Novel-novel oleh แบร์รี่รัต

“กว่าจะออกมาเจอเพื่อนได้นะ” พุฒิพัฒน์เอ่ยแซวมาเฟียหนุ่มขึ้นมาพร้อมกับรินเหล้าให้เพื่อน ในขณะที่มิรันเพิ่งเดินออกไปเข้าห้องน้ำ และเอเดนเดินออกไปดูดบุหรี่ “กูไม่ได้ว่างเหมือนมึงนิ” มาเฟียหนุ่มหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มเอ่ยตอบอย่างไม่สนใจ เขาเพิ่งกลับจากการออกงานสังคมก็ตรงมาดื่มต่อกับเพื่อนสนิท และแน่นอนว่ามาเฟียหนุ่มคลั่งรักควงภรรยาในทะเบียนออกงานสังคมด้วย ออกงานด้วยกันครั้งแรกเป็นที่จับตามองของบรรดาสื่อต่างๆ เขาใช้โอกาสนี้ประกาศให้โลกรู้ว่าจดทะเบียนสมรสกับเธอแล้ว แถมประมูลเพชรน้ำดีในงานราคาหลักร้อยล้านให้เป็นของขวัญทบท้าย รางวัลของคนทำหน้าที่ภรรยาได้เป็นอย่างดี เพราะไม่ว่าจะนักธุรกิจคนไหนเข้ามาทักทาย ทั้งต่างชาติและในประเทศ มิรันสามารถสื่อสารได้หมดแถมวางตัวได้เป็นอย่างดี ก็พอรู้ว่าเธอพูดได้หลายภาษาแต่ไม่คิดว่าจะคล่องปรือขนาดนี้ วันนี้เขายิ้มหน้าบานอย่างภูมิใจในความสามารถของคนตัวเล็กจนอดใจไม่ไหวควักเงินในกระเป๋าประมูลของให้เธอไปหลายชุด จบงานก็พาภรรยาคนสวยมาฉลองต่อที่ร้านของเพื่อนรัก และคุยเรื่องงานกับเพื่อนเล็กน้อย ส่วนคนที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้างเขานอกจากจะเป็นพุฒิพัฒน์เพื่อน

คฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่ม “แน่ใจเหรอคะว่าจะยกให้หนูง่ายๆ” มิรันเอ่ยถามมาเฟียหนุ่มที่กำลังนวดขาให้เธอ ว่าแต่ถึงบ้านกินอาหารเย็นเสร็จก็โดนคนตัวสูงอุ้มมานั่งตักในห้องนั่งเล่นพร้อมนวดขาให้เสร็จสรรพ แถมมีผลไม้รสหวานคอยป้อนใส่ปากให้อย่างเอาใจ “ครับ อยากคืนให้” เขาหมายถึงบริษัทเจ้าปัญหาตัวต้นเรื่องที่เคยอยากได้นักหนาของพี่สาวเธอ แต่ตอนนี้ยอมแพ้แล้วไม่อยากเอาชนะใครทั้งนั้น ขอคืนให้คนตัวเล็กดีกว่า “พี่จะโอนเป็นชื่อบี๋” “บริษัทของพี่รินต่างหาก หนูไม่มีความรู้เลยบริหารไม่ได้หรอกคืนให้พี่รินเถอะค่ะ” เธอแย้ง ก็ดีใจที่เขายกมันคืนให้ง่ายๆ แต่ถ้าให้เธอมีหวังบริษัทล้มละลายแน่นอน เพราะเรื่องในบริษัทเธอไม่มีความรู้เลย เพราะเมื่อก่อนเน้นใช้เงินพี่สาวไปวันๆ “มันจะเป็นชื่อบี๋ ส่วนมิรินเป็นคนบริหาร พี่คุยกับมิรินแล้ว” “คะ? คุยตอนไหน” “ตอนไปทะเลก่อนวันขอแต่งงานครับ” เขากระซิบบอกอย่างหยอกล้อ แต่เขาให้จริง ที่คุยกับมิรินในวันนั้นก็คุยเพราะนับถือเหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึงแม้มิรินจะเกิดทีหลังเขาก็ตาม ที่ทำแบบนั้นก็เพราะอยากให้เกียรติคนตัวเล็กด้วย เธอมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง เขาจึงจำเป็นต้องขอมิรันจากมิริน ส่วน

หนึ่งเดือนต่อมา ติง ติง~ Line~ f_mi : send picture f_mi : น่ากินไหม พี่ทำไว้รอว่าที่เจ้าสาวครับ มิรันหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาเปิดดูข้อความในแอปพลิเคชันสีเขียวขณะนั่งอยู่ในรถยนต์คันหรู ที่มีคนขับรถเป็นลูกน้องของมาเฟียหนุ่มและเขาก็เป็นเจ้าของข้อความที่เธอกำลังอ่าน เขาส่งรูปผลไม้ปอกเปลือกมาให้ดู เหมือนจะฝึกทำเองเพราะรู้ว่าเธอชอบทาน เขามักจะถามทุกวันก่อนออกมาถ่ายละครว่าอยากกินอะไร และจะชอบฝึกทำให้เอง และใช่วันนี้เธอตอบอยากกินผลไม้รสหวานเย็นๆ สักหน่อย แต่รูปองุ่นที่หันผ่าครึ่งไม่ได้รูปเท่าไหร่นั้นบ่งบอกว่าเป็นฝีมือของเขาแน่นอน นอกจากองุ่นจะแหว่งซ้ายแหว่งขวาแล้ว แอปเปิลและพีชข้างๆ ยังช้ำจนลืมสีเดิมอีก คนตัวเล็กหลุดขำพร้อมกับส่ายหัวก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ mirun : น่ากินมากค่ะ ก็ลองตอบว่าไม่น่ากินดูสิ มีงอนตุ้บป่องแน่ๆ อย่างเช่นวันก่อนเธอกลับบ้านค่อนข้างดึกและกินมื้อเย็นกับอันนาไปแล้วถึงบ้านจึงไม่หิว ตอนแรกบอกเธออิ่มแล้วก็ไม่เป็นไรนะเขาบอกเข้าใจไล่ขึ้นไปอาบน้ำ แต่พอถึงเวลานอนเท่านั้นแหละถึงรู้ว่ามาเฟียหนุ่มงอนอีกแล้ว เดินลงมาข้างล่างยังนั่งอยู่ที่เดิมแถมดื่มไวน์หมดไปหลายขวดคนเดียว…แล้

“ว่าแต่ รู้จักกันเหรอ โอบขนาดนี้นี่คือคนรักที่ลูกบอกแม่เหรอ” โฟริสยิ้มถามพลางมองด้วยสายตาร้ายกาจ มีเพียงแค่สามีและลูกชายเท่านั้นที่ดูออกถึงเจตนารมณ์ของเธอ “รู้แล้วจะถามผมทำไม” เขาตอบแม่ตัวเอง “แล้วหนูล่ะ รักลูกชายแม่ไหม” สรรพนามเปลี่ยนทันที โฟริสพุ่งตรงด้วยคำถามตรงประเด็นใส่เป้าหมายอย่างไม่รีรอ ครั้งแรกเจอกันบอกกับเธอว่าโสด ดูสิว่าครั้งนี้ที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนลูกชายของเธอ มิรันจะกล้าบอกโสดอีกไหม “……..” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมมองคนตั้งคำถามทำตาปริบๆ เล่นถามกันอย่างนี้เลยเหรอ ถ้าตอบว่าไม่จะโดนเป่าสมองรึเปล่า ลูกเป็นมาเฟียแล้วพ่อกับแม่จะไปเหลืออะไร “เงียบแบบนี้ ไม่รักเหรอ” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบจึงตั้งคำถามไปอีก “หรือลูกชายแม่ทำตัวไม่น่ารักรึเปล่า บอกแม่ได้นะเดี๋ยวจัดการให้ แต่ขออย่างเดียวอย่าเย็นชาใส่ลูกชายแม่เลย ถึงมันจะนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่มันรักจริงนะ ถ้าหนูไม่มั่นใจแม่สามารถจัดงานแต่งให้ตอนนี้ก็ได้” อ่าา…คนตัวเล็กประมวลผลในหัวทันทีว่านี้คงเป็นฝีมือแม่ของเขาแน่นอน ดูจากคำถามและการจงใจจุดประเด็นนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน จริงจังหรือแค่ลองเชิงแล้วกีดกันทีหลังเห

“สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” มิรันยกมือไหว้คนอายุมากกว่าอย่างนอบน้อมเมื่อมาถึง แอบตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นบอดี้การ์ดตัวใหญ่ยืนคุมอยู่รอบข้างหลายคนตั้งแต่ทางเข้าจนมาถึงภายในร้าน ไม่คิดว่าแค่เลี้ยงข้าวขอบคุณจะเล่นใหญ่ถึงขั้นปิดร้านอาหารหรูแบบไพรเวตเลี้ยงขนาดนี้ เป็นคนรวยนี่มันใช้เงินแก้ปัญหาเก่งกันจริงๆ “สวัสดีจ๊ะ ไม่ต้องเกร็งนะ คนกันเอง” โฟริสรับไหว้คนอายุน้อยกว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหาสามีที่ยืนหน้าเข้มอยู่ข้างๆ “นี่สามีฉันเอง เขาพอฟังภาษาไทยได้อยู่บ้างหนูพูดภาษาไทยก็ได้นะ” “นั่งสิ” เอเดอลาร์ดรับไหว้คนอายุน้อยกว่าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบบอก เขาถือวิสาสะมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างเปิดเผย คนที่อ่านความคิดคนเก่งจ้องมองทุกอิริยาบถของเด็กสาวอยู่นาน “ขอบคุณค่ะ เอ่อออ…หนูมาสายไปรึเปล่าคะ” มิรันก้มหัวเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยท่าทางเกร็งไม่น้อยเพราะสายตาของชายหนุ่มวัยกลางคนมองมาเหมือนจะไม่พอใจเสียด้วยซ้ำ เขามองนิ่งๆ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก “ไม่หรอก ฉันเพิ่งสั่งอาหารไปพอดี อ๋อลืมบอกไป ฉันนัดลูกชายมาด้วยหนูคงไม่ถือใช่ไหมจ๊ะ” โฟริสตอบคำถามแทนสามีด้วยรอยยิ้ม ผู้ชายบ้านนี้หน้าบึ้งต

ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบกับพื้นกระเบื้องหินอ่อนตามจังหวะการก้าวเดิน ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปแบรนด์ดังหยุดเดินก่อนจะถอดแว่นกันแดดออกมายื่นให้บอดี้การ์ดที่เดินตามอยู่ข้างหลัง แล้วหันกลับมามองสำรวจพื้นที่ตรงหน้าแทน อืมม…ตกแต่งบ้านดีมีรสนิยม สมกับเป็นลูกชายเธอจริงๆ โฟริสหยิบแก้วน้ำที่แม่บ้านเดินมายื่นให้ขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะวางไว้ที่เดิม แล้วเดินสำรวจบ้านของลูกชายต่ออย่างอารมณ์ดี นี่ถือว่าเป็นครั้งที่สองที่เธอมาเหยียบที่นี่ รอบแรกตั้งแต่ลูกชายสามารถซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ได้ด้วยตัวเองตอนนั้นเธอแอบมาลูกชายไม่รู้…ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกต่อให้โตเป็นควายแล้วหรือโกรธลูกมากแค่ไหนในใจลึกๆ คนเป็นแม่ก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่ดี จึงแอบมาดูและชื่นชมความเก่งลับหลัง ชมต่อหน้าเดี๋ยวลูกชายตัวดีมันหลงระเริง ส่วนรอบนี้เธอตั้งใจมาไทยเพื่อทวงสัญญาของลูกชาย มาพร้อมกันกับครอบครัวของไคที่ฝ่ายนั้นตั้งใจจะมาเยี่ยมหลานโดยเฉพาะ และเธอก็ไม่ได้มาคนเดียวครั้งนี้สามีก็มาด้วย แต่ตอนนี้สามีไปหาลูกชายอีกคนนั้นคือเอเดน ส่วนเธอมาทวงสัญญากับลูกชายตัวดีก่อนเพราะถ้าสามีมาด้วยอาจจะตีกันได้ ขอคุยด้วยตัวเองลดการปะทะก่อน ถ