Novels by MsAgaserJ

PROLOGUE Ramdam ko ang pag-init nang gilid ng mga mata ko habang pinanonood siyang abalahin ang sarili niya sa pag-aasikaso sakin. Kita ko ang pagod sa mga mata niya, pero hindi agad iyon mahahalata sa kanya dahil malaki ang ngiti niya sa bawat kilos niya, kaya naman mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. "Oh! You're awake." Aniya nang makita ako. Pilit naman akong ngumiti sa kanya. "I was signing her birth certificate, but I haven't written anything on her name because we chose two names for the girl, right? I don't know what to choose, so it's a good thing you're awake now," Malaking ngiting sabi niya. "Bakit nandito ka? Diba may review session kayo?" Agad na tanong ko, kita ko naman kung paano maglaho ang ngiti sa labi niya. "How could I miss my daughter's birth? Of course I want to be here for you and for our daughter." Ramdam ko ang pait sa boses niya habang binibigkas ang mga salitang iyon. "Ayos naman ako...ayos lang kami. Hindi ka na dapat pumunta. Dapat inuna mo nang punt

HAPPILY EVER AFTER Tumagal pa ng ilang araw ang pananatili namin dito sa Palawan. At sa mga araw na iyon ay sabay naming binalikan ni Wesley ang mga lugar na pinuntahan namin noon kasama ang mga bata. Tulad na lang ngayon, nasa tabing-dagat kami at naglalakad-lakad. Dati ay tatlo lang kaming magkakasama, pero ngayon ay apat na. Pero sa mga araw na ito, marami pa ring bumabagabag sa isip ko kahit na pilit kong tinutuon ang atensyon ko sa pamilya ko. Hindi ko lang maiwasang isipin si Ate Scarlett. Ang dami kong gustong itanong sa kanya—kung bakit hindi siya nagsabi sa akin tungkol sa sitwasyon niya o kung bakit bigla na lang siyang nawala sa mga taong lumipas. At ngayon naman, pati si Lucian ay hindi alam kung nasaan sila. Ayoko na lang ipaubaya sa tadhana ang pagkikita namin; desidido na akong mas lalo siyang hanapin. "Are you okay? What's bothering you?" tanong ni Wesley. "Nothing, I'm fine," saad ko sa kanya. "Where are the kids?" tanong ko nang mapansing wala ang dalawa. Kanin

TRUTH "Lucian? Ikaw si Lucian?" hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya. Hindi ko siya agad nakilala dahil medyo nagbago ang mukha nito. Si Lucian lang naman ang naging amo ng Ate Scarlett ko noong nagtatrabaho siya sa Maynila. At si Lucian rin ang ama ni Liora; ang anak nila ni Ate Scarlett. "Do you know Scarlett's whereabouts?" diretsong tanong niya sa akin. "Hindi ba't ako dapat ang nagtatanong sa iyo niyan? You’re my sister's partner! Bakit mo sa akin tinatanong kung nasaan siya?" inis na sabi ko rito. "Could you just answer my question, ha?" iritableng saad nito. "No," madiing sabi ko. "I don't know where she is. I lost communication with her years ago. I should be the one asking where she is, dahil ikaw ang kasama niya! Nasaan ang ate ko!" "Look, I have no idea where your sister is. She suddenly disappeared with Liora," aniya. "Anong ginawa mo sa, Ate ko? Did you hurt her that's why she disappeared?!" galit na sigaw ko sa kanya at paulit-ulit siyang pinaghahampas sa bras

SOMEONE FAMILIAR Nang magising ako, hindi pamilyar sa akin ang buong paligid, pero agad na naagaw ng atensyon ko ang mga taong kasama ko sa kwarto. "M-Mom? Dad?" tawag ko sa atensyon nila. "Hiraya! Oh gosh! Thank God you're awake!" Agad lumapit si Mommy sa akin at niyakap ako. Hindi ko masyadong maalala ang huling nangyari bago ako nawalan ng malay. Basta ang alam ko, pati si Roger ay nawawala. "M-Mommy, where's Wesley? Si Roger at Ayla? Nasaan sila?" kinakabahang tanong ko nang mapansing sila lang ang wala rito. "The kids are fine, pero si Wesley... naging kritikal ang kondisyon niya," saad ni Dad na lalong nagpahina sa akin. "H-How did that happen? What really happened?" naiiyak na tanong ko sa kanya. "He went out looking for Roger pero hindi rin siya agad nakabalik. Matapos ang ilang oras na paghahanap sa kanilang dalawa, nakita silang walang malay sa kabilang dalampasigan. Roger is in good condition now, pero si Wesley... hindi namin alam ang totoong nangyari kung bakit nag

REGRETS & PAIN "Do you want a drink? It’s so hot right now, you should drink something cold," saad ni Wesley bago tumayo. Hindi man lang nito hinintay ang sagot ko. Tahimik kong pinagmasdan ang buong paligid habang pilit na inaalala ang lahat ng nakaraan. Parehas na parehas pa rin ang simoy ng hangin, ang amoy ng dagat, at ang mainit na tirik ng araw. Kahit halos kalahating dekada na ang nakalipas mula nang lisanin ko ang paraisong ito, sariwa pa rin ang lahat sa isip at alaala ko. "Mama! Let's swim!" sigaw ni Ayla habang kasama niya si Roger na nagtatampisaw sa tubig-dagat. "Ayla, huwag kang lalayo kay Kuya, okay? Stay with him!" paalala ko rito, pero naging abala na siya sa paglalaro ng tubig at hindi na ako sinagot. Napabuga na lang ako sa hangin at muling nilibot ang paningin ko para hanapin si Wesley. May ilang minuto na rin kasi ang nakalipas ng umalis siya, at hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nakakabalik. Nahinto ang tingin ko sa isang bar stall nang makita siyang ma

UNEXPECTED ENCOUNTER Tulad ng pinangako ni Wesley kay Roger, binisita namin ang puntod ni Lola. Ramdam ko ang bigat ng dibdib ko nang makita ang puntod niya. Halatang walang bumibisita sa kanya sa mga nakalipas na taon dahil madumi ang paligid nito. "Do you want to move her remains back to the city?" tanong ni Wesley sa akin. Agad naman akong umiling. "No, I know my grandmother would want to stay here," saad ko. "If that’s what you want, then. But I suggest moving her to a better resting place so that even if we can't visit her, someone can take care of her graveyard," suhestyon niya. Tumango na lang ako bilang sagot. "Are you happy to see Lola?" tanong ko kay Roger. Kahit tahimik ay tumango ito bilang sagot. Habang si Ayla naman ay tahimik lang sa tabi ng ama niya. Halos magdadalawang taon pa lang siya nang mawala si Lola, kaya siguro hindi niya rin ito maalala. Ilang minuto lang ang itinalagi namin sa sementeryo bago namin napagdesisyunang umuwi. "Where are we going?" agad n

CHERRYNang makauwi ako sa bahay ay naabutan ko na sila Oliver at Charlie―hinatid daw sila ng driver ni Keefer kaninang umaga.At kahit ayokong pumasok sa trabaho dahil baka makita ko lang siya—wala akong nagawa kung hindi ayusin ang sarili ko dahil tumawag si Maam Asarie at hinahanap ako—gusto niya daw akong makausap—wari ko ay magtatanong siya tungkol sa nangyari kagabi."Oh gosh, Cherry. Good thing you're here," salubong sakin ni Ma'am Asarie ng makapasok ako sa loob ng restaurant."Good morning po, ma'am. May kaylangan po ba kayo sakin?" tanong ko kahit na alam ko ang pakay niya."Yes, dear, I just want to know what happened after you left last night—I mean, until now hindi ko pa rin matawagan si Keefer. I'm just worried about him. Kasama mo ba siya kagabi?" sunod sunod na tanong niya sakin."Ah yes po, ma'am. Nakauwi naman po ng ligtas si Sir Keefer sa bahay niya. Huwag po kayong magalala," pangaalo ko sa kanya kahit ang totoo naman ay kasama ko pang natulog nag anak niya."Oh go

CHERRYTahimik lang ako habang pinapanood si Ruby na magtimpla ng kape. Yes, Ruby, Keefer's fiancée.Parang gusto kong sabunutan ang sarili ko matapos kong malaman ang tungkol sa kanya. I just slept with someone's man!"Here's your coffee," aniya, and inilagay sa harap ko ang isang ng tasang kape. Napalunok naman ako ng makita iyon. "I didn't put any poison in there if that's what you're thinking," saad niya na ikinagulat ko.Pilit na lang akong ngumiti sa kanya bago inumin ang kapeng binigay niya.Isa lang talaga ang pinagtataka ko kay Ruby—bakit sobrang kalmado niya matapos niyang makita ang isang babae katabing matulog ang nobyo niya? Totoo kayang fiance siya ni Keefer? O baka naman nakikipagbiruan lang siya?Pero kasi pamilyar ang boses niya sakin. Naalala ko siya iyong narinig kong kausap ni Keefer sa office―kaya talagang posible na fiance siya ni Keefer."You must be curious why I'm acting like this—you probably expect that I will throw a rage after I saw you sleeping with my fi

CHERRY Ramdam ko ang pag-init ng buong katawan ko nang nanatiling nakadikit ang labi niya sa akin. Wala sa sariling napakapit ako sa buhok niya upang mas lalong palalimin ang halik niya sa akin. Siguro ay malakas na rin ang tama ng alak sa katawan ko kaya hindi na ang sisink in sa utak ko kung anong ginagawa naming dalawa. Halos habulin na namin ang paghinga ng maghiwalay ang mga labi namin. Akala ko ay doon na mahihinto iyon hanggang sa muli niyang abutin ang labi ko at marahan akong hinalikan. "Wait!" tapik ko sa kanya para pigilan siya. "Someone...might see us here," saad ko at inilibot ang paningin ko sa paligid. Kaming dalawa lang naman ang nandidito pero hindi pa rin ako mapakali na baka may ibang makakita sa amin. Kahit medyo may tama na ako ay hindi pa rin maalis sa isip ko iyon. "Then do you mind coming with me?" tanong niya at inabot ang kamay sakin. Napatitig naman ako doon bago iyon kunin. Sabay kaming lumabas ng rooftop at pumuntang parking lot―pinagbuksan ni

CHERRY Tahimik kong pinahiran ng ointment ang nagdudugong kamay ni Keefer, habang siya ay malayo lang ang tingin sa akin. Nandito kami ngayon sa taas ng rooftop―nag papahangin at nag babakasakali na baka lumamig ang ulo niya. Buti na lang ay napakiusapan ni Maam Asarie ang mga media na huwag nang maglabas ng anumang pahayag ukol sa nangyari kanina. But knowing paparazzi, panigurado akong ilalabas at ilalabas nila ang balita patungkol dito. "Are you good?" biglang tanong niya sakin. "Tss. Sarili mo dapat ang tinatanong mo, hindi ako," inis kong sagot sa kanya. "Ano bang pumasok sa kokote mo at sinapak mo yung reporter? Hindi mo ba naisip yung pwede mangyari pag ginawa mo yon? Lalo na sa mommy mo?" "Ngayon ko lang naisip niyan. Earlier, all I could think about was how I could get you away from those reporters. I could barely think about what's going to happen after I punch that asshole," ika niya na nagpahinto sakin. Why would he feel something like that towards me? Nagiwas na

CHERRY Tahimik lang ako sa isang sulok habang pinapanood ang iba na magsaya. Umalis kasi si Keefer dahil may isang businessman gustong kumausap sa kanya. Sila Ma'am Asarie naman ay busy sa pag-entertain sa mga guest. At dahil wala naman akong ka-close na kilala dito ay nagtatago na lang ako sa isang sulok. May mga media pa rin kasi sa loob ng venue. Mahirap na at baka may makakita sa akin. "Drinks maam." saad ng isang waiter at inabutan ako ng isang baso ng alak. Hindi ko sana iyon tatanggapin dahil nakatatlong baso na ako, pero wala akong nagawa nang maabot niya na iyon sa akin. Napabuga na lang ako sa hangin bago inumin iyon. Medyo masakit na sa tyan dahil hindi na ako sanay uminom, pero buti na lang ay hindi pa nanlalabo ang paningin ko. Ibig sabihin ay wala pa akong tama. 'Goods pako-' Parang huminto ang buong paligid ko ng maramdaman kong sumabit ang heels ko sa damit ko. Akala ko ay tuluyan na akong matutumba mula sa pagkakatayo nang biglang may matigas na braso ang suma

CHERRY Nang makarating kami sa venue ay halos lumuwa ang mga mata ko kung gaano kaenggrande ang ayos ng labas. Oo, labas ng venue, pano nalang sa loob? Alam ko naman na bongga ang magiging selebrasyon pero hindi ko naman inakala na ganito ka bongga, walang wala kaysa sa naiisip ko. Ganito siguro pag mahal ng lalaki ang babae, gagawin lahat para maipakita ang pagmamahal sa asawa. "You good? We have to go inside," agaw ni Sir―Keefer sa atensyon ko. Tumango naman ako sa kanya bago niya ako alalayan papasok sa loob. Halos huminto ang paghinga ko nang maramdaman ko ang pagpulupot ng kamay niya sa bewang ko. At tuluyan na ngang lumuwa ang mata ko ng makarating kami sa loob. This is a one-day event! Pero hindi mo maiisip yun dahil sa sobrang engrande ng ayos. Nagulat naman ako ng biglang may mag-flash mula sa paligid. Media? Bakit may media? "You have to walk on a red carpet," rinig kong kausap ng lalaki kay Keefer. Bigla naman akong nakaramdam ng kaba nang makita ko kung gaano karami