Novel-novel oleh แบร์รี่รัต

ตึก ตึก ตึก คนตัวเล็กในชุดนักเรียนเอกชนชื่อดังชั้นนำของประเทศกำลังเดินย่องเข้าบ้าน ตอนนี้เลยเวลากลับบ้านไปหลายชั่วโมงเพราะแอบแวะไปดูผู้ชายเตะบอลอยู่สนาม เธอไม่ยอมกลับบ้านพร้อมน้องชายโดยให้เหตุผลว่าจะไปเรียนพิเศษ ‘ฟาร์จะไปเรียนพิเศษนะ พายุกับพายัพกลับก่อนเลย’ ‘ก็ไปเรียน จะรอ’ พายัพตอบพี่สาวเสียงนิ่งขณะนั่งอ่านหนังสืออยู่บนรถระหว่างทางกลับบ้าน ถ้าจะกลับก็ต้องกลับพร้อมกัน เขาเป็นห่วง ‘หึ… มึงเชื่อเหรอพายัพ’ พายุปรายตามองพี่สาวอย่างรู้ทัน ฟาร์ลีนอ้าปากก็มองเห็นถึงลิ้นไก่ ผีเห็นผีก็ว่าได้ ‘นี่! ฟาร์ไปเรียนจริงๆ ไม่ต้องรอกลับก่อนเลย’ ประโยคแรกจิ๊ปากใส่พายุ ก่อนจะพูดกับพายัพน้องชายคนเล็กเสียงอ่อนลง ‘จะทำอะไรก็ทำ จะรอ’ พายัพย้ำเสียงนิ่ง รู้หมดแหละว่าจะทำอะไรโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กทำไมจะไม่รู้นิสัยพี่สาว แต่ยืนยันคำเดิมว่าต้องกลับพร้อมกันเท่านั้น สรุปสุดท้ายไม่มีใครยอมใคร พี่สาวคนโตมีแผนในหัวยืนยันคำเดิม ก่อนที่ฟาร์ลีนกับพายุจะทะเลาะกันอีก พายัพจึงต้องเป็นคนตัดสินใจปล่อยไป รำคาญเสียงทะเลาะกัน เขาจะกลับก่อนแม่ง แต่ก็ไม่ลืมทิ้งท้ายใส่พี่สาว ‘ดูแลตัวเองด้วย จะทำอะไรก็รับผลที่จะตามมาให้ได้

แปดปีต่อมา “มายืนทำอะไรตรงนี้ครับ” มาเฟียหนุ่มที่กำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงลงจากรถยนต์คันหรูของตัวเอง ขมวดคิ้วยุ่งสายตาคมหันไปสบตาเข้ากับลูกชายตัวเองที่ยืนอยู่ข้างโรงจอดรถพอดี ถัดไปเป็นรถบิ๊กไบค์สีดำด้านจอดอยู่มีหมวกกันน็อควางบนตัวรถอีกที บิ๊กไบค์คันนี้เป็นตัวแรร์ของเขาเองสมัยตอนเป็นวัยรุ่น แต่ตอนนี้เปลี่ยนมือไปเป็นของลูกชาย เพราะเจ้าตัวลูกชายชอบรถมากและเอ่ยขอจะดูแลต่อเอง “เข้าบ้านไม่ได้ครับ” พายุรีบตอบทันที ยืนรอคนเป็นพ่อมานานแล้วกว่าพ่อจะถึงบ้าน “หื้มม? เป็นอะไร” คิ้วคมขมวดคิ้วงุนงงกับคำตอบของลูกชาย “คำบัญชาของภรรยาคนสวยพ่อไง” “หึ… ไปทำอะไรให้แม่ไม่พอใจอีกล่ะ” คนเป็นพ่อหัวเราะในลำคอขึ้นมาเมื่อรู้เหตุผล พร้อมกับเดินเข้าไปถามลูกชาย ‘ตัวดี’ ที่ต้องใช้คำว่าตัวดี เพราะคนนี้แหละไม่ธรรมดาเลย วีรกรรมแต่ละวันไม่ซ้ำ ถอดแบบเขาสมัยวัยรุ่นมาเป๊ะๆ เผลอๆ หนักกว่าอีก “ก็ขัดคำสั่งนิดหน่อย ตามภาษาวัยรุ่นเลือดร้อน” “ทำไมกล้าทำ… ขนาดพ่อยังไม่กล้า” “…อ้าว!” พายุมองตาคนเป็นพ่อปริบๆ อุตส่าห์เสียเวลายืนรอกะจะให้ช่วยตั้งนานสองนาน ไหงมาพูดงี้ล่ะ “แล้วใครจะช่วยผม” “แล้วทำอะไรผิดครับ” “เอารถบิ๊กไบ

ตอนวัยเด็กที่สองแฝดอายุได้ขวบสองขวบ สามจิ๋วรักกันมาก เล่นด้วยกันอย่างอ่อนโยน คนน้องไม่ว่าจะโดนพี่สาวจับทำอะไรก็ยอมหมด พี่ก็หวงน้องใครจับไม่ได้และมักจุ้บน้องทุกชั่วโมง นั่งเฝ้าน้องทุกวันหาเพื่อนเล่นบาร์บี้ พอน้องโตขึ้นหน่อยก็จับน้องชายฝาแฝดใส่ที่คาดผมเจ้าหญิง เล่นกันอยู่อย่างนั้น น้องก็ชอบมากพี่ก็แฮปปี้หัวเราะกันคิกคักเป็นภาพที่น่ารักมาก จนต้องถ่ายรูปเก็บไว้มากมายทำเป็นอัลบั้มวางไว้ทั่วบ้าน น่ารักน่าเอ็นดูจนคุณพ่อกับคุณแม่มีแพลนคิดอยากมีคนที่สี่เพิ่ม แต่พอโตขึ้นอีกหน่อยสามสี่ขวบสองแฝดเริ่มมีความเป็นตัวเองมากขึ้น ฉายแววความชอบของตัวเองได้เท่านั้นแหละ ความบันเทิงก็เกิดขึ้นจนมามี้กับปาป๊ากุมขมับไปหลายรอบ มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ทุกวัน อย่างเช่น…. “มามี้ครับ” ลูกชายตัวน้อยในวัยย่างจะสี่ขวบยืนส่ายหัวกับสภาพของพี่สาว ก่อนจะเดินกลับไปหาคนเป็นแม่แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนตักเอ่ยถามอย่างจริงจัง… พายัพจะไม่ทนแล้วนะ! “น้องพายัพมีคำถาม…” “ครับน้องพายัพ” มิรันกอดลูกชายไว้หลวมๆ และก้มลงหอมหัว กลิ่นแป้งเด็กมันชื่นใจจริงๆ ยิ่งเป็นแป้งเด็กผสมกับกลิ่นของลูกทำให้หายปวดหัวได้นี่จริงมาก “พายัพไม่อยากได้ฟาร์ลีน

หนึ่งปีกว่าๆ ต่อมา “คริคริ^^” คนตัวเล็กในวัยหนึ่งขวบหกเดือนนั่งหัวเราะชอบใจอยู่บนตักคุณพ่อมาเฟียท่ามกลางห้องทำงาน เล่นคนเดียวได้ขอแค่คนเป็นพ่ออุ้มก็พอใจแล้ว ส่วนคนเป็นพ่อมืออีกข้างอุ้มลูกสาวที่เล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่บนตัก ส่วนอีกมือวุ่นอยู่กับงานเซ็นเอกสารหลายฉบับที่เลขาเอามาให้เซ็น เขาต้องเร่งเวลาเพราะต้องไปตรวจท่าเรือขนส่งสินค้า เช็คของก่อนที่จะถูกส่งออกให้ลูกค้า และหลังจากนั้นต้องพาลูกสาวตัวน้อยไปเรียนว่ายน้ำต่อ “หิวรึยังครับตัวเล็ก” แม้งานจะยุ่งก็ยังใส่ใจกับลูกตลอด “ม่ายหิววเยย ย้องเล่นน” คนตัวเล็กส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กตอบ เด็กวัยเรียนรู้ห่วงเล่นมากกว่ากินนมอยู่แล้ว หลังจากเซ็นเอกสารเสร็จก็อุ้มลูกสาวพาไปกินนมกล่อมนอนอยู่บนโซฟา ฟาร์ลีนเป็นเด็กติดมือเนื่องจากคนเป็นพ่อต้องการให้เป็นแบบนั้น อยากให้ลูกสาวติดเลยอุ้มตั้งแต่เด็กๆ ก่อนนอนเขาก็อุ้มมากล่อม จนถึงตอนนี้ก็เลยติดมือพ่อ เวลานอนต้องอุ้มหรือไม่ก็ต้องนอนบกอกแกร่ง แปะ แปะ~ มือหนาตบตูดลูกสาวที่กำลังกินนมในขวดเพื่อกล่อม ฟาร์ลีนเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ไม่งอแง ไม่ดื้อและไม่ซน ให้อยู่แบบไหนก็จะเล่นอยู่แบบนั้น ลูกสามารถอยู่บ้านกับคุณแม่ได้ส

มื้อเย็นของบ้านมาเฟียอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา หัวมุมสุดคือผู้อาวุโสใหญ่สุดนั้นคือเอเดอลาร์ด ถัดมาฝั่งซ้ายมือคือฟาโรห์และมิรัน ส่วนฝั่งขวามือคือโฟริสและเอเดนตามลำดับ แต่วันนี้มีแขกพิเศษร่วมโต๊ะด้วย มีไคและมิรินร่วมถึงตัวเล็กซีลีนร่วมด้วย มื้อเย็นผ่านไปด้วยความสุขคุยกันเรื่องปกติทั่วไป ร่วมถึงหารือเรื่องแต่งงานที่ใกล้จะถึงในสองเดือนข้างหน้านี้ เพราะเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวขอเลื่อนออกไปอีกสองเดือนเพื่อให้เจ้าสาวได้มีเวลาเคลียร์งาน ก่อนจะเปลี่ยนมารับบทภรรยาและคุณแม่เต็มตัว รวมไปถึงคุยกันเรื่องจัดงานเฉลยเพศลูก เรื่องนี้คุณแม่อยากจัดบวกกับคุณย่าชอบดูในโซเชี่ยลบ่อยๆ อยากมีบ้าง แน่นอนว่าตอนนี้ทราบเพศแล้ว เพราะทางโรงพยาบาลแจ้งมาแล้ว แต่คนที่เปิดดูและจัดงานให้คือมิรินและไค ส่วนครอบครัวมาเฟียรอลุ้นวันเฉลยเพศพร้อมกัน วันนี้คุยกันจึงมีการแยกฝ่ายกันเกิดขึ้น คุณปู่กับคุณพ่อและคุณลุงเอเดนแอบเห็นตรงกันว่าอยากให้เป็นชาย เพราะอยากให้คนแรกสามารถดูแลน้องๆ ได้ มองการณ์ไกลไปถึงอนาคตที่ต้องขึ้นเป็นใหญ่ต่อจากพ่อ แต่คุณย่าที่เคยมีแต่ลูกชายยืนยันว่าขอผู้หญิงก่อน จะเป็นใหญ่อะไรย่าไม่นึกถึงหรอก ค่อยมีอีกคนเป็นผู้ชา

กรี๊ดดดดด!! ปึก ปึก ปึก “นายหญิงเป็นอะไรครับ ผมขออนุญาตพังประตูนะครับ” ทันทีที่ได้ยินเสียงกรี๊ดไม่ใช่แค่อันนาที่ตกใจรีบดีดตัวลุกเดินสับขาไปหาเพื่อนอย่างเร็ว บอดี้การ์ดที่ยืนรออยู่ก็ต่างพากันวิ่งเข้าไปในห้องน้ำด้วย จนลืมไปว่านี่มันคือห้องน้ำผู้หญิง แต่พวกเขาไม่ออกไปถ้าไม่รู้ว่าเจ้านายที่อยู่ข้างในเกิดอะไรขึ้น “ไม่ๆ ไม่เป็นไรค่ะ แอบดูหนังผีเฉยๆ” มิรันตั้งสติรีบตอบกลับอย่างเลิ่กลั่ก ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ถามว่าดีใจไหมก็มาก แต่ก็ยังงุนงงอยู่ มาตอนนี้แล้วงานแม่ล่ะลู๊กกก จะดีใจก็ดีใจไม่สุด เมื่อได้ยินอย่างนั้นบอดี้การ์ดก็โค้งคำนับให้ก่อนจะเดินออกไปรอข้างนอก ผู้หญิงคนอื่นที่อยู่ในห้องน้ำเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรก็ออกไปด้วย เหลือแต่อันนาที่รู้ว่าเพื่อนตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ อันนายืนกอดอกจ้องประตูห้องน้ำเพื่อนทันที “ไม่มีใคร ออกมาได้” อันนาส่งสัญญาณ กรี๊ดแบบนี้ไม่ต้องสืบเลย งานงอกเต็มหัวอันนาแล้วหนึ่ง แอ๊ดด~ มิรันเปิดประตูออกมาช้าๆ พลางมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รีบยื่นที่ตรวจครรภ์ให้อันนาดู จนอีกคนตาเบิกกว้างไม่ต่างจากเธอที่เห็นตอนแรก สองสาวอารมณ์เดียวกัน จะดีใจก็ดีใจไม่สุ

บทที่ 28 แกล้งยัยเด็ก “…ค่ะ” คนตัวเล็กพยักหน้าตอบด้วยแววตามีพิรุธสุดฤทธิ์ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอีกนิดจะร้องไห้อยู่แล้ว ส่วนคนถามแววตาอ่อนลงเล็กน้อยอย่างเอ็นดู แอบสงสารคนทำตัวไม่ถูกอยู่หรอก แต่แพรวาตอนนี้ก็น่าโดนเขาแกล้งคืนจริงๆ “วินนี่คือเลขาของรดา” ธนาเป็นคนเอ่ยแนะนำให้ธิดาแม่ของตัวเองและลูกชายรู้จัก เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของลูกชายคนเป็นพ่อไม่ได้คิดอะไรมากกับท่าทีนั้น ก่อนจะผายมือไปที่หญิงสาวร่างเล็กที่ยังทำหน้าเลิ่กลั่กไม่หาย “ส่วนหนูแพรวาเป็นลูกบุญธรรมของหม่อมราชวงศ์เกศรินที่เป็นคุณยายของรดาน่ะ” “หื้ม มีศักดิ์เป็นน้าหนูรดาเหรอลูก” ธิดาถามรดาอย่างงุนงง เพราะดูจากหน้าตาของทั้งสองคนแพรวาอายุน้อยกว่ารดามาก จนแทบจะเป็นลูกสาวได้เลยก็ว่าได้ ทว่าในใจกลับพอใจอยู่ลึกๆ ที่ได้ยินแบบนั้น ถึงจะเป็นแค่ลูกบุญธรรมแต่ก็อยู่เติบโตมาในตระกูลเสื้อสายเจ้า เรื่องนี้ธิดาให้สามผ่าน คบแล้วไม่อายใครเหมาะสมกับหลานชายตัวเองที่สุด ถึงแม้คนแก่จะยังไม่รู้หรอกว่าความสัมพันธ์ของหลานชายตัวเองกับเด็กสาวอยู่ในขั้นไหนกัน แต่เท่าที่รู้มาหลานชายของตัวเองไม่เคยสนิทชิดเชื้อกับเพศตรงข้ามขนาดนี้มาก่อน ถึงขั้นหิ้วกัน

บทที่ 27 ชื่อแพรวา… เหรอครับ? หน้าที่ของแพรวาคือตามคุณหมอรดาตลอดทั้งงาน คุยทักทายแขกและโปรโมทแบรนด์ไปในตัว และหน้าที่อีกอย่างคือคอยดูลุคให้คุณหมอสวยเป๊ะปังตลอดงานห้ามพร่องเด็ดขาด “วันนี้ฉันจะค้างที่บ้านของคุณธนา ฝากเธอจัดการเสื้อผ้าให้ฉันด้วย” “ค่ะ เดี๋ยวแพรรีบจัดให้แล้วนำไปส่งให้นะคะ” “ไปด้วยกันสิ ส่วนเสื้อผ้าเธอก็เลือกๆ มาแล้วให้วินนี่มาส่งแล้วเราไปดื่มที่นั่น คิดซะว่าฉันเลี้ยงขอบคุณที่พวกเธอดูแลฉันอย่างดีแล้วกัน” “คะ…” แพรวาหันหน้ามองรดาพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง ราวกับไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินแบบนั้น ขนหัวลุกทั้งตัวตั้งแต่คุณหมอบอกว่าเราไปดื่มด้วยกันแล้ว แถมประสุดท้ายที่ว่าเลี้ยงขอบคุณอีกเป็นได้ยังไง… นี่ถ้าวินนี่ได้ยินสภาพคงตกใจไม่ต่างกันกับเธอ “ไม่ต้องมองฉันแบบนั้น นั้นไม่ใช่ความคิดฉัน คุณธนาแค่อยากขอบคุณที่พวกเธอดูแลฉันดี” รดาปรายตามองแพรวาเล็กน้อยอย่างรู้ทัน “อ้อค่ะ แพรต้องไปใช่ไหมคะ?” “ใช่ ภาคบังคับและอย่าทำฉันเสียหน้าล่ะ บอกวินนี่ด้วยอย่าลืมเสื้อผ้าฉัน” “ได้ค่ะ” แพรวาพยักหน้าหน้าตอบและทำมือโอเคขยิบตาวิ้งค์ใส่ตามประสา จนคุณมองปรายตามองแล้วส่ายหัวเบาๆ ไม่ว่าเธอจะดุจะ

บทที่ 26 คนกันเอง “แพร แพร แพรวา!” เสียงวินนี่เอ่ยเรียกรุ่นน้องคนสนิทเสียงดังเมื่อสะกิดปลุกคนตัวเล็กครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เป็นผล ฝากให้ปลุกอย่างดีแต่มาปลุกรอบที่สามแล้วก็ยังไม่ตื่น “……” ไร้เสียงตอบกลับ แพรวานอนฟุบหน้าลงบนโต๊ะทำงานราวกับคนไร้วิญญาณ เธอยังอยู่ในชุดเมื่อคืนน้ำยังไม่ทันอาบหัวกระเซอะกระเซิงเพราะรีบมากกลัวมาทำงานสาย จะลาก็ไม่ได้เนื่องจากวันนี้คุณหมอมีออกงานอีเว้นท์ตอนบ่ายซึ่งเธอต้องมาเตรียมตัวและต้องไปงานด้วยกัน ไม่ได้อยากหนีออกมาจากเขาแต่ต้องตื่นเพราะวินนี่โทรปลุกเพราะรู้ว่าเธอตื่นสาย ตื่นมาก็เจ็ดโมงแล้วกว่าจะมาถึงที่นี่รถก็ดันติดฉิบหายวายป่วงกินเวลาไปถึงแปดโมงครึ่ง โชคดีที่วันนี้คุณหมอเข้างานสิบโมงเช้าเธอจึงขอวินนี่นอนพักเอาแรงก่อน ซึ่งวินนี่ก็ไม่ได้ถามซักไซ้เห็นสภาพแพรวาดูไม่ไหวมาก และสาวสองดูปราดเดียวก็รู้ว่าไปทำอะไรมาแต่ก็ยอมปล่อยให้พักผ่อนก่อนค่อยถามทีหลัง จึงไปเตรียมชุดใหม่ให้แพรวาเปลี่ยนแทน โชคดีที่ออฟฟิศมีครบทุกอย่างเพราะส่วนมากพนักงานมาแต่งตัวเอาหน้างาน เนื่องจากบางวันไปสังสรรค์หนักก็พากันมานอนค้างที่ออฟฟิศกันมาสายเดี๋ยวโดนคุณหมอวีนและโดนไล่ออก “ยัยแพร

บทที่ 25 เสพติด NC+++ “ขอแบบไม่ใส่ถุงนะคะหนูอยากลองค่ะ” “แน่ใจเหรอครับ?” คิ้วเข้มขมวดชนกันอย่างสงสัย ที่เขาใส่ถุงเพราะคิดว่าเธอคงไม่กล้าให้สดและคงกลัวพลาด แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะเป็นคนร้องขอขึ้นมาเองซึ่งแน่นอนว่าเขาชอบอยู่แล้ว เพราะมันแสดงออกว่าเธอไว้ใจเขามากขึ้นและขยับความสัมพันธ์เข้าไปใกล้อีกขั้น “แน่ใจเดี๋ยวหนูกินยาคุมเอง” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกๆ ราวกับแมวน้อยอ้อนขอเปียกของโปรด ดวงตากลมโตลุกวาวราวกับได้ของเล่นใหม่เมื่อเห็นเขารูดถอดถุงยางอนามัยที่สวมใส่เมื่อครู่ออกจากแก่นกาย จนเผยให้เห็นเส้นเลือดนูนขึ้นตามลำกายวาววับบนหัวบานมีน้ำหล่อลื่นซึมออกมาจนคนมองคอแห้งผากอยากลิ้มลองอีกรอบ “ถ้าพลาดเดี๋ยวพี่รับผิดชอบครับ” ถึงไม่พลาดเขาก็จะรับผิดชอบอยู่แล้ว มาถึงขนาดนี้เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือ ปึก! “อ๊าาา” เสียงครางหวานหลุดออกมาจากปากเล็กทันทีที่เขาดันลำกายใหญ่เข้ามาภายในกายสาว ไร้สิ่งแปลกปลอมขวางกันความรู้มันต่างกับสิ้นเชิง เสียวมากกว่าที่คิดเพียงแค่เขาขยับสะโพกเสียงน้ำก็ดังออกมาให้ได้ยิน แพรวายกมือคล้องคอหนาเมื่อเขาโน้มลงมาจูบที่ริมฝีปาก บดเบียดเรียวลิ้นร้อนเข้าหากันอย่างโหยหาสองมือใหญ

บทที่ 24 จีบโดย… NC+++ ปึก!! “กรี๊ดดดด… อ่าา” เสียงหวีดร้องออกมาอย่างสุดจะกลั้นเมื่อเขากระแทกเข้ามาในคราเดียว แพรวาหลับตาแน่นข่มความเจ็บของตัวเอง เธอรู้สึกเจ็บมากเจ็บเหมือนมีใครเอามีดมากรีดจริงๆ และยังรู้สึกคับแน่นตรงส่วนนั้นในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกมากมายตีวนเข้ามาในหัวอยากไปต่อแต่ก็เจ็บมาก คนกล้าก่อนหน้าตอนนี้ร่างกายแอบสั่นเล็กน้อย “ชูวว!… เด็กดีไม่ร้องนะครับ” เขาก้มลงกระซิบเสียงเบาข้างใบหูขาว พร้อมกับบดจูบริมฝีปากเล็กปลอบประโลม เห็นเธอเจ็บเขาก็สงสารแต่การกระแทกเข้าไปในคราเดียวแพรวาจะเจ็บน้อยที่สุด ใช่ว่าเธอจะรู้สึกเจ็บคนเดียวเขาเองก็เช่นกัน ช่องทางรักบีบรัดเขาแน่นมากจนยากจะขยับ แต่ก็คงเจ็บไม่เท่ากับเธอ “หยุดไหมครับ…” แม้ปากจะถามแต่มือหนากลับบีบทรวงอกอวบเต็มสองมือ พร้อมก้มลงไปครอบครองมันด้วยริมฝีปาก ดูดจุกสีหวานจนคนเจ็บเริ่มหยุดสั่นและกลับมามีอารมณ์ร่วมอีกครั้ง “อ๊ะ…” คนตัวเล็กแอ่นอกรับความเสียวพลางคลายมือที่จิกแขนเขาออกเปลี่ยนมาจิกหัวเขาแทน เธอไม่เคยอยากให้เขาหยุดเลยแม้แต่เสี้ยววินาที ถึงจะเจ็บมากก็เถอะแต่คิดว่าตัวเองทนได้ และตอนเขาก้มลงดูดอกอวบก็รู้สึกเสียวขึ้นมาบ้างแล้ว

บทที่ 23 จะจีบแล้วนะ NC+++ “…..” แพรวาตอบคำถามด้วยการย้ายตัวลงจากหน้าตักแกร่ง ไปนั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาเขาพร้อมกับส่งมือสวยไปปลดหัวเข็มขัดให้ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองอย่างไร้เดียงสา “เด็กคนนี้น่ารักจัง” มือหนาช้อนปลายคางมนขึ้นอีกระดับ พร้อมกับใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากเล็กบางเบาแล้วสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากหวาน จนคนตัวเล็กตวัดลิ้นหยอกเย้ากลับมองสู้ตาอย่างยั่วยวนจนอีกคนแทบทนไม่ไหว แค่โดนลิ้นซุกซนเลียปลายนิ้วร่างกายหนาก็ราวกับมีไฟฟ้าสถิตช๊อตจนเสียวแปล๊บไปทั่วเรือนร่าง “…..” แพรวายกยิ้มอย่างพึงพอใจกับสีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปของเขา สายตาที่เคยมองมาอย่างอ่อนโยนตอนนี้แปลเปลี่ยนเป็นหื่นกระหาย มือเล็กรีบรูดซิปกางเกงของเขาลงอย่างรวดเร็ว และร่างสูงก็ยกตัวขึ้นเล็กน้อยช่วยถอดให้อีกแรงอย่างรู้งาน จนตอนนี้ความใหญ่โตกำลังดีดชี้หน้าคนตัวเล็กอยู่ เมื่อมือใหญ่เปลี่ยนมาวางลงบนศีรษะทุยเล็กแล้วลูบเบาๆ แพรวาจึงโน้มตัวลงไปใช้ลิ้นแตะสัมผัสบนส่วนหัวแดงก่ำลากวนบริเวณปลายหัวตัดซ้ำๆ และแหงนมองใบหน้าหล่อเหลาส่งสายตายั่วยวนไปด้วย นักธุรกิจหนุ่มหลุบตามองคนตัวเล็กพลางกัดฟันแน่น เขาเสียวแทบบ้า แค่เลียหัวเธอยังร้อนแร