene sa lalaki.

Tinignan niya ako at umiling iling. “Dito na ako pinatira simula noong dito na ako nagtrabaho. May sarili akong bahay pero kasi ang mga anak ko ay may sarili ng lugar at pamilya. Saka na lang ako umuuwi kapag naisipan din nilang umuwi.” Napa 'Ahh' ako at tumango. Ako kahit wala akong mauuwian sa bahay ay uuwi pa rin ako. May kapitbahay naman akong maiingay at kaibigan na subrang ingay.

“Dalawang linggo lang at matatapos naman na kaagad ang lahat na ipagagawa ko sa bahay mo. Pwede naman siguro na ipagamit lang muna natin sa kanila ang bahay para may matulugan sila.” “No. my love may bakanteng kwarto sa bahay pwede sila doon. Huwag doon sa love nest natin. Walang pwedeng tumira doon bago tayo.” Ayaw ni Gavin sa ideyang may mauunang titira sa bahay na laan sa kanyang pamilya.

Tahimik na Bahay, Maingay na Isip Dahil sa matinding pagkainip, napagdesisyunan ni Siena na maglinis ng buong bahay. Wala naman siyang magawa, at pakiramdam niya ay mabuburyong siya kung maghapon lang siyang nakatunganga. Isa pa, gusto niyang malibang para hindi niya maisip ang lalaking kung saan-saan na naman nagpunta nang hindi man lang nagsabi.

Ang pagtrato sa kanya ng ganito ay nakakalito, lalo na't tagapag-alaga lang siya ng bata. "Okay lang po, bago pa lang po kayo dito. Baka po kayo maligaw at hindi mahanap ang hapag kainan," ngiti ni Tiya Liza. Napakalaki ng bahay na ito at maraming silid. Kahit ang mga bagong katulong ay naliligaw. Kaya hiniling kay Tiya Liza na samahan si Reinella at ipakita ang bawat bahagi ng bahay.

“Bakit biglaan naman yata?” Alam kong matagal nang plano ni Trina na kumuha ng bahay at manirahan kasama ang kinakasama niyang si Rafael pagkatapos kong makalipad papuntang Denmark. Kaya bakit niya naman gugustuhing sumama?

He was so engrossed in the movie when suddenly, Trini said something again, "If ever na makapag-asawa ako at ganoon ka rin, tumira tayo sa isang lugar na magkalapit lang. Like... dito sa bahay mo at sa katabing bahay, ganon." Pigil siyang natawa. "Ayaw ko. Dahil baka sa bahay ko lang din ikaw makikikain at manggugulo. I don't want to be that close to you."

Ilang buwan rin pala tumira ang alikabok dito sa bahay namin. Kung dito siguro tutuloy si tyler habang nag papagaling ay sigurado akong mabilis lang siya na makaalala dahil sa maraming picture na nakasabit at nakadikit sa paligid. Pumunta ako sa kwarto at nag bihis ng pang bahay, tinanggal ko lahat ng kurtina at kumuha ng bahasan una kong pinunasan ang mga bintana. Wala ng pahinga hinga at kailangan ko ng umpisahang mag linis dahil pagnatapos kong maglinis ay babalik parin ako sa bahay nila mama. Kailangan ko paring samahan si tyler kahit hindi niya ako maalala.

BONTOC MT PROVINCE, PHILIPPINES Later that night, when everyone is peacefully sleeping or we should say everyone is ready to take a rest for that night. Isasara na sana ni Bitchichay ang pintuan ng bahay nila o ang family house ng mga in-laws niya. Ngunit nakiusap ang mga ninuno ng asawa niya na huwag na silang magpagawa ng ibang bahay. Dahil wala rin naman daw maninirahan doon at walang kasama ang mag-asawa.