หมอพอร์ชที่แปลว่าพ่อหม้ายที่รักเธอ

หลังจากที่งานศพของป้าพรผ่านไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ด้วยความอาลัยยิ่งของนางสาวธัญชนก อาบอารี หรือเกี๊ยว ซึ่งเป็นหลานแท้ ๆของป้าพร  ที่ป้าพรเลี้ยงมาตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้  

เพราะหลังจากที่น้องสาวของป้าพรได้คลอดเกี๊ยวไว้แล้ว ก็ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี จะด้วยเหตุผลใดเกี๊ยวไม่เคยถามป้าพร เกี๊ยวไม่อยากให้ป้าพรต้องคิดมาก เพราะเธอรักป้าพรมาก  

เกี๊ยวจึงเป็นเด็กดีตลอดเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ก็เป็นสาวแล้ว นอกจากเธอจะต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของป้าพรแล้วเธอต้องอยู่ในโอวาทของหมอด้วย เพราะหมอเป็นคนส่งเสียให้เธอเรียนตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ใกล้จะจบปริญญาตรีแล้ว  

ตอนนี้เกี๊ยวก็ต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียวในบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ตอนนี้มันหลังใหญ่ขึ้นเมื่อป้าพรเสีย  เธอไม่มีใครไม่มีญาติที่ไหนนอกจากป้าพร  บ้านหลังนี้คือที่ซุกหัวนอนของเธอกับป้าพร เป็นบ้านพักสำหรับแม่บ้านหรือคนใช้นั่นเอง  บ้านหลังนี้เธออาศัยมาตั้งแต่เด็กในตำแหน่งหลานป้าพร  

ป้าพรเป็นแม่บ้านของบ้านวรโชติเมธีกุล  เจ้าของบ้านก็คือหมออคิราห์  วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช  เมื่อป้าพรจากไปแล้วตอนนี้ในบ้านหลังนี้ก็มีแค่เธอคนเดียว และบ้านหลังใหญ่ก็มีคุณหมอพอร์ชคนเดียว  เมื่อป้าของเธอเสียชีวิตหมอพอร์ชก็จ้างแม่บ้านคนใหม่มาแทนป้าพร แต่ไม่ได้จ้างให้มาอยู่ประจำเหมือนป้าพร  จ้างเพียงมาช่วยดูแลงานบ้านแต่เป็นแบบเช้ามาเย็นกลับ  ตอนเช้าเป็นหน้าที่ของเธอต้องไปทำอาหารเช้าให้คุณหมอ แม้หมอพอร์ชจะดื่มแค่กาแฟดำหนึ่งแก้ว แต่กาแฟแก้วนั้นเธอก็ต้องเป็นคนชง  

ส่วนอาหารเย็นจะเป็นหน้าที่ของแม่บ้านคนใหม่ที่ชื่อป้าหลิวและมีเกี๊ยวเป็นผู้ช่วย ป้าหลิวจะทำงานบ้านและทำอาหารเย็นไว้ให้คุณหมอ วันไหนที่ป้าหลิวกลับก่อนก็จะเป็นหน้าที่ของเธอในการตั้งโต๊ะอาหารให้คุณหมอ และส่วนมากคุณหมอก็ไม่ค่อยจะมาทานข้าวเย็นที่บ้าน ฉันไม่รู้ว่าหมอพอร์ชไปทานที่ไหน แต่ที่รู้คืองานคุณหมอเยอะมาก 

หมอพอร์ชไม่ใช่แค่นายแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญการรักษาผ่าตัด แต่หมอพอร์ชเป็นผู้บริหารหรือเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนั่นเอง ซึ่งกว่าหมอพอร์ชจะกลับบ้านก็ดึก และนั่นเกี๊ยวก็นอนหลับไปแล้ว

หมอพอร์ชไม่ใช่หนุ่มน้อย  เขาเป็นหนุ่มใหญ่วัย 35 ปี เคยมีประวัติการแต่งงานหนึ่งครั้ง และสถานะตอนนี้คือเป็นพ่อหม้ายลูกติดหนึ่งคน สาเหตุการเลิกกับภรรยาและเกิดการหย่าร้างนั้นเกี๊ยวเองก็ไม่ทราบ รู้แต่ว่าหมอพอร์ชและภรรยาตกลงหย่ากันและจบกันด้วยดี  

ตอนที่หมอหย่ากันเกี๊ยวอายุได้สิบเก้าปีแล้วอยู่ในช่วงเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนี้ก็สามปีแล้ว  ทั้ง ๆที่หมอพอร์ชเป็นคนหล่อมาก หล่อแบบวัวตายควายล้มไปหลายคอก หล่อแบบไร้เทียมทาน  เกี๊ยวสงสัยมาตลอดเกี่ยวกับหมอพอร์ชและคุณปนัดดาหรือภรรยาเก่าของเขา  เกี๊ยวเองไม่ค่อยเห็นภรรยาของหมออยู่ที่บ้าน ป้าพรบอกว่าภรรยาของหมอพอร์ชต้องเดินทางไปทำงานต่างประเทศบ่อย ๆ จึงไม่ค่อยได้อยู่บ้าน 

ที่เธอแปลกใจมาก ๆคือ อยู่มาวันหนึ่งภรรยาของหมอพอร์ชก็มีเด็กน้อยกลับมาด้วยชื่อว่าหนูนุดาอายุเจ็ดขวบ  และป้าพรก็บอกเธอว่าเด็กคนนี้คือลูกของหมอพอร์ชและภรรยาของเขา  เธอไม่กล้าถามเพราะกลัวป้าพรดุ เพราะเป็นเรื่องของเจ้านาย และเธอมีคำถามมากมายเกี่ยวกับหมอพอร์ช  แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามจึงเก็บคำถามนี้ไว้ในใจตลอด  

จนหมอพอร์ชและภรรยาหย่าขาดจากกัน  แม้ตอนนี้หมอพอร์ชจะยังไม่แต่งงานใหม่ แต่เกี๊ยวก็ไม่เคยเห็นหมอพอร์ชควงผู้หญิงกลับมาบ้านสักที  ที่เกี๊ยวเห็นก็จะมีคุณปนัดดาซึ่งเป็นภรรยาเก่าของหมอพอร์ชมาที่บ้านเพื่อมาส่งหนูนุดา คือลูกสาวของหมอพอร์ช ถ้าหากวันไหนที่หมอพอร์ชคิดถึงลูกสาว  เขาก็จะให้ภรรยาเก่ามาส่งหนูนุดาที่บ้าน    

บางครั้งมาพักค้างคืนที่นี่หนึ่งหรือสองคืน บางครั้งก็มาเช้าตอนเย็นภรรยาเก่าของหมอพอร์ชก็จะมารับกลับทันที แหละช่วงนี้เธอก็เห็นว่าหนูนุดามาบ่อยมาก และหมอพอร์ชก็ขอร้องให้เธอช่วยดูแลหนูนุดา เพราะเพื่อนเล่นของหนูหนุดาคือเธอคนเดียว  เพราะบางครั้งคุณหมอก็จะขึ้นไปทำงานในห้องหนังสือ ปล่อยให้เกี๊ยวเป็นคนดูแลหนูนุดาและหนูนุดาติดเธอมาก  หลังจากที่ป้าพรเสียชีวิตคนที่เป็นเพื่อนยามเหงาของเกี๊ยวคือหนูนุดา  

วันนี้ก็เช่นกันหลังจากที่เกี๊ยวเรียนคาบสุดท้ายเสร็จ เธอก็ได้รับข้อความจากหมอพอร์ชให้รีบกลับบ้านเพราะหนูนุดามาที่บ้าน

“วันนี้หนูนุดามา เกี๊ยวเรียนเสร็จแล้วกลับบ้านนะ หนูนุดาคิดถึง” แต่วันนี้เธอนัดกับเพื่อนว่าจะเข้าห้องสมุดเพื่อไปทำรายงานด่วนและต้องส่งอาจารย์และพรีเซ็นต์งานในคาบพรุ่งนี้เช้า  กว่าที่เกี๊ยวจะพิมพ์ข้อความตอบกลับหมอพอร์ชไปก็พิจารณาในข้อความที่พิมพ์ไปตั้งหลายรอบ เพราะกลัวว่าจะไม่สมเหตุสมผล เพราะเธอเกรงใจหมอพอร์ชมาก เพราะเขาคือผู้มีพระคุณ

“วันนี้เกี๊ยวต้องทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยค่ะ เพราะต้องส่งอาจารย์ในคาบเรียนพรุ่งนี้ค่ะคุณหมอ”

“ก่อนกลับทักมาจะไปรับ”

“คะ”

“หนูนุดาก็จะไปรับด้วย บอกว่าอยากไปรับพี่เกี๊ยว”

“ค่ะคุณหมอ”

อาจเป็นเพราะรายงานที่ทำมันมีหัวข้อที่ต้องค้นหาและนำมาเขียนรายงานหลายอย่าง  จึงทำให้เวลาของการทำรายงานกินเวลานานจนเกี๊ยวและเพื่อน ๆลืมไปเลยว่าตอนนี้จะหนึ่งทุ่มแล้ว 

“พี่เกี๊ยวขา” เสียงที่เรียกชื่อเธอ เธอจำได้ว่าเป็นใครเรียก จึงหันไปตามเสียงและยิ้มจนตาหยี๋ เมื่อเห็นว่าใช่คนที่คิดไว้จริง ๆ

“หนูนุดา” เธอเรียกชื่อหนูนุดากลับ ว่าจะเอ่ยถามว่ามาได้อย่างไรก็ต้องเบรกตัวเองไว้ก่อน เมื่อเธอหันไปก็ได้สบตาคมกล้ากับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆหนูนุดา ผู้ชายคนนั้นมีผิวขาว ตัวสูงมากประมาณ 188 ซม. เขาเป็นผู้ชายที่มีหุ่นดีเพราะเป็นคนชอบออกกำลังกาย รวม ๆแล้วคือเขาเป็นคนหุ่นดีมีกล้ามอกแน่นๆ   เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและพับตรงข้อศอก มือข้างหนึ่งเขาจับมือกับหนูนุดา และอีกข้างก็ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ทำให้ดูเก๋มีเสน่ห์ดูดีมาก ๆ 

เขาเป็นหมอแต่เขาไม่ได้ใส่แว่นตา  เขาเหมือนนายแบบหรือเหมือนพระเอกในซีรีย์จีนยังไงยังงั้นเลย ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายที่มีแรงดึงดูดต่อเพศตรงข้ามมาก ๆ  เขามีเสน่ห์ที่ทำให้ทุกครั้งที่เขาเดินเข้ามาในห้อง ทุกสายตาจะต้องหันไปมองอย่างหลงใหล โดยเฉพาะกับเธอ  เขาคือหมออคิราห์  วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช  

“หนูนุดามารับพี่เกี๊ยวกลับบ้านค่ะ”  เมื่อเกี๊ยวเดินเข้ามาหาสองพ่อลูกที่ตอนนี้ยืนอยู่ในห้องสมุดเดียวกับเธอ  เธอรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าถามอะไร  ได้แต่ยิ้มรับในความสดใสของเด็กน้อย และเก็บความแปลกใจไว้ในใจเช่นเดิม

“พี่เกี๊ยวทำรายงานเพลินไปหน่อยค่ะ”

“คุณพ่อชวนหนูนุดามารับพี่เกี๊ยวค่ะ เพราะค่ำแล้วอันตราย”  เกี๊ยวเงยหน้าขึ้นเพื่ออยากจะเอ่ยขอบคุณเขา แต่ต้องสบกับสายตาคมกล้าของหมอพอร์ชที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแต่ไม่พูดอะไร แล้วเธอก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอีกแล้ว