มาเฟียตัวร้ายกับยายจอมซึน

มาเฟียตัวร้ายกับยายจอมซึน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-20
โดย:  Luffy.gยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
39บท
1.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อมาเฟียหนุ่มต้องมาเจอสาวน้อยขี้กลัว เรื่องราวความรักและความโกลาหนจึงเริ่มต้นขึ้น ภูทัช มาเฟียหนุ่มเจ้าของธุรกิจคาสิโน หนุ่มหล่อไฟแรงที่มีสาวมากมายหมายตา แต่กลับต้องอ่อนอกอ่อนใจเมื่อเจอกับวาดฝัน หญิงสาวที่ดูเปราะบาง อ่อนแอ วาดฝัน หญิงสาวที่เป็นโรคกลัวการสัมผัส ทั้งยังนิสัยขี้กลัวและขี้ระแวง แต่พอเหล้าเข้าปากเธอกลับโผเข้ากอดภูทัชอย่างไม่ลังเล เหมือนแพร เพื่อนสาวคนสนิทของวาดฝัน หญิงแกร่งแห่งปีที่คอยดูแลปกป้องวาดฝันไม่ต่างจากแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ ทรงกลด น้องชายฝาแฝดของวาดฝัน เด็กหนุ่มที่ต้องรับภาระสืบทอดธุรกิจของครอบครัว หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

แรกพบ

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
39
แรกพบ
ตอนที่ 1 แรกพบแสงสีสลัวสาดส่องทั่ว “The Babylon” ผับหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เสียงเพลง EDM เร่งจังหวะกระหึ่มก้องกังวาน ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนที่มาสังสรรค์ยามค่ำคืนวาดฝันในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเหนือเข่า เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดจนเป็นที่ดึงดูดสายตาเหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย เธอเดินตามหลังเหมือนแพร หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่แต่งกายด้วยชุดรัดรูปสีแดงเพลิง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดรับกับชุดของเธอได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มกว้างบวกกับใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจทำให้หนุ่มๆ ทั้งหลายมองเหลียวหลังจนแทบน้ำลายสอออกมาเหมือนแพรเป็นเพื่อนสนิทของวาดฝัน เธอเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง ทั้งยังมีนิสัยไม่กลัวหรือยอมใครอีกด้วย นั่นทำให้เหมือนแพรเป็นดั่งโล่กันภัยให้กับวาดฝันอยู่ตลอดเวลาวาดฝันเดินตามหลังเหมือนแพรอย่างไม่ยอมให้ห่างกาย หัวคิ้วของเธอขมวดขึ้นเป็นปมอย่างรู้สึกไม่ชอบใจ เมื่อสัมผัสได้กับสายตาที่เอาแต่จับจ้องมองมาที่เธอราวกับเสือที่เตรียมขย้ำเหยื่อก็ไม่ปาน ความรู้สึกอันน่าขนลุกเช่นนี้ทำให้วาดฝันรู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจอยู่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับ
อ่านเพิ่มเติม
นี่แฟนของฉัน
ตอนที่ 2 นี่แฟนของฉัน หลังจากดื่มค็อกเทลไปสองสามแก้ว วาดฝันก็เริ่มรู้สึกถึงแอลกอฮอล์ที่แล่นพล่านอยู่ในร่างกาย ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว แก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ เสียงเพลงดังกระหึ่มรอบข้างเริ่มฟังดูนุ่มนวลลงเล็กน้อย“แพร ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” วาดฝันเอ่ยบอกเพื่อนเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงที่ยังคงกึกก้องเหมือนแพรที่กำลังคุยสนุกสนานกับชายหนุ่มหน้าตาคมคายที่เพิ่งเข้ามาทักทาย หันมามองวาดฝันเล็กน้อย “ไปคนเดียวไหวเหรอ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม”วาดฝันปรายตามองเหมือนแพรสลับกับชายหนุ่มคนดังกล่าว ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างมีเลศนัย “ไม่ต้องหรอก...ไม่อยากขัดจังหวะ” วาดฝันกระซิบคำพูดสุดท้ายพร้อมส่งสายตาล้อเลียนเพื่อนรักอย่างนึกชอบใจ เหมือนแพรได้แต่ค้อนขวับใส่อย่างหมั่นไส้ “ถ้างั้นรีบไปรีบมานะ”วาดฝันโบกมือให้เพื่อนเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในของผับระหว่างทางเดินไปยังห้องน้ำ วาดฝันรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ ชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเหนือเข่าที่ใส่มาในวันนี้ทำให้เธอดูสะดุดสายตามากเกินไปแต่เพราะเหมือนแพรเป็นคนเลือกให้ ทำให้เธอไม่อยากขัดใจ
อ่านเพิ่มเติม
คิดจะยั่วกันหรือ
ตอนที่ 3 คิดจะยั่วกันหรือนนท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งจุกอยู่ที่อก เขารีบก้มหัวให้คนทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเมื่อนนท์เดินจากไปแล้ว วาดฝันก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกโล่งอก สองมือคลายออกจากแขนของชายหนุ่มด้านข้างอย่างรู้สึกเก้อเขิน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่กล้าที่จะสบตาของเขา จึงทำได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้น“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้...เอ่อ...คุณ...” วาดฝันเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบในทันที ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาทำเพียงยืนนิ่งจ้องมองวาดฝันอย่างไม่ละสายตาด้วยแววตาคมเข้มที่อ่านไม่ออก บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงอย่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเพลงดังกระหึ่มจากด้านในผับเท่านั้นที่ดังคลอเคลียอยู่ ร่างหนาโน้มตัวลงมาด้านหน้า ใบหน้าของเขาเฉียดเข้ามาใกล้ตรงบริเวณติ่งหูของวาดฝันอย่างจงใจ “ภูทัช”“คะ...คุณพูดว่าอะไรนะคะ” วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองภูทัชอย่างงงงวย“ผมชื่อภูทัช...แฟนของคุณยังไงเล่า” ภูทัชย้ำคำพูดของตนเองอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นรดลงตรงบริเวณลำคอของวาดฝัน
อ่านเพิ่มเติม
เข้าใจผิดไปกันใหญ่
ตอนที่ 4 เข้าใจผิดไปกันใหญ่สัมผัสที่อ่อนโยนของคนตรงหน้าทำเอาวาดฝันถึงกับเม้มปากอย่างข่มกลั้นรอยยิ้มเอาไว้อย่างสุดกำลัง เธอทำเพียงหลุบตาลงต่ำ พยักหน้าหงึกๆ รับคำของเขาอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังมิวายแอบได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเขาขึ้นมาระหว่างที่ภูทัชกำลังจะขยับกายถอยห่างจากหญิงสาวตรงหน้า เสียงโวยวายก็ดังแทรกขึ้นมาในทันที “ฝัน! ยายฝัน! แกหายไปไหนมาตั้งนาน!”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้วาดฝันลืมตาโพลง เธอรีบผลักภูทัชออกห่างจากตัวในทันที ก่อนจะหันไปมองตามเสียงเรียกด้วยความตกใจ“เหมือนแพร!” เสียงอุทานดังขึ้นอย่างไม่รู้ตัวว่าตนเองตกใจทำไมกัน วาดฝันร้อนรนราวกับเด็กน้อยที่แอบทำผิดลับหลังผู้ปกครองก็ไม่ปานเหมือนแพรเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองไปที่ภูทัชอย่างเอาเรื่อง เมื่อเห็นท่าทางที่ภูทัชโอบกอดวาดฝันไว้เมื่อครู่ เหมือนแพรก็เข้าใจผิดไปกันใหญ่คิดว่าภูทัชกำลังลวนลามเพื่อนรักของเธอ“นี่แก! ไอ้ผู้ชายสารเลว! แกทำอะไรวาดฝัน!” เหมือนแพรปรี่เข้าไปกระชากแขนภูทัชอย่างแรงจนร่างสูงใหญ่ของเขาเซถลาไปด้านหลังเล็กน้อย“แพร! ไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะ!” วาดฝันรีบร้องห้ามเพื่อนเสียงหลง
อ่านเพิ่มเติม
แห้วรับประทาน
ตอนที่ 5 แห้วรับประทานวาดฝันถอนหายใจอย่างหนักออกมา ก่อนจะเริ่มพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เหมือนแพรฟังอย่างละเอียด เธอเล่าตั้งแต่เริ่มต้นที่นนท์เข้ามาทักทาย จนกระทั่งภูทัชเข้ามาช่วยเธอไว้ และยืนยันว่าภูทัชไม่ได้ลวนลามเธออย่างที่เหมือนแพรเข้าใจผิดเหมือนแพรตั้งใจฟังเรื่องราวจนจบ สีหน้าของเธอเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ความโกรธเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดในใจที่ตัวเองวู่วามมากเกินไปหน่อย “จริงหรือฝัน…สรุปว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือ” เหมือนแพรถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัดวาดฝันพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อื้อ แกเข้าใจผิดไปจริงๆ นะ คุณภูทัชเขาแค่เข้ามาช่วยฉันเฉยๆ”“แล้ว...แล้วที่แกบอกว่า “แฟน” นั่นมันอะไร” เหมือนแพรเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยวาดฝันหน้าแดงก่ำอีกครั้ง หลบสายตาเพื่อนอย่างประหม่า “ก็…ตอนนั้นฉันตกใจนี่นา ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ก็เลย…”“ก็เลยบอกว่าเขาเป็นแฟนแกเนี่ยนะ!” เหมือนแพรทวนคำพูดของวาดฝันเสียงสูง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มีน้ำเสียงโกรธเคืองเหมือนเมื่อครู่ กลับกลายเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันเสียมากกว่าวาดฝันพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เ
อ่านเพิ่มเติม
ความเมาเป็นเหตุ
ตอนที่ 6 ความเมาเป็นเหตุ“ฝัน! พอได้แล้ว...แกดื่มเยอะเกินไปแล้วนะ” เหมือนแพรเริ่มเอ็ดตะโรเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าวาดฝันเอาแต่ยกดื่มไปหลายแก้วติดต่อกัน ร่างบางเริ่มซวนเซอย่างไม่อาจทรงตัวได้อยู่ ทำเอาเหมือนแพรได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอา“ไม่เป็นไรน่าแพร...ฉันยังไหว” วาดฝันยิ้มกว้างให้เพื่อนรัก ก่อนจะตอบเสียงยานคางออกมา สองแก้มแดงระเรื่อจัด ดวงตากลมโตเริ่มปรือลงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ร่างกายรับเข้าไปมากเกินขีดจำกัด“ไหวบ้าอะไรเล่า! ดูสภาพแกตอนนี้สิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วเนี่ย” เหมือนแพรบ่นอุบอย่างเป็นห่วง สองมือยื้อยุดแก้วออกจากการเกาะกุมของวาดฝัน“ฉันแค่…แค่อยากสนุกนี่นา” วาดฝันพูดเสียงอ้อแอ้ เธอเบี่ยงตัวหนีเหมือนแพร จากนั้นก็ยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มอีกครั้ง“สนุกบ้านแกสิ! แกมันคออ่อนจะตาย ดื่มแค่แก้วสองแก้ก็เมาแล้ว นี่เล่นกระดกหมดแก้วไม่หยุด เดี๋ยวก็ได้นอนพับตรงนี้พอดีหรอก” เหมือนแพรพยายามแย่งแก้วจากมือวาดฝัน แต่กลับถูกวาดฝันปัดมือทิ้งอย่างเอาแต่ใจ“แพร...ไม่รักฉันแล้วหรือ ทำไมต้องขัดใจฉันด้วย...ฉันจะดื่ม...ดื่มอีก” วาดฝันโวยวายเสียงดังพร้อมยกแก้วกระดกเข้าปากอีกครั้ง ท่าทา
อ่านเพิ่มเติม
วายป่วง
ตอนที่ 7 วายป่วงดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำตาคลอหน่วยของวาดฝันเบิกกว้างขึ้นราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ทว่าในแววตากลับฉายชัดถึงความมึนเมาไม่ได้สติ วาดฝันดันร่างของตัวเองขึ้นยืนแม้จะซวนเซไปบ้างก็ตาม ก่อนจะวิ่งปรี่โซซัดโซเซตรงไปหาภูทัชด้วยความเร็ว“คุณภูทัช! คุณแฟนขา...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ หากแต่คำว่า ‘คุณแฟนขา’ กลับดังก้องกังวานไปทั่วลานจอดรถ วาดฝันในร่างที่ไร้เรี่ยวแรงโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาภูทัชอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่เริ่มจับจ้องมายังพวกเธอด้วยความสนใจระคนประหลาดใจภูทัชที่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเพื่อเตรียมตัวจะคุยธุระสำคัญถึงกับชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาคมเข้มละจากคู่สนทนาปลายสาย เขาหันมามองตามเสียงเรียกอย่างใคร่รู้ เมื่อเห็นว่าเป็นร่างบางของวาดฝันที่วิ่งปรี่ตรงเข้ามาหาเขา ภูทัชก็เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความฉงนระคนสนใจไม่ทันที่ภูทัชจะได้เอ่ยถามสิ่งใด ร่างนุ่มนิ่มของวาดฝันก็พุ่งเข้าซบลงบนแผงอกกว้างของเขาเสียแล้ว ก่อนที่สองแขนเรียวเล็กจะยกขึ้นโอบรัดรอบร่างสูงใหญ่อย่างแนบแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ซบลงบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน“คุณ
อ่านเพิ่มเติม
พบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 8 พบกันอีกครั้งหลังจากค่ำคืนอันแสนวายป่วง วาดฝันก็ตั้งใจว่าจะงดเที่ยวกลางคืนไปอีกพักใหญ่ เรื่องที่เหมือนแพรเล่าให้ฟังยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่หาย ความอับอายที่ตัวเองก่อวีรกรรมเอาไว้ทำให้วาดฝันได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้พบเจอผู้ชายคนนั้นอีก ในช่วงเวลาดังกล่าววาดฝันจึงเพียงใช้ชีวิตวนลูปอยู่กับการจัดการร้านคาเฟ่ของตนเอง หรือไม่ออกไปชอปปิ้งกับเหมือนแพรบ้างตามประสาเพื่อนสาวบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่วาดฝันกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดัง พร้อมกับเสียงเรียกเบาๆ “วาด” เสียงทุ้มนุ่มของทรงกลด น้องชายฝาแฝดของวาดฝันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังวาดฝันและทรงกลดเป็นฝาแฝดกัน พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงสองพี่น้องในบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่ทั้งคู่ย่างเข้าวัยรุ่น ทรงกลดรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาคมคายละม้ายคล้ายคลึงกับวาดฝัน แต่กลับดูสุขุมและมีแววตามุ่งมั่นเฉียบคมกว่าพี่สาวอย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตทรงกลดก็เข้ารับช่วงกิจการของที่บ้านทำให้เขาต้องรับผิดชอบครอบครัวและดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวาดฝันมากนัก ในขณะที่วาดฝันนั้นค่อนข้างเ
อ่านเพิ่มเติม
ลืมกันแล้วหรือ
ตอนที่ 9 ลืมกันแล้วหรือวาดฝันรีบปลีกตัวเดินออกมาจากตัวบ้าน ตรงไปยังสวนหลังบ้านที่เงียบสงบเธอทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางสวน ถอนหายใจออกมาอย่างแรง พยายามขจัดความรู้สึกฟุ้งซ่านที่อยู่ภายในใจให้จางหายไปในขณะที่วาดฝันกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ“ออกมานั่งเล่นคนเดียวตรงนี้เองเหรอครับ คุณวาดฝัน” เสียงทุ้มนุ่มของภูทัชดังขึ้นใกล้ๆวาดฝันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่คาดคิดว่าภูทัชจะเดินตามเธอออกมาถึงในสวน“คุณ… คุณภูทัช” วาดฝันเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว เธอหยัดตัวลุกขึ้นยืนอย่างต้องการเตรียมตัวหนี“ขอผมนั่งด้วยคนนะ” ภูทัชพูดออกมาหน้าตายราวกับไม่เห็นท่าทีลนลานของหญิงสาวตรงหน้า เขาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ วาดฝันด้วยท่าทีที่เรียบเฉยวาดฝันนั่งลงบนม้านั่งอีกครั้งอย่างเก้ๆ กังๆ พยายามเว้นระยะห่างจากภูทัชให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่กล้าที่จะสบตาเขา ได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้นหญ้าสีเขียว“ทำไมต้องหนีหน้าผมด้วยล่ะ” ภูทัชถามขึ้นมากลางปล้องด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขั
อ่านเพิ่มเติม
หนีเที่ยว
ตอนที่ 10 หนีเที่ยววาดฝันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหันไปมองด้านข้างก็พบกับใบหน้าคมคายของภูทัชที่กำลังโน้มลงมากระซิบกระซิบข้างหูเธอด้วยรอยยิ้มเย็นชายหนุ่มที่เข้ามาทักทายวาดฝันเมื่อครู่ถึงกับหน้าเสียไปเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบและน้ำเสียงแข็งกร้าวของภูทัช เขาถึงกับรีบยกมือขึ้นขอโทษขอโพย ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเมื่อชายหนุ่มคนนั้นเดินจากไปแล้ว ภูทัชก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกจากเอวบางของวาดฝัน หันมาจ้องมองหน้าเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหึงหวงเล็กน้อย“สาวน้อย...แอบหนีเที่ยวกับเพื่อน สนุกมากเลยใช่ไหม...คุณแฟน” ภูทัชกระซิบถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงเย้าแหย่แกมเจ้าเล่ห์วาดฝันหน้าแดงก่ำ รีบเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบของภูทัชอย่างประหม่า “ฉันเปล่านี่นา ฉันไม่ได้หนีเที่ยวสักหน่อย”“พูดแบบนี้ หมายความว่าไม่ได้ปฏิเสธที่เราเป็นแฟนกัน” ภูทัชถามย้ำเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มเป็นประกายวาววับ“เอ่อ...คุณนี่...ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย”วาดฝันตอบเสียงแผ่ว แก้ตัวอย่างอ้อมแอ้มภูทัชเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างคนที่เหนือกว่า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status