10

“ฮะ แฮม... พี่ไปก่อนดีกว่านะ หญ้าหวานจะได้พัก” กริชไทกระไอกระแอมเมื่อกวาดสายตามองเลยขึ้นไปสบตาใสแจ๋วของคนบนเตียง แก้มหนุ่มขึ้นสีแดงจัดที่เผลอมองไม่ละสายตา จนต้องระงับใจตัวเอง

ญารินดายิ้มเจ้าเล่ห์อย่างแสนน่ารัก เธอกลั้นหัวเราะจนเจ็บกรามไปหมด พอเขาหันหลังเดินไปที่ประตู เธอนับถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง....

“โอ๊ย...”

“หญ้าหวานเป็นอะไร” กริชไทยังไม่ทันเปิดประตู กลับต้องผวามาที่เตียงเมื่อเห็นหญิงสาวตัวงอร้องครางไม่หยุดปาก

“ปะ... ปวดท้องค่ะพี่กระทิง”

“ปวดตรงไหน ไปโรงพยาบาลไหม” เขาเห็นสีหน้าบิดเบี้ยว คิ้วขมวดปากยังร้องครางไม่หยุดก็ใจเสีย

“มะ... ไม่ต้องหรอกค่ะ นอนสักพักคงหาย พี่กระทิงจะไปธุระไม่ใช่เหรอคะ ไปเถอะค่ะไม่ต้องห่วงหญ้าหวาน”

“พี่จะไปได้ยังไง หญ้าหวานปวดท้องขนาดนี้เดี๋ยวรอพี่แป๊บนึงนะ จะไปตามแม่มาช่วย” กริชไทเลี่ยงออกมาจากห้อง เขารีบโทรให้ลูกน้องช่วยไปดูม่านฟ้าเพราะลืมเธอไปเสียสนิท ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง

กริชไทเดินเรียกหาคนอื่นทั่วบ้านแต่ไม่เจอ เขาเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ญารินดานอนโอดโอยตัวงอร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียงก็ยิ่งหน้าเสีย

“หญ้าหวานเป็นยังไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หญ้าหวานปวดท้องน่ะค่ะ สงสัยโรคเก่าจะกำเริบ”

“โรคอะไร หญ้าหวานมีโรคประจำตัวด้วยเหรอ”

“โรคกระเพาะน่ะค่ะ วันนี้หญ้าหวานยังไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ กินอาหารที่ม่านฟ้านำมาให้แค่คำสองคำเลยปวดท้องค่ะ” เธอบอกเขาเสียงอ่อย หน้าซีดเซียว สงสัยเรื่องที่เธอโกหกจะเป็นจริง จะโกหกเพื่อรั้งเขาเอาไว้กลายเป็นปวดท้องขึ้นมาจริงๆ แถมยังแสบท้องอีกด้วย

“เป็นกระเพาะเค้าไม่ให้ทานเผ็ด กับข้าวของม่านฟ้าเผ็ดๆ ทั้งนั้น” คราวนี้กริชไททำเสียงดุ

ญารินดาใบหน้าเหยเก

“พี่กระทิงช่วยหยิบยาให้หญ้าหวานหน่อยสิคะ”

“อยู่ไหน”

“ในกระเป๋าใบเล็กๆ สีฟ้าค่ะ เป็นยาทั้งหมดที่หญ้าหวานพกติดตัวมาน่ะค่ะ” เธอชี้ไปที่มุมห้องบนโต๊ะใกล้หน้าต่าง

กริชไทเดินไปหยิบยาให้หญิงสาวก่อนจะไปหยิบน้ำในเหยือกที่สาวใช้นำมาวางเอาไว้รินใส่แก้วสะอาดให้คนป่วย พอเธอทานยาก็นอนนิ่งๆ ตัวงอเหมือนเดิม

“นอนดีๆ สิ นอนงอแบบนั้นไม่เมื่อยแย่เหรอ”

“หญ้าหวานไม่อยากขยับค่ะ มันปวด นอนแบบนี้รู้สึกว่าอาการจะดีขึ้นค่ะ ให้นอนยืดตัว หญ้าหวานไม่ไหวหรอกค่ะพี่กระทิง” เธอตอบเสียงอ่อยหลับตาพริ้ม

“หิวหรือเปล่า” เขาถามอย่างใส่ใจ

“ไม่ค่ะ หญ้าหวานอยากนอน”

“งั้นนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปทำอาหารอ่อนๆ ให้เรากิน”

คราวนี้ญารินดาหูผึ่ง

..เธอหูฝาดไปหรือเปล่า เขาบอกว่าจะไปทำอาหารให้เธอรับประทาน ทุกอย่างที่เธออยากให้เขาทำมันเกิดขึ้นจริงๆ อีกรอบแล้วเหรอนี่

อยากจะกรีดร้องให้ก้องโลก อาการปวดท้องแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือบมองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปจากห้องตาซึ้ง

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ญารินดาค่อยๆ เอื้อมไปรับ เสียงปลายสายที่ดังกลับมาดูตื่นเต้นจนเธอหัวเราะร่วน แต่ต้องหยุดกึกเพราะกระเทือนไปถึงท้องที่กำลังปวดอยู่

“พี่หญ้าหวานเป็นอะไรคะ ร้องทำไม หรือว่าโดนพี่กระทิงรังแก”

“เปล่าจ้า พี่แค่ปวดท้องกระเพาะ”

“กินยากินอะไรหรือยังคะ”

“กินแล้ว พี่กระทิงเอาให้เมื่อกี้”

“เย้! พี่กระทิงน่ารักชะมัดเลย ต้องอย่างนี้สิพี่ชายของกันตา ตอนนี้ในบ้านไม่มีใครอยู่นะคะ เหลือพี่กระทิงกับพี่หญ้าหวานสองคน พี่หญ้าหวานจะทำอะไรก็รีบทำนะคะ รวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวเลยนะคะ” กันตาพูดอย่างเจ้าเล่ห์มาตามสาย

“บ้า! แล้วพี่กระทิงจะไม่สงสัยเหรอ” ญารินดาหน้าแดงในคำพูดของเด็กสาว

“ไม่หรอกค่ะ ปกติแม่จะพาคนอื่นๆ ไปซื้อของค่ะ นอกจากจะไม่มีใครอยู่บ้าน จะทิ้งสาวใช้วันคนนึงค่ะ”

กันตาหัวเราะคิก ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดาก็เชียร์ญารินดากันทั้งนั้น รับรองว่าคราวนี้ม่านฟ้าตกกระป๋องแน่นอน

“พี่กระทิงไปทำอาหารให้กินน่ะ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด”

เสียงกรีดร้องของกันตาทำให้ญารินดาเอาโทรศัพท์ที่แนบหูเบี่ยงออกแทบไม่ทัน แต่เธอไม่ได้นึกเคืองเด็กสาวเลยสักนิด กลับเอ็นดูเสียมากกว่า คงจะคิดพิเรนทร์หรือคิดทะลึ่งอะไรอยู่เลยกรี๊ดกร๊าดน่าดู เธอเองก็เหมือนกัน ถึงจะดูเซี้ยว แต่ไม่กล้าจับผู้ชายปลุกปล้ำหรอก อันนั้นมันเกินไป

“พี่กระทิงทำอาหารอร่อยม๊ากมากเลยนะคะ พี่หญ้าหวานมาปุ๊บพี่กระทิงบริการครบเครื่องเลย ต้องอย่างนี้สิ พี่ชายของกันตา” กันตาดี๊ด๊ามาตามสาย

“ใช่ พี่กระทิงอุ้ม พานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ น่ารักม๊ากมาก แถมยังดูแผลที่ข้อเท้าให้พี่แล้วก็ทำอาหารให้กิน อยากให้พี่กระทิงทำแบบนี้มานานแล้ว ไม่คิดว่าจะจัดมาทีเดียวชุดใหญ่เลย” ญารินดาพูดไปอมยิ้มไปมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ได้คอยไล่เธอเหมือนแต่ก่อนแล้ว แค่นี้เธอก็เลิกงอน เลิกน้อยใจเขาแล้วจริงๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

“สงสัยพี่กระทิงมาแล้วกันตา พี่วางสายก่อนนะ” ญารินดารีบบอกและกดวางก่อนจะนอนลงอย่างสงบเสงี่ยม อาการปวดท้องนั้นทุเลาเบาบางลงไปมากเมื่อได้ทานยาและนอนนิ่งๆ

“อาหารมาแล้วหญ้าหวาน พี่ต้มข้าวสังข์หยด^[1] ให้เราน่ะ แกงจืดเต้าหู้หมูสับแล้วก็ไข่เจียวร้อนๆ ลุกขึ้นมารับประทานสิ” กริชไทบอกเมนูแก่หญิงสาวก่อนจะนำไปวางที่โต๊ะข้างๆ

“พี่กระทิงทำเองทั้งหมดเหรอคะ หอมจังเลย แถมยังเร็วด้วย”

“แค่อาหารพื้นๆ ง่ายๆ เอง ไม่รู้หญ้าหวานจะกินได้หรือเปล่า” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ รู้ดีว่าเธอเป็นถึงหลานคุณหญิงที่ใช้ชีวิตหรูหราในตัวเมืองใหญ่ อาจจะไม่ชอบรับประทานอาหารพื้นๆ บ้านๆ แบบนี้แล้วก็เป็นได้

“กินได้สิคะ อาหารมีประโยชน์ทั้งนั้น หญ้าหวานไม่ชอบอาหารเลี่ยนๆ มันๆ หรอกนะคะ นานๆ กินทีน่ะได้ กินทุกวันอ้วนเป็นหมูแน่” เธอหัวเราะเสียงใสยิ้มให้เขา

“หัวเราะได้แสดงว่าหายแล้วเหรอ”

“ค่อยยังชั่วแล้วค่ะ ขอบคุณพี่กระทิงมากนะคะ”

“งั้นลุกมาทานเร็ว กำลังร้อนๆ” เขาพูดน้ำเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงหวานแต่พอเอื้อมมือไปจับช้อนก็สั่นเทา

“เป็นอะไรไป” เขารีบตะครุบมือเธอเอาไว้

“มันอ่อนแรงแปลกๆ น่ะค่ะ” ญารินดาตอบเสียงอ่อย

กริชไทยิ้มอ่อนโยนก่อนที่เขาจะเป็นคนตักอาหารป้อนเธอเสียเอง

“เกรงใจพี่กระทิงจังค่ะ” ปากบอกเกรงใจแต่อ้าปากรับอย่างน่ารัก

กริชไทเผลอมองริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสดนั้นแล้วลอบกลืนน้ำลาย

..ทำไมจิตใจเขาถึงได้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้นะ

คนใจแกว่งพยายามรวบรวมสติที่เตลิดไปไกล ไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาหวั่นไหวได้เท่านี้มาก่อน เพียงแค่เธอขยับ พูด หรือทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เขาเผลอมองจนแทบไม่อยากละสายตา

[1] ข้าวสังข์หยด* คือข้าวพื้นเมืองภาคใต้ ปลูกมากแถบรอบลุ่มทะเลสาบสงขลา มีชื่อเรียกกันไปตามความเข้าใจและความนิยมของแต่ละถิ่น ไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการอาจจะเนื่องจากเป็นข้าวที่ปลูกยาก

ข้าวพื้นเมืองภาคใต้พันธุ์นี้เป็นข้าวนาปีที่มีคุณลักษณะพิเศษ นิยมปลูกเพื่อทำข้าวใหม่ เป็นของขวัญของฝากให้กับผู้หลักผู้ใหญ่ที่ตนเคารพนับถือหรือเอาไว้ทำบุญถวายพระ ข้าวสังข์หยดเป็นข้าวนาปีที่มีคุณลักษณะพิเศษ มีเยื่อหุ้มเมล็ดสีแดง รสชาติดี มีปริมาณแอมิโลสต่ำ (15 - 2 %) รสชาติของข้าวใหม่หุงสวยจะนุ่ม หอมและมัน กินคล้ายข้าวเหนียว ชาวนครศรีธรรมราช เรียก "ข้าวสั่งหยุด" หรือ "สังหยุด" เนื่องจากรสชาติของข้าวนี้กินอร่อย กินได้กินดีจนต้องสั่งให้หยุดกินหรือหมายถึงบอกเลิกกิน จึงเป็นที่มาของชื่อข้าวพันธ์นี้ คือ "สังหยด" ข้าวสังหยด มีคุณค่าทางอาหารสูงกว่าข้าวพันธุ์อื่นๆ คือ มีกากใยอาหารสูงกว่าข้าวพันธุ์อื่นๆ จึงมีประโยชน์ในการชะลอความแก่ นอกจากนี้มีโปรตีน ธาตุเหล็กและฟอสฟอรัสสูงกว่าข้าวพันธุ์อื่นๆ ซึ่งมีประโยชน์ในการบำรุงโลหิต บำรุงร่างกายให้แข็งแรงและป้องกันโรคความจำเสื่อม และยังมีสารแอนตี้ออกซิแดนซ์ พวก Oryzanol และมี Gamma Amino Butyric Acid (GABA) ช่วยลดอัตราเสี่ยงของการเป็นมะเร็ง จึงนับได้ว่า ข้าวพันธุ์สังหยด เป็นข้าวพันธุ์พื้นเมืองที่มีคุณค่าทางอาหารสูง