เป็นหม้าย Novels & Stories

มู่เฉินหมั่นไส้ ‘เขามันเป็นเงือกไม่มีขนมีแต่เกล็ดนี่นะ เชอะ’ “นั่นสิ เมื่อก่อนคอยทำหน้าเชิดจ้องจับผิดพูดจาร้ายกาจกับถิงถิงขนาดนั้น มาตอนนี้กลายเป็นลูกหมาไปแล้ว”

เขาแกล้งทำหน้าไม่รู้ “อย่ามาทำเป็นตีมึนนะเหม มะลิเอารูปให้ยายดูแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนเราจริงเหรอ ถ้าว่างก็พาเธอมากินข้าวกับยายบ้างนะ” “ไม่ใช่แฟนหรอกครับยาย ก็แค่คบกันเล่น ๆ” “คบแล่น ๆ เหรอ แต่ดูท่าแล้วผู้หญิงเขาจะจริงจังนะ ถ้าอย่างนั้นคงไม่บอกคนอื่นแบบนั้นหรอก ”

นางพยักหน้าด้วยความมั่นใจ "ใช่เจ้าค่ะ" ขันทีใช้ตะเกียบคีบข้าวขึ้นมาชิม รสชาติที่เรียบง่ายแต่กลมกล่อม ทำให้เขาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะลองหมูตุ๋น

“เหรอคะ” “ค่ะมีตั้งหลายอย่างแนะ” “มีอะไรกินบ้างคะ” “มีแต่ของโปรดของหนูเกี๊ยวทั้งนั้นล่ะค่ะ มีหมึกย่างกุ้งย่างด้วยนะคะตัวใหญ่เบอเร่อเลยค่ะ”

เจ้าหยวนหยวนถูกทิ้งให้อยู่บนพื้น “...” เมี๊ยวเมี๊ยวเมี๊ยว หนูเป็นแมวนะไม่ใช่หมา ทำไมถึงเอาอาหารหมาเข้ามาใส่ปากหนู?

“ไปแล้ว แต่เด็กอะไรไม่รู้ชอบหลบหน้าพี่ พี่ใจเสียจะแย่ กลัวเป็นหม้าย” “บ้า ยังไม่แต่งงานจะเป็นหม้ายได้ยังไง” “ม่ายขันหมากน่ะ” “นั่นมันใช้กับผู้หญิงไม่ใช่เหรอ”

บทที่ 59 “มันชื่ออะไร” “หมีพู” “หมีพู!” “อุทานทำเหี้ยอะไรวะ” “แม่งก็ชื่อมันคิกขุฉิบหายดิ เฮ้ย...เสียชื่อว่ะ เป็นหมาอดีตนักเลงหัวไม้เบอร์หนึ่งของเชียงใหม่ทั้งทีเสือกชื่อหมีพู”