มาเฟียตัวร้ายกับยายจอมซึน

มาเฟียตัวร้ายกับยายจอมซึน

last update최신 업데이트 : 2025-05-20
에:  Luffy.g연재 중
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
39챕터
1.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อมาเฟียหนุ่มต้องมาเจอสาวน้อยขี้กลัว เรื่องราวความรักและความโกลาหนจึงเริ่มต้นขึ้น ภูทัช มาเฟียหนุ่มเจ้าของธุรกิจคาสิโน หนุ่มหล่อไฟแรงที่มีสาวมากมายหมายตา แต่กลับต้องอ่อนอกอ่อนใจเมื่อเจอกับวาดฝัน หญิงสาวที่ดูเปราะบาง อ่อนแอ วาดฝัน หญิงสาวที่เป็นโรคกลัวการสัมผัส ทั้งยังนิสัยขี้กลัวและขี้ระแวง แต่พอเหล้าเข้าปากเธอกลับโผเข้ากอดภูทัชอย่างไม่ลังเล เหมือนแพร เพื่อนสาวคนสนิทของวาดฝัน หญิงแกร่งแห่งปีที่คอยดูแลปกป้องวาดฝันไม่ต่างจากแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ ทรงกลด น้องชายฝาแฝดของวาดฝัน เด็กหนุ่มที่ต้องรับภาระสืบทอดธุรกิจของครอบครัว หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต

더 보기

1화

แรกพบ

“Mom, Dan, I received an offer from an overseas university. I plan to take it.”

Lucille Shaw’s voice was soft in the silent living room, like a single drop of water rippling across a still pond.

Her mother Victoria jumped up with joy. "Really? Congratulations! When are you planning to go?"

“Ten days from now.”

That was so soon! Victoria was excited but a little lonely at the same time. “Then I’ll help you pack your things. It’s your first time going abroad, so I couldn’t help but worry.

“That’s why I called a friend from a while back. Her son happens to be in London too, so you can call him if you need anything. Don’t worry about bothering him! Why, we joked that you two could get engaged as kids!

“If you can get along with him, that’d be best. If you can’t, you can just be friends.”

Lucille nodded. “Got it, Mom.”

Her mother was surprised. “You’re okay with that, Lucy? Does that mean… you broke up with your previous boyfriend?”

Lucille fell silent.

Her stepfather Dan Dortman immediately understood. He smacked the table, proclaiming, “He never bothered meeting us, so I knew from the start he wasn’t serious about you. Good riddance, I say! You deserve a better boyfriend.”

“Boyfriend? What boyfriend?” A voice cut through the depressive air in the living room.

The three of them turned around and saw River Dortman coming in. He was dressed in a black shirt and black trousers that showed off his tall lanky figure, highlighting his laidback yet elegant demeanor.

Lucille stiffened before standing up to greet her stepbrother. “River.”

“Hmm.” He gave her a long look and then threw his car keys on the table, heading upstairs to his room.

That night, Victoria cooked up a feast and even opened a bottle of red wine. She raised her glass, smiling at her family as she declared the good news. “Come, let’s celebrate! Lucy’s about to…”

Lucille sensed something wrong and hurriedly interrupted her. “Mom, this wine is a bit bitter. Is it expired?”

Expired? Victoria was surprised. The expiry date said otherwise, but Lucille had already dragged her to the kitchen, saying they would replace the wine as an excuse.

“Mom, don’t tell River that I’m going abroad for now.”

Victoria was confused at first, but when she thought about how her stepson had taken care of her daughter all this while, she realized that he would be reluctant to see Lucille go. In the end, she nodded.

After a half-hearted dinner, Lucille returned to her room. She brushed her teeth and lay in bed, slowly falling asleep.

At midnight, however, someone joined her in bed.

His hot breath blew against her neck, his soft lips plastered onto her skin. The slightly cool dampness of his teeth nibbling her woke Lucille up completely.

She froze and then instinctively shoved him away, protesting roughly, “River, stop that!”

“What’s the matter? You won’t let me touch you anymore because your mom is introducing you to someone?” River’s lips curved in the darkness, but his smile did not reach his eyes. His voice was a lazy drawl. “Are you going to abandon your poor stepbrother after all these years?”

Lucille knew he had misunderstood, but she did not explain. River’s expression turned cold in the silence.

He pulled her into his arms. “Lucille Shaw, I told you. You can’t date anyone else. You’re mine and mine alone!”

She felt his body burning against hers, but she was in no mood to argue with him right now, so she lied. “I’m on my period. I’m not feeling well.”

River’s expression softened at her explanation, but he still could not help but frown. “Didn’t your period just end a few days ago? Fine, I won’t bother you tonight. Let’s sleep early.”

With that, he hugged her tight in his arms. His steady breathing in her ear kept Lucille wide awake.

Nobody knew that her boyfriend was none other than her stepbrother, River Dortman!

When she was twelve, her mother remarried, and she became his new stepsister.

When she was fourteen, they acted like the perfect siblings in the public eye.

When she was eighteen, he discovered her crush diary filled with his name. He lay sprawled on her table, reading the diary over and over again. He grabbed her hand when she tried to snatch it back and brushed a kiss against her blushing cheeks.

When she was twenty, they tasted the forbidden fruit. After that, they got addicted to each other’s taste.

During the day, they were a family. At night, they were secret lovers.

Lucille had always been a good girl. Her relationship with River was the only immoral thing she had done in her life.

She just loved him so much. She even thought she would not mind if they had to keep their relationship a secret for all their lives. They could just elope overseas when the time came.

However, all her delusions shattered when she overheard his conversation with his friends half a month ago.

It had been raining heavily that day. She ran to bring him an umbrella, only to hear his friends’ voices through the door of the private room.

“River, what are you going to do with your stepmother’s daughter? Didn’t you say you were just playing with her? Why are you still together?”

“Yeah, didn’t you seduce her as revenge, to get back at her mother for marrying your dad? Don’t tell me you changed your mind?”

Revenge? He got with her not because he liked her, but because he wanted revenge!

All the blood drained from Lucille’s face. Her brain was blank, and her body shook. Even so, she stubbornly stayed at the door, waiting for his reply.

The next second, she heard his cold and cruel voice loud and clear.

“Isn’t it more fun to break her heart once she’s well and properly invested in me? I have to take my time.”

His friends burst out laughing, while her blood froze in her veins.

So he never loved her. He got with her, called her his girlfriend, and made love to her every night as revenge, as punishment to her mother for stealing his mother’s place!

Her mother was happy in this family. Lucille could not let anyone else know about this.

In the end, all she could think of was to run away. From this family, from him. That was why she applied to a university overseas.

Now, there were only ten days left until she could slip away in secret.

Lucille glanced at the countdown on her phone and pulled River’s arm away from her waist. Within minutes, he hugged her again. Every time she pushed him away, he would instinctively hold her back.

Eventually, she finally ran out of patience. She grabbed a pillow and put it between their bodies.

This time, he finally stopped. She finally had her peace.

She knew that their relationship would soon come to an end.

She would no longer belong to him. She would stop being his personal toy.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
39 챕터
แรกพบ
ตอนที่ 1 แรกพบแสงสีสลัวสาดส่องทั่ว “The Babylon” ผับหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เสียงเพลง EDM เร่งจังหวะกระหึ่มก้องกังวาน ผสมปนเปไปกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนที่มาสังสรรค์ยามค่ำคืนวาดฝันในชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเหนือเข่า เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดจนเป็นที่ดึงดูดสายตาเหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย เธอเดินตามหลังเหมือนแพร หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งที่แต่งกายด้วยชุดรัดรูปสีแดงเพลิง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดรับกับชุดของเธอได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มกว้างบวกกับใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจทำให้หนุ่มๆ ทั้งหลายมองเหลียวหลังจนแทบน้ำลายสอออกมาเหมือนแพรเป็นเพื่อนสนิทของวาดฝัน เธอเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง ทั้งยังมีนิสัยไม่กลัวหรือยอมใครอีกด้วย นั่นทำให้เหมือนแพรเป็นดั่งโล่กันภัยให้กับวาดฝันอยู่ตลอดเวลาวาดฝันเดินตามหลังเหมือนแพรอย่างไม่ยอมให้ห่างกาย หัวคิ้วของเธอขมวดขึ้นเป็นปมอย่างรู้สึกไม่ชอบใจ เมื่อสัมผัสได้กับสายตาที่เอาแต่จับจ้องมองมาที่เธอราวกับเสือที่เตรียมขย้ำเหยื่อก็ไม่ปาน ความรู้สึกอันน่าขนลุกเช่นนี้ทำให้วาดฝันรู้สึกอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจอยู่ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับ
더 보기
นี่แฟนของฉัน
ตอนที่ 2 นี่แฟนของฉัน หลังจากดื่มค็อกเทลไปสองสามแก้ว วาดฝันก็เริ่มรู้สึกถึงแอลกอฮอล์ที่แล่นพล่านอยู่ในร่างกาย ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว แก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ เสียงเพลงดังกระหึ่มรอบข้างเริ่มฟังดูนุ่มนวลลงเล็กน้อย“แพร ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” วาดฝันเอ่ยบอกเพื่อนเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงที่ยังคงกึกก้องเหมือนแพรที่กำลังคุยสนุกสนานกับชายหนุ่มหน้าตาคมคายที่เพิ่งเข้ามาทักทาย หันมามองวาดฝันเล็กน้อย “ไปคนเดียวไหวเหรอ ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม”วาดฝันปรายตามองเหมือนแพรสลับกับชายหนุ่มคนดังกล่าว ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างมีเลศนัย “ไม่ต้องหรอก...ไม่อยากขัดจังหวะ” วาดฝันกระซิบคำพูดสุดท้ายพร้อมส่งสายตาล้อเลียนเพื่อนรักอย่างนึกชอบใจ เหมือนแพรได้แต่ค้อนขวับใส่อย่างหมั่นไส้ “ถ้างั้นรีบไปรีบมานะ”วาดฝันโบกมือให้เพื่อนเบาๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในของผับระหว่างทางเดินไปยังห้องน้ำ วาดฝันรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ ชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเหนือเข่าที่ใส่มาในวันนี้ทำให้เธอดูสะดุดสายตามากเกินไปแต่เพราะเหมือนแพรเป็นคนเลือกให้ ทำให้เธอไม่อยากขัดใจ
더 보기
คิดจะยั่วกันหรือ
ตอนที่ 3 คิดจะยั่วกันหรือนนท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งจุกอยู่ที่อก เขารีบก้มหัวให้คนทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเมื่อนนท์เดินจากไปแล้ว วาดฝันก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกโล่งอก สองมือคลายออกจากแขนของชายหนุ่มด้านข้างอย่างรู้สึกเก้อเขิน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่กล้าที่จะสบตาของเขา จึงทำได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้น“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้...เอ่อ...คุณ...” วาดฝันเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบในทันที ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เขาทำเพียงยืนนิ่งจ้องมองวาดฝันอย่างไม่ละสายตาด้วยแววตาคมเข้มที่อ่านไม่ออก บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงอย่างน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเพลงดังกระหึ่มจากด้านในผับเท่านั้นที่ดังคลอเคลียอยู่ ร่างหนาโน้มตัวลงมาด้านหน้า ใบหน้าของเขาเฉียดเข้ามาใกล้ตรงบริเวณติ่งหูของวาดฝันอย่างจงใจ “ภูทัช”“คะ...คุณพูดว่าอะไรนะคะ” วาดฝันเงยหน้าขึ้นมองภูทัชอย่างงงงวย“ผมชื่อภูทัช...แฟนของคุณยังไงเล่า” ภูทัชย้ำคำพูดของตนเองอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นรดลงตรงบริเวณลำคอของวาดฝัน
더 보기
เข้าใจผิดไปกันใหญ่
ตอนที่ 4 เข้าใจผิดไปกันใหญ่สัมผัสที่อ่อนโยนของคนตรงหน้าทำเอาวาดฝันถึงกับเม้มปากอย่างข่มกลั้นรอยยิ้มเอาไว้อย่างสุดกำลัง เธอทำเพียงหลุบตาลงต่ำ พยักหน้าหงึกๆ รับคำของเขาอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังมิวายแอบได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของเขาขึ้นมาระหว่างที่ภูทัชกำลังจะขยับกายถอยห่างจากหญิงสาวตรงหน้า เสียงโวยวายก็ดังแทรกขึ้นมาในทันที “ฝัน! ยายฝัน! แกหายไปไหนมาตั้งนาน!”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้วาดฝันลืมตาโพลง เธอรีบผลักภูทัชออกห่างจากตัวในทันที ก่อนจะหันไปมองตามเสียงเรียกด้วยความตกใจ“เหมือนแพร!” เสียงอุทานดังขึ้นอย่างไม่รู้ตัวว่าตนเองตกใจทำไมกัน วาดฝันร้อนรนราวกับเด็กน้อยที่แอบทำผิดลับหลังผู้ปกครองก็ไม่ปานเหมือนแพรเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองไปที่ภูทัชอย่างเอาเรื่อง เมื่อเห็นท่าทางที่ภูทัชโอบกอดวาดฝันไว้เมื่อครู่ เหมือนแพรก็เข้าใจผิดไปกันใหญ่คิดว่าภูทัชกำลังลวนลามเพื่อนรักของเธอ“นี่แก! ไอ้ผู้ชายสารเลว! แกทำอะไรวาดฝัน!” เหมือนแพรปรี่เข้าไปกระชากแขนภูทัชอย่างแรงจนร่างสูงใหญ่ของเขาเซถลาไปด้านหลังเล็กน้อย“แพร! ไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะ!” วาดฝันรีบร้องห้ามเพื่อนเสียงหลง
더 보기
แห้วรับประทาน
ตอนที่ 5 แห้วรับประทานวาดฝันถอนหายใจอย่างหนักออกมา ก่อนจะเริ่มพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เหมือนแพรฟังอย่างละเอียด เธอเล่าตั้งแต่เริ่มต้นที่นนท์เข้ามาทักทาย จนกระทั่งภูทัชเข้ามาช่วยเธอไว้ และยืนยันว่าภูทัชไม่ได้ลวนลามเธออย่างที่เหมือนแพรเข้าใจผิดเหมือนแพรตั้งใจฟังเรื่องราวจนจบ สีหน้าของเธอเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ความโกรธเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดในใจที่ตัวเองวู่วามมากเกินไปหน่อย “จริงหรือฝัน…สรุปว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือ” เหมือนแพรถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัดวาดฝันพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อื้อ แกเข้าใจผิดไปจริงๆ นะ คุณภูทัชเขาแค่เข้ามาช่วยฉันเฉยๆ”“แล้ว...แล้วที่แกบอกว่า “แฟน” นั่นมันอะไร” เหมือนแพรเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยวาดฝันหน้าแดงก่ำอีกครั้ง หลบสายตาเพื่อนอย่างประหม่า “ก็…ตอนนั้นฉันตกใจนี่นา ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ก็เลย…”“ก็เลยบอกว่าเขาเป็นแฟนแกเนี่ยนะ!” เหมือนแพรทวนคำพูดของวาดฝันเสียงสูง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มีน้ำเสียงโกรธเคืองเหมือนเมื่อครู่ กลับกลายเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันเสียมากกว่าวาดฝันพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เ
더 보기
ความเมาเป็นเหตุ
ตอนที่ 6 ความเมาเป็นเหตุ“ฝัน! พอได้แล้ว...แกดื่มเยอะเกินไปแล้วนะ” เหมือนแพรเริ่มเอ็ดตะโรเสียงดังขึ้น เมื่อเห็นว่าวาดฝันเอาแต่ยกดื่มไปหลายแก้วติดต่อกัน ร่างบางเริ่มซวนเซอย่างไม่อาจทรงตัวได้อยู่ ทำเอาเหมือนแพรได้แต่ถอนหายใจและส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอา“ไม่เป็นไรน่าแพร...ฉันยังไหว” วาดฝันยิ้มกว้างให้เพื่อนรัก ก่อนจะตอบเสียงยานคางออกมา สองแก้มแดงระเรื่อจัด ดวงตากลมโตเริ่มปรือลงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ร่างกายรับเข้าไปมากเกินขีดจำกัด“ไหวบ้าอะไรเล่า! ดูสภาพแกตอนนี้สิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วเนี่ย” เหมือนแพรบ่นอุบอย่างเป็นห่วง สองมือยื้อยุดแก้วออกจากการเกาะกุมของวาดฝัน“ฉันแค่…แค่อยากสนุกนี่นา” วาดฝันพูดเสียงอ้อแอ้ เธอเบี่ยงตัวหนีเหมือนแพร จากนั้นก็ยกแก้วค็อกเทลขึ้นดื่มอีกครั้ง“สนุกบ้านแกสิ! แกมันคออ่อนจะตาย ดื่มแค่แก้วสองแก้ก็เมาแล้ว นี่เล่นกระดกหมดแก้วไม่หยุด เดี๋ยวก็ได้นอนพับตรงนี้พอดีหรอก” เหมือนแพรพยายามแย่งแก้วจากมือวาดฝัน แต่กลับถูกวาดฝันปัดมือทิ้งอย่างเอาแต่ใจ“แพร...ไม่รักฉันแล้วหรือ ทำไมต้องขัดใจฉันด้วย...ฉันจะดื่ม...ดื่มอีก” วาดฝันโวยวายเสียงดังพร้อมยกแก้วกระดกเข้าปากอีกครั้ง ท่าทา
더 보기
วายป่วง
ตอนที่ 7 วายป่วงดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำตาคลอหน่วยของวาดฝันเบิกกว้างขึ้นราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ทว่าในแววตากลับฉายชัดถึงความมึนเมาไม่ได้สติ วาดฝันดันร่างของตัวเองขึ้นยืนแม้จะซวนเซไปบ้างก็ตาม ก่อนจะวิ่งปรี่โซซัดโซเซตรงไปหาภูทัชด้วยความเร็ว“คุณภูทัช! คุณแฟนขา...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ หากแต่คำว่า ‘คุณแฟนขา’ กลับดังก้องกังวานไปทั่วลานจอดรถ วาดฝันในร่างที่ไร้เรี่ยวแรงโซซัดโซเซตรงเข้าไปหาภูทัชอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่เริ่มจับจ้องมายังพวกเธอด้วยความสนใจระคนประหลาดใจภูทัชที่กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเพื่อเตรียมตัวจะคุยธุระสำคัญถึงกับชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาคมเข้มละจากคู่สนทนาปลายสาย เขาหันมามองตามเสียงเรียกอย่างใคร่รู้ เมื่อเห็นว่าเป็นร่างบางของวาดฝันที่วิ่งปรี่ตรงเข้ามาหาเขา ภูทัชก็เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความฉงนระคนสนใจไม่ทันที่ภูทัชจะได้เอ่ยถามสิ่งใด ร่างนุ่มนิ่มของวาดฝันก็พุ่งเข้าซบลงบนแผงอกกว้างของเขาเสียแล้ว ก่อนที่สองแขนเรียวเล็กจะยกขึ้นโอบรัดรอบร่างสูงใหญ่อย่างแนบแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ซบลงบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน“คุณ
더 보기
พบกันอีกครั้ง
ตอนที่ 8 พบกันอีกครั้งหลังจากค่ำคืนอันแสนวายป่วง วาดฝันก็ตั้งใจว่าจะงดเที่ยวกลางคืนไปอีกพักใหญ่ เรื่องที่เหมือนแพรเล่าให้ฟังยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ไม่หาย ความอับอายที่ตัวเองก่อวีรกรรมเอาไว้ทำให้วาดฝันได้แต่ภาวนาว่าอย่าได้พบเจอผู้ชายคนนั้นอีก ในช่วงเวลาดังกล่าววาดฝันจึงเพียงใช้ชีวิตวนลูปอยู่กับการจัดการร้านคาเฟ่ของตนเอง หรือไม่ออกไปชอปปิ้งกับเหมือนแพรบ้างตามประสาเพื่อนสาวบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่วาดฝันกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ห้องรับแขก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดัง พร้อมกับเสียงเรียกเบาๆ “วาด” เสียงทุ้มนุ่มของทรงกลด น้องชายฝาแฝดของวาดฝันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังวาดฝันและทรงกลดเป็นฝาแฝดกัน พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันเพียงสองพี่น้องในบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่ทั้งคู่ย่างเข้าวัยรุ่น ทรงกลดรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หน้าตาคมคายละม้ายคล้ายคลึงกับวาดฝัน แต่กลับดูสุขุมและมีแววตามุ่งมั่นเฉียบคมกว่าพี่สาวอย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตทรงกลดก็เข้ารับช่วงกิจการของที่บ้านทำให้เขาต้องรับผิดชอบครอบครัวและดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวาดฝันมากนัก ในขณะที่วาดฝันนั้นค่อนข้างเ
더 보기
ลืมกันแล้วหรือ
ตอนที่ 9 ลืมกันแล้วหรือวาดฝันรีบปลีกตัวเดินออกมาจากตัวบ้าน ตรงไปยังสวนหลังบ้านที่เงียบสงบเธอทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางสวน ถอนหายใจออกมาอย่างแรง พยายามขจัดความรู้สึกฟุ้งซ่านที่อยู่ภายในใจให้จางหายไปในขณะที่วาดฝันกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ“ออกมานั่งเล่นคนเดียวตรงนี้เองเหรอครับ คุณวาดฝัน” เสียงทุ้มนุ่มของภูทัชดังขึ้นใกล้ๆวาดฝันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่คาดคิดว่าภูทัชจะเดินตามเธอออกมาถึงในสวน“คุณ… คุณภูทัช” วาดฝันเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว เธอหยัดตัวลุกขึ้นยืนอย่างต้องการเตรียมตัวหนี“ขอผมนั่งด้วยคนนะ” ภูทัชพูดออกมาหน้าตายราวกับไม่เห็นท่าทีลนลานของหญิงสาวตรงหน้า เขาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ วาดฝันด้วยท่าทีที่เรียบเฉยวาดฝันนั่งลงบนม้านั่งอีกครั้งอย่างเก้ๆ กังๆ พยายามเว้นระยะห่างจากภูทัชให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอไม่กล้าที่จะสบตาเขา ได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้นหญ้าสีเขียว“ทำไมต้องหนีหน้าผมด้วยล่ะ” ภูทัชถามขึ้นมากลางปล้องด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขั
더 보기
หนีเที่ยว
ตอนที่ 10 หนีเที่ยววาดฝันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีอย่างควบคุมไม่ได้ เธอหันไปมองด้านข้างก็พบกับใบหน้าคมคายของภูทัชที่กำลังโน้มลงมากระซิบกระซิบข้างหูเธอด้วยรอยยิ้มเย็นชายหนุ่มที่เข้ามาทักทายวาดฝันเมื่อครู่ถึงกับหน้าเสียไปเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบและน้ำเสียงแข็งกร้าวของภูทัช เขาถึงกับรีบยกมือขึ้นขอโทษขอโพย ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงหายไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเมื่อชายหนุ่มคนนั้นเดินจากไปแล้ว ภูทัชก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกจากเอวบางของวาดฝัน หันมาจ้องมองหน้าเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหึงหวงเล็กน้อย“สาวน้อย...แอบหนีเที่ยวกับเพื่อน สนุกมากเลยใช่ไหม...คุณแฟน” ภูทัชกระซิบถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงเย้าแหย่แกมเจ้าเล่ห์วาดฝันหน้าแดงก่ำ รีบเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบของภูทัชอย่างประหม่า “ฉันเปล่านี่นา ฉันไม่ได้หนีเที่ยวสักหน่อย”“พูดแบบนี้ หมายความว่าไม่ได้ปฏิเสธที่เราเป็นแฟนกัน” ภูทัชถามย้ำเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มเป็นประกายวาววับ“เอ่อ...คุณนี่...ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย”วาดฝันตอบเสียงแผ่ว แก้ตัวอย่างอ้อมแอ้มภูทัชเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างคนที่เหนือกว่า ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status