สามีที่เธอไม่ต้องการ

ภวินทร์ อายุ 30 ปี

เขาอยู่กับแม่ตั้งแต่อายุ18 ปี เพราะพ่อเสียชีวิตจากโรคประจำตัว เป็นเจ้าของกิจการนำเข้ารถหรูที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

เฟรนด์ อายุ 23 ปี

เธอมาอยู่บ้านของเขาตั้งแต่เพิ่งเรียนจบป.6 จนกระทั่งแม่ของเธอเสียชีวิตตอนเธอเรียนจบม.6 พอดี แต่แม่ของเขาให้เธออยู่ต่อ และส่งให้เธอเรียนจนจบ

.

.

.

.

ตัวอย่างนิยาย

"แม่อยากให้ลูกแต่งงานกับเฟรนด์"

"..."

"ลูกจะแต่งงานกับเฟรนด์ได้ไหม"

"ผมจะแต่งงานกับเฟรนด์ครับแม่"

.

.

.

.

"แต่งงานกับพี่แล้วมันจะตายหรือไงเฟรนด์"

"ค่ะ" เธอตอบด้วยสีหน้านิ่ง

"เธอรังเกียจพี่ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

"แต่ก่อนเฟรนด์ไม่เคยรังเกียจพี่ แต่ตอนนี้เฟรนด์เกลียดพี่ เกลียดพี่ที่ไม่ปฏิเสธการแต่งงาน ถ้าพี่ปฏิเสธว่าจะไม่แต่งงานกับเฟรนด์ คุณท่านก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ"

.

.

.

.

"เธออยากให้พี่หย่าให้ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ เฟรนด์อยากได้อิสรภาพที่หายไปหกเดือนได้กลับคืนมาอีกครั้ง"

"ตกลง พรุ่งนี้พี่จะไปหย่าให้เธอ เพื่อคืนอิสรภาพให้เธอ"

"ขอบคุณนะคะพี่ภวินทร์ที่เข้าใจเฟรนด์"

.

.

.

.

"เฟรนด์อยากให้พี่กลับไปอยู่กับเฟรนด์เหมือนเดิมค่ะ "

"ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ ไม่แน่ฉันอาจจะกลับไปอยู่กับเธออีกก็ได้"

"เฟรนด์จะต้องทำยังไงเหรอคะ"

"ฉันยังไม่เคยได้เธอเลย เพราะฉะนั้นฉันจะลองเอาเธอเล่นๆดูก่อน ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ ฉันจะกลับไปอยู่กับเธอ และฉันจะพิสูจน์วันนี้เลย"

.

.

.

.

"เธอมีประโยชน์เฉพาะตอนที่ฉันต้องการเซ็กส์เท่านั้นแหละ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

หลายปีก่อน

หลังจากที่งานศพของนารีสาวใช้ในวัยสี่สิบห้าปีเสร็จสิ้นลงไป พิมภรณ์ที่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่เอ่ยกับเด็กสาววัยสิบแปดปีที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนารีผู้ที่เสียชีวิตเมื่อห้าวันก่อนด้วยอาการช็อกและสิ้นลมไปอย่างกะทันหัน

"ถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะไม่อยู่แล้ว แต่เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้นะ ฉันจะส่งเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอง" พิมภรณ์บอกกับเด็กสาววัยสิบแปดปีที่เพิ่งเรียนจบมอหกมาหมาดๆ

"ขอบคุณค่ะคุณท่านที่เมตตาเฟรนด์" เด็กสาวใบหน้าใสที่นั่งอยู่บนพื้นก้มหัวยกมือไหว้พิมภรณ์ด้วยความนอบน้อม

"เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้เหมือนเดิมนะเฟรนด์ ไม่ต้องออกไปอยู่ที่ไหนหรอก เพราะเธอก็ไม่มีญาติเลยนี่ ใช่ไหม"

"ใช่ค่ะคุณท่าน"

"งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ เพราะเธอเหนื่อยกับงานศพแม่เธอมาหลายวันแล้ว"

"งั้นเฟรนด์ขออนุญาตกลับห้องนะคะคุณท่าน"

"ไปเถอะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กก็ลุกแล้วเดินออกไปจากบ้านของพิมพ์ภรณ์ ก่อนจะสาวเท้าไปยังห้องพักขนาดสี่คูณหกฟุตที่มีไว้สำหรับให้คนใช้อยู่ และเธอกับแม่ก็อาศัยมาเป็นเวลาหกปีแล้ว แต่นับจากนี้ต่อไปเธอจะต้องอยู่ในห้องนั้นคนเดียว

เมื่อหกปีก่อน ตอนนั้นเฟรนด์เพิ่งเรียนจบชั้นป.6ใหม่ๆ และเป็นจังหวะที่แม่เธอกำลังตกงานพอดี ดังนั้นแม่เธอจึงตระเวนหางานใหม่ จึงมาเห็นว่าที่นี่รับสมัครคนรับใช้ แม่ของเธอจึงรีบสมัครเลย และพิมพ์ภรณ์ก็รับแม่ของเธอเข้ามาทำงานทันที เพราะรู้สึกสงสารสองแม่ลูกคู่นี้จับใจที่ต้องพาลูกสาวเที่ยวหางาน

ในระหว่างที่เฟรนด์ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่นั้น เฟรนด์จะช่วยทำงานบ้านในวันที่เธอไม่มีเรียน หรือถ้าวันไหนกลับจากมหาวิทยาลัยเร็วเธอก็จะมาช่วยงานเสมอ เธอรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณที่พิมพ์ภรณ์มีบุญคุณกับเธอ ให้เงินเธอใช้รวมไปถึงเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆ พิมพ์ภรณ์จะเป็นคนซื้อให้ทั้งหมด เฟรนด์อยู่โดยไม่ได้ขัดสนอะไรเลย นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกสำนึกในบุญคุณของคุณท่านมาก จนกระทั่งวันหนึ่งเธอพูดกับพิมภรณ์ว่า

"เฟรนด์จะอยู่ตอบแทนบุญคุณของคุณท่านตลอดไปค่ะ คุณท่านต้องการให้เฟรนด์ทำอะไร คุณท่านก็บอกเฟรนด์ได้ทุกเมื่อเลยนะคะ"

"เอาไว้ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ ฉันจะบอกเธอเองนะ ว่าเธอจะตอบแทนฉันยังไง" พิมพ์ภรณ์พูดไปอย่างนั้น แต่ในใจไม่ได้ต้องการให้เด็กสาวต้องมาตอบแทน เพราะนางไม่ใช่คนที่ชอบทวงบุญคุณคน ช่วยแล้วช่วยเลย ไม่ได้คิดอะไรมาก

ปัจจุบัน

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

"ทานให้เต็มที่เลยนะอิง ไม่ต้องเกรงใจพี่" ภวินทร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอิงดาวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มละไม

"ค่ะพี่ภวินทร์" เรียวปากบางตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ

"ทานข้าวเสร็จแล้ว อิงอยากจะไปไหนต่อหรือเปล่า"

"อิงแล้วแต่พี่ภวินทร์เลยค่ะ"

"ก็ได้ครับ งั้นพอทานข้าวเสร็จเดี๋ยวเราไปซื้อของกันนะอิง"

"ได้ค่ะพี่ภวินทร์"

"งั้นทานข้าวต่อเถอะ แล้วจะได้ไปซื้อของกัน" พูดจบ ทั้งสองก็รับประทานอาหารต่อ เสร็จแล้วจึงออกจากร้านอาหารไปขึ้นรถหรูของภวินทร์และขับออกไป

ร้านเครื่องประดับ

ภวินทร์พาอิงดาวมายังร้านขายเครื่องประดับที่แม่ของเขาจะเป็นลูกค้าประจำอยู่ที่นี่

"อิงอยากได้อะไรก็เลือกเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจพี่"

"อิงเลือกไม่ถูกค่ะ พี่ภวินทร์ช่วยอิงเลือกหน่อยสิคะ"

ภวินทร์ทำท่าครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกไป

"สร้อยข้อมือเป็นไง"

"เอาสร้อยข้อมือก็ได้ค่ะ" ว่าแล้ว ภวินทร์ก็บอกกับพนักงาน

"ขอดูสร้อยข้อมือเส้นนั้นหน่อยครับ"

"ได้ค่ะคุณภวินทร์" รับคำเสร็จ พนักงานสาวก็หยิบสร้อยข้อมือฝังเพชรออกมา ภวินทร์หยิบมาแล้วหันถามอิงดาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เส้นนี้อิงชอบไหม"

"ชอบค่ะ สวยมากเลยค่ะพี่ภวินทร์" อิงดาวเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"งั้นเดี๋ยวพี่ใส่ให้นะ" จากนั้น อิงดาวก็ยื่นมือให้คนตัวสูงได้สวมสร้อยข้อมือ ก่อนเรียวปากเล็กจะเอ่ยบอกไป

"อิงชอบเส้นนี้ค่ะพี่ภวินทร์"

"อิงไม่ลองดูเส้นอื่นก่อนเหรอ เผื่อจะมีที่สวยกว่านี้" เรียวปากหยักสวยถามเพื่อความแน่ใจ

"อิงชอบเส้นนี้แล้วค่ะพี่ภวินทร์"

"ตกลงเอาเส้นนี้ใช่ไหมครับ"

"เอาเส้นนี้ค่ะ"

"ตกลง" พูดจบ ร่างสูงก็หยิบบัตรแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าสตางค์แบรนด์หรูยื่นให้พนักงานไปจัดการ ก่อนที่ภวินทร์กับอิงดาวจะออกจากร้านไป