Novels by MsAgaserJ

Chapter 294Dumating ang araw ng pag-alis namin papuntang Palawan. Sila Ate Didi at Ate Dainty muna ang mamamahala at magbabantay ng hacienda habang wala kami ni Kio.Hindi niya kasi sinabi sa pamilya niya ang tungkol sa pagpunta niya sa Palawan para hanapin ang kapatid niya. Kaya napagpasyahan niyang sila Ate Didi muna ang magbabantay ng hacienda.At tulad ng sinabi niya, umalis si Riya nang walang paalam. Hindi ko man lang siya nakausap.Nalulungkot ako dahil kahit sa maikling panahon lang kami nagkasama ay itinuring ko pa rin siya bilang kaibigan ko.Bago kami tuluyang umalis ay kinausap ko rin si Hilda na kung maaari ay tingnan-tingnan niya pansamantala si Itay sa ospital. Mas maganda na kasing kilala ko ang nagbabantay sa kanya habang wala ako, lalo na at hindi ko alam kung gaano kami katagal na mananatili sa Palawan."Have you packed your things?" rinig kong tanong sa akin ni Kio nang makita niya ako."Tapos na," simpleng sagot ko rito."Good. We're leaving in a few minutes," ani

Chapter 293"Don't move..." bulong nito sa akin.Hindi naman ako nakagalaw mula sa kinatatayuan ko dahil sa sobrang gulat. Parehas kaming nanatiling tahimik habang patuloy na nagkakagulo sa loob."Libutin ninyo hanggang loob!" rinig kong sigaw nila kaya mas lalo akong kinabahan."Tsk, we can't stay here," aniya at muling hinatak ang kamay ko."T-Teka, Kio? Saan tayo pupunta?" takot na tanong ko sa kanya."We need to leave. We will get caught if we stay here longer," aniya. Wala akong nagawa kundi sumunod sa kanya hanggang makarating kami sa parking lot."Paano mo nalamang nandito ako?" tanong ko sa kanya nang makita namin ang sasakyan niya. "Sinundan mo ba ako?" muling tanong ko na kinahinto niya."Sinundan? Bakit naman kita susundan?" may pagkasarkastikong sabi niya bago ako pinapasok sa loob ng sasakyan."Anong ginagawa mo dito kung ganoon?" tanong ko ulit. Kita ko naman ang pagkunot ng noo niya."I usually go here for a drink," aniya at pinaandar ang sasakyan.Napailing naman ako. P

Chapter 292Agad na nagsalubong ang mga kilay ko nang marinig ang sinabi niya.Tulad ng inaasahan ko, may iba na naman siyang pakay. At alam na alam ko kung ano iyon dahil kahit sa kailaliman ng sikmura niya, alam ko ang takbo ng isip at ugali niya.Padabog kong inilapag ang papel sa lamesa niya. "Hindi na ako magpapagamit sa iyo," madiing sabi ko sa kanya."Really?" nakangising tanong niya.Tumayo ako mula sa pagkakaupo kaya naman napaatras siya. "Oo. Mas pipilitin ko pang magkandakuba sa ibang trabaho na alam kong marangal kaysa gawin ang gusto mo," madiing sabi ko sa kanya."Okay, if that's what you want. Pero sabi mo kanina ay wala kang pera—""Maghahanap ako ng paraan at babayaran kita. Magkano ba ang binayaran mo sa ospital ni Itay? Ibibigay ko sa iyo nang buo, at kung gusto mo ay dadagdagan ko pa ng interes," matapang na sabi ko, habang mas lalong lumalaki ang ngisi sa kanyang labi."Okay, let's see," aniya at muling bumalik sa upuan niya para kuhanin ang isa pang papel. "See it

Chapter 291Kinabukasan ay nakalabas din ako ng ospital. Habang si Itay naman ay wala pa ring malay hanggang ngayon, kaya naman napagdesisyunan kong umuwi muna para makapagdala ako ng gamit niya pagbalik ko."Hoy Maria! Lumabas ka diyan! Demonyita ka!" rinig kong sigaw ng isang pamilyar na boses mula sa labas ng bahay namin.Napabuga na lang ako sa hangin bago isantabi ang mga ginagawa ko at labasin siya."Magandang umaga po, Aling Myrna," bati ko sa kanya."Anong maganda sa umaga, ha! Pagkatapos ng ginawa mo sa anak ko, tingin mo ba ay may igaganda pa ang umaga ko!" galit na sigaw niya."Hindi ko na po kasalanan kung nakulong si Wayne. Sarili niya pong kapabayaan iyon, lalo na matapos ang ginawa niya kay Itay," sagot ko rito."Demonyita ka talaga! Kung hindi mo sana nilandi ang anak ko ay hindi 'to mangyayari sa kanya! Kasalanan mo lahat ng 'to!" dagdag niya pa."Si Wayne po ang kusang lumapit sa akin. Sa tingin niyo po ba ay aabot ng dalawang taon ang panliligaw niya sa akin kung nil

Chapter 290Ramdam ko ang pananakit ng buong katawan ko nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata.Hindi pamilyar sa akin ang lugar kaya naman kahit masakit ay pinilit kong umupo mula sa pagkakahiga."Oy! Ano ba? Huwag ka munang masyadong gumalaw," rinig kong sabi ni Hilda."Nasaan ako?" nanghihinang tanong ko sa kanya bago inilibot ang tingin sa paligid."Nasa ospital ka, hindi ko alam kung anong nangyari sa'yo. Basta tinawagan na lang ako ni Kio," aniya. Nang marinig ko ang sinabi niya ay agad na bumalik lahat ng alaala ko.Simula nang makausap ko si Wayne hanggang sa ginawa niyang pananakit kay Itay ay muli kong naalala."H-Hilda, si Itay? Nasaan si Itay?""Ang itay mo? Nandito ang itay mo?" takang tanong niya sa akin."Hindi ko maalala ang nangyari pero duguan si Itay, Hilda! Sinaksak siya ni Wayne," kwento ko sa kanya."Ano!" hindi makapaniwalang sabi niya. "Teka, tatawag ako ng doktor," aniya at dali-daling lumabas.Napasabunot na lang ako sa sarili kong buhok dahil hindi k

Chapter 289TW: This chapter contains sensitive scenes. Please skip if you feel uncomfortable.Kinabukasan ay napagdesisyonan kong huwag muna pumasok sa hacienda. Linggo naman at walang masyadong trabahong kailangang gawin.Sa mga ganitong araw ay pumapasok pa rin talaga ako, pero sa ngayon ay kailangan ko ng katahimikan at kapayapaan. Hindi ko makukuha iyon kung papasok ako sa trabaho at makikita si Kio.Sumabay pa si Wayne sa mga iniisip ko. Halos magdamag siyang tumatawag at nagpapadala ng mensahe. Pero ni isa sa mga iyon ay hindi ko sinagot o binasa.Masyadong sarado ang isip ko ngayon para makausap siya. At panigurado akong itatanggi at itatanggi niya ang ginawa niyang panloloko sa akin.Napahinto na lang ako sa pagmumuni-muni ko nang makarinig ng sunod-sunod na katok mula sa labas ng bahay.Tumayo ako mula sa kama para silipin kung sino iyon. At nang makitang si Wayne iyon ay parang lalong nasira ang araw ko."Anong kailangan mo?" walang emosyong tanong ko sa kanya nang pagbuksan

CHERRYNang makauwi ako sa bahay ay naabutan ko na sila Oliver at Charlie―hinatid daw sila ng driver ni Keefer kaninang umaga.At kahit ayokong pumasok sa trabaho dahil baka makita ko lang siya—wala akong nagawa kung hindi ayusin ang sarili ko dahil tumawag si Maam Asarie at hinahanap ako—gusto niya daw akong makausap—wari ko ay magtatanong siya tungkol sa nangyari kagabi."Oh gosh, Cherry. Good thing you're here," salubong sakin ni Ma'am Asarie ng makapasok ako sa loob ng restaurant."Good morning po, ma'am. May kaylangan po ba kayo sakin?" tanong ko kahit na alam ko ang pakay niya."Yes, dear, I just want to know what happened after you left last night—I mean, until now hindi ko pa rin matawagan si Keefer. I'm just worried about him. Kasama mo ba siya kagabi?" sunod sunod na tanong niya sakin."Ah yes po, ma'am. Nakauwi naman po ng ligtas si Sir Keefer sa bahay niya. Huwag po kayong magalala," pangaalo ko sa kanya kahit ang totoo naman ay kasama ko pang natulog nag anak niya."Oh go

CHERRYTahimik lang ako habang pinapanood si Ruby na magtimpla ng kape. Yes, Ruby, Keefer's fiancée.Parang gusto kong sabunutan ang sarili ko matapos kong malaman ang tungkol sa kanya. I just slept with someone's man!"Here's your coffee," aniya, and inilagay sa harap ko ang isang ng tasang kape. Napalunok naman ako ng makita iyon. "I didn't put any poison in there if that's what you're thinking," saad niya na ikinagulat ko.Pilit na lang akong ngumiti sa kanya bago inumin ang kapeng binigay niya.Isa lang talaga ang pinagtataka ko kay Ruby—bakit sobrang kalmado niya matapos niyang makita ang isang babae katabing matulog ang nobyo niya? Totoo kayang fiance siya ni Keefer? O baka naman nakikipagbiruan lang siya?Pero kasi pamilyar ang boses niya sakin. Naalala ko siya iyong narinig kong kausap ni Keefer sa office―kaya talagang posible na fiance siya ni Keefer."You must be curious why I'm acting like this—you probably expect that I will throw a rage after I saw you sleeping with my fi

CHERRY Ramdam ko ang pag-init ng buong katawan ko nang nanatiling nakadikit ang labi niya sa akin. Wala sa sariling napakapit ako sa buhok niya upang mas lalong palalimin ang halik niya sa akin. Siguro ay malakas na rin ang tama ng alak sa katawan ko kaya hindi na ang sisink in sa utak ko kung anong ginagawa naming dalawa. Halos habulin na namin ang paghinga ng maghiwalay ang mga labi namin. Akala ko ay doon na mahihinto iyon hanggang sa muli niyang abutin ang labi ko at marahan akong hinalikan. "Wait!" tapik ko sa kanya para pigilan siya. "Someone...might see us here," saad ko at inilibot ang paningin ko sa paligid. Kaming dalawa lang naman ang nandidito pero hindi pa rin ako mapakali na baka may ibang makakita sa amin. Kahit medyo may tama na ako ay hindi pa rin maalis sa isip ko iyon. "Then do you mind coming with me?" tanong niya at inabot ang kamay sakin. Napatitig naman ako doon bago iyon kunin. Sabay kaming lumabas ng rooftop at pumuntang parking lot―pinagbuksan ni

CHERRY Tahimik kong pinahiran ng ointment ang nagdudugong kamay ni Keefer, habang siya ay malayo lang ang tingin sa akin. Nandito kami ngayon sa taas ng rooftop―nag papahangin at nag babakasakali na baka lumamig ang ulo niya. Buti na lang ay napakiusapan ni Maam Asarie ang mga media na huwag nang maglabas ng anumang pahayag ukol sa nangyari kanina. But knowing paparazzi, panigurado akong ilalabas at ilalabas nila ang balita patungkol dito. "Are you good?" biglang tanong niya sakin. "Tss. Sarili mo dapat ang tinatanong mo, hindi ako," inis kong sagot sa kanya. "Ano bang pumasok sa kokote mo at sinapak mo yung reporter? Hindi mo ba naisip yung pwede mangyari pag ginawa mo yon? Lalo na sa mommy mo?" "Ngayon ko lang naisip niyan. Earlier, all I could think about was how I could get you away from those reporters. I could barely think about what's going to happen after I punch that asshole," ika niya na nagpahinto sakin. Why would he feel something like that towards me? Nagiwas na

CHERRY Tahimik lang ako sa isang sulok habang pinapanood ang iba na magsaya. Umalis kasi si Keefer dahil may isang businessman gustong kumausap sa kanya. Sila Ma'am Asarie naman ay busy sa pag-entertain sa mga guest. At dahil wala naman akong ka-close na kilala dito ay nagtatago na lang ako sa isang sulok. May mga media pa rin kasi sa loob ng venue. Mahirap na at baka may makakita sa akin. "Drinks maam." saad ng isang waiter at inabutan ako ng isang baso ng alak. Hindi ko sana iyon tatanggapin dahil nakatatlong baso na ako, pero wala akong nagawa nang maabot niya na iyon sa akin. Napabuga na lang ako sa hangin bago inumin iyon. Medyo masakit na sa tyan dahil hindi na ako sanay uminom, pero buti na lang ay hindi pa nanlalabo ang paningin ko. Ibig sabihin ay wala pa akong tama. 'Goods pako-' Parang huminto ang buong paligid ko ng maramdaman kong sumabit ang heels ko sa damit ko. Akala ko ay tuluyan na akong matutumba mula sa pagkakatayo nang biglang may matigas na braso ang suma

CHERRY Nang makarating kami sa venue ay halos lumuwa ang mga mata ko kung gaano kaenggrande ang ayos ng labas. Oo, labas ng venue, pano nalang sa loob? Alam ko naman na bongga ang magiging selebrasyon pero hindi ko naman inakala na ganito ka bongga, walang wala kaysa sa naiisip ko. Ganito siguro pag mahal ng lalaki ang babae, gagawin lahat para maipakita ang pagmamahal sa asawa. "You good? We have to go inside," agaw ni Sir―Keefer sa atensyon ko. Tumango naman ako sa kanya bago niya ako alalayan papasok sa loob. Halos huminto ang paghinga ko nang maramdaman ko ang pagpulupot ng kamay niya sa bewang ko. At tuluyan na ngang lumuwa ang mata ko ng makarating kami sa loob. This is a one-day event! Pero hindi mo maiisip yun dahil sa sobrang engrande ng ayos. Nagulat naman ako ng biglang may mag-flash mula sa paligid. Media? Bakit may media? "You have to walk on a red carpet," rinig kong kausap ng lalaki kay Keefer. Bigla naman akong nakaramdam ng kaba nang makita ko kung gaano karami