Nobela ni ลมหนาวปลายตุลา

บทที่ 82 บอกน้องหลังมื้อเย็นสิ้นสุดลง ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามกิจวัตรเดิมราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ มะลิก้มหน้าก้มตาเก็บโต๊ะอย่างเงียบเชียบ มีเพียงเสียงจานชามกระทบกันเบาๆ ดังสะท้อนอยู่ในห้องครัวที่เงียบงันกว่าทุกวัน ขณะที่น่านน้ำปลีกตัวขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมแม้แต่คำเดียวไม่นานนัก เขาก็อาบน้ำเสร็จและลงมานั่งเอนกายที่โซฟาหน้าทีวี จอภาพสว่างวาบฉายภาพรายการต่างๆไปเรื่อยเปื่อย แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับมันเลยสักนิด สายตาคมเหม่อลอยไปไกล ใจของเขายังคงชั่งน้ำหนักและพยายามหาคำพูดที่ถนอมใจที่สุดมาบอกกับคนตัวเล็กส่วนมะลิ... เธอหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่นานครู่ใหญ่ เวลาที่ผ่านไปแต่ละนาทีช่างเชื่องช้าจนน่านน้ำรู้สึกอึดอัดไปทั้งอก ความรู้สึกมันตีตื้นขึ้นมาจนจุก หากปล่อยให้เรื่องนี้ค้างคาอยู่ต่อไปอีกเพียงนิดเดียว เขาอาจจะเปลี่ยนใจทิ้งอนาคต หรือแย่กว่านั้นคือเขาอาจจะไม่มีความกล้าพอที่จะพูดมันออกมาเลยตลอดกาลเมื่อประตูห้องน้ำเปิดออก มะลิเดินออกมาในชุดนอนเรียบร้อย ก

บทที่ 81 ความลำบากใจของคนทั้งสองน่านน้ำขับรถเข้ามาจอดในลานบ้านอย่างช้าๆ เครื่องยนต์ดับสนิทไปแล้วแต่เขายังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับตัวเปิดประตูรถออกไป ถุงอาหารมื้อเย็นที่เขาแวะซื้อมายังวางนิ่งอยู่ที่เบาะหลัง ทุกอย่างดูเป็นกิจวัตรปกติเหมือนทุกวันทว่ามือใหญ่ที่กำพวงมาลัยกลับบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆจนข้อนิ้วขาวโพลน ราวกับว่าการก้าวลงจากรถในวันนี้... มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากสาหัสกว่าครั้งไหนๆเขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อไล่ความหน่วงที่จุกอยู่ในอก มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่มันคือความอึดอัดใจที่ไม่รู้จะเริ่มต้นบอกข่าวนี้กับคนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกมาต้อนรับเขาในอีกไม่กี่วินาทีนี้ยังไงแล้วก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด... ประตูบ้านเปิดออกมาพร้อมกับร่างนุ่มนิ่มที่คุ้นตามะลิก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่มันกลับสว่างไสวเสียจนทำให้ลานบ้านที่แสนธรรมดาดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา รอยยิ้มนั้นสว่างวาบเข้ามาถึงในหัวใจที่กำลังห่อเหี่ยวของน่านน

บทที่ 80 หน้าที่ที่ไม่อยากรับณ ห้องผู้บริหารแผนกนักบินบรรยากาศเคร่งขรึมเสียจนกาแฟที่วางนิ่งอยู่ในแก้วดูจะเครียดตามไปด้วย ชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาท่าทางภูมิฐานทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่พลางจ้องมองรุ่นน้องคนสนิทด้วยสายตาที่อ่านยากกัปตันคงเดช คือผู้คร่ำหวอดในวงการการบิน และเป็นทั้งต้นแบบรวมถึงเป็นคนเดียวที่กล้าลากหูเคี่ยวเข็นน่านน้ำมาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้“ไปเหอะมึง เชื่อพี่” กัปตันคงเดชพูดอย่างไม่รับฟังคำปฏิเสธตั้งแต่ประโยคแรกน่านน้ำถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าซังกะตายเหมือนคนโดนบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำที่สุดในชีวิต“พี่เดช… แต่มันเดือนนึงเลยนะพี่”เขาประท้วงเสียงแผ่ว หากเป็นเมื่อก่อน ระยะเวลาแค่เดือนเดียวสำหรับคนที่ไม่เคยมีพันธะหรือผูกพันกับใครอย่างเขา มันช่างสั้นจนแทบไม่ต้องคิดแต่สำหรับเขาในตอนนี้... เวลาเดือนหนึ่งที่ต้องห่างจากคนตัวเล็กที่บ้าน มันโคตรจะยาวนานจนเขาไม่อยากจะจินตนาการถึงความทรมานนั้นเลย“ก็เอ่อสิว่ะ เดือนนึงม

บทที่ 79 เช้าที่แสนสุขมะลิอ้าปากพะงาบๆ เตรียมจะโต้กลับความหน้าด้านหน้าทนของคนตัวโต แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้เลย เพราะนอกจากมือใหญ่จะยังดื้อดึงตรึงมือเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหนแล้ว เจ้าของร่างสูงยังตีหน้าตายทำเหมือนว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมันช่างแสนธรรมดาและบริสุทธิ์ใจเสียเหลือเกิน“เมื่อคืนหนูโหดมากนะ… กุนยังกลัวอยู่เลย”เขาพ่นประโยคนั้นออกมาหน้าตาเฉย แถมยังแกล้งทำปากยื่นเลียนแบบคนกำลังเสียขวัญสุดชีวิต ทั้งที่แววตาพราวระยับนั่นจ้องจะเขมือบเธอซ้ำอีกรอบแทบทนไม่ไหว มะลิหน้าแดงแป๊ดจนแทบจะระเบิด ส่วนน่านน้ำน่ะเหรอ... นั่งทำหน้ายียวนกวนประสาทชนิดที่ต่อให้ฟ้าข้างบนมีตา ก็คงช่วยอะไรคนน่าสงสารอย่างเธอในวินาทีนี้ไม่ได้แล้ว!ด้วยความที่ทั้งเขิน ทั้งโกรธ และโมโห ที่ไม่สามารถทำอะไรเขาไม่ได้มากนัก มือเล็กที่ถูกเขากดไว้จึงตัดสินใจออกแรงหยิกเข้าที่ร่างหนาด้วยความรู้สึกหมั่นไส้สุดใจแต่แทนที่จะหยิกเจอผิวเนื้อนุ่มๆ เธอกลับปะทะเข้ากับมัดกล้ามเนื้อแข็งปั๋งที่เป็นลอนแน่นจนหยิกแทบไ

บทที่ 78 เติมน้องไม่ต้องเดาให้เหนื่อยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากนั้น เพราะเพียงไม่กี่นาที มะลิก็อยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของน่านน้ำ หน้าหวานแดงระเรื่อเหมือนลูกพีชสุกที่โดนคนเจ้าเล่ห์จับกินไม่หยุดแน่นอน… น่านน้ำไม่ได้แค่ตรวจดูว่าส่วนนั้นเป็นยังไง แต่ยังรังแกน้องเพิ่มอีกนิดให้มันเปียกฉ่ำและบวมแดงขึ้นอีกหน่อย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองเพิ่งกลับถึงบ้านจากไฟล์ที่แสนยาวนาน ยังไม่เปลี่ยนชุด ยังไม่อาบน้ำ ยังไม่กินข้าวแม้แต่คำเดียว…แต่คนหน้าตายกลับยักไหล่ในใจอย่างไม่แยแสเหมือนเรื่องพวกนั้นมันไร้สาระที่สุดในชีวิตมาทำหน้าอ้อนรอขนาดนี้ ใครมันจะไปอยากกินข้าวอาบน้ำกัน มันก็ต้องอยากกินน้องนี้แหละถูกต้องที่สุดแล้ว......หลังจากแกล้งไปสักพัก น่านน้ำก็ยกมือขึ้นบีบแก้มน้องเบาๆ เหมือนอยากให้คนตัวเล็กรู้ว่าเขายังไม่ได้หายคิดถึงเท่าไร“กุนกลับมา…ทำไมหนูไม่พูดอะไรกับกุนเลย”เขาแกล้งบ่นแต่รอยยิ้มมันห้ามไม่อยู่“รู้นะว่าหนูคิดถึงกุนอ่ะ…”มะลิเมื่อได้ยินก็รีบก้มหน้า แก้มแดงจนเหมือนโดนใครเ

บทที่ 77 คิดถึงกุนไหม? ทางด้านมะลิยังค้อนเขาในใจที่ทิ้งโน้ตแกล้งไว้ให้เธอเขินคนเดียว แต่พอเดินกลับลงมาที่ห้องนอนแขก เห็นโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ก็หยิบขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอแล้วข้อความของน่านน้ำที่ส่งมาตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนก็เด้งเรียงกันอยู่เต็มไปหมด NN⭐️ | หนูตื่นรึยัง? NN⭐️ | ตื่นแล้วทายาด้วยนะ ห้ามดื้อ NN⭐️ | ตื่นแล้วไลน์บอกกุนด้วย NN⭐️ | กุนเทคออฟแล้วนะ แค่ได้อ่านหัวใจเธอก็เต้นตึกตัก ริมฝีปากเล็กเผลอยิ้มออกมาเองจนเต็มใบหน้า ความงอนเมื่อครู่…ละลายหายไปทันที กุนส่งมาขนาดนี้เลยเหรอ…ปกติเขาจะสนใจใครขนาดนี้ด้วยหรือเปล่านะ…

บทที่ 243 สายเปย์เริ่มเลย ธนินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะสวมกอดพิมพ์ไว้แน่น แล้วจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาด้วยความรักที่ล้นปรี่ ก่อนจะเอื้อมไปลงหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดเก้าอี้ไว้แล้วพาร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างอ่อนโยน “ดื้อชะมัด...” เขากระซิบเสียงแผ่วข้างหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนปนห่

บทที่ 242 อย่าดื้อนัก แววตาของเขาไม่ละจากใบหน้าของเธอแม้แต่วินาทีเดียว ความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ไม่มีใครต้องพูดออกมาให้ชัดเจน แค่รอยยิ้มและน้ำเสียงนั้น ก็พอให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบกลบเสียงลมหายใจของตัวเอง “ไม่รู้แล้ว ตอนนี้รู้แค่ว่าหิวค่ะ” พิมพูดเสียงอู้อี้ ทั้งเขินทั

“ได้เลย... พิมให้ทำอะไรผมทำแบบนั้น....” “ปากหวาน.....” ธนินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะจูบพิมอีกครั้งอย่างอดใจไม่ไหวก่อนจะยอมปล่อยแล้วมองไปทางโทรศัพท์ของตัวเอง “แต่ตอนนี้ผมว่าผมต้องเคลียร์กับเพื่อนผมบ้างแล้วล่ะ” เขายกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วเปิดดูหน้าจอ Missed Calls ชัช Miss call 42 สาย คุณศ

บทที่ 241 เพื่อนจ๋าอย่าด่าแรง พิมตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่แสนจะอบอุ่นและปลอดภัย ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยจากอ้อมแขนแข็งแรงก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อดูเวลา 14:05 น. ดวงตาที่เคยปรือด้วยความง่วงงุนของพิมเบิกกว้างขึ้นในทันทีที่ได้เห็นตัวเลขบนหน้าจอ Missed Ca

บทที่ 240 ของขวัญชิ้นแรก ธนินทร์มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างเงียบงัน สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แฝงด้วยเงาลึกบางอย่าง เงาของคนที่เคยสูญเสียและไม่อยากสูญเสียอีก เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนุ่มแต่หนักแน่นพอจะสั่นหัวใจคนฟัง “พรุ่งนี้เราไปดูคอนโดกันนะ... ระหว่างนี้ ก่อนพิมลาออก เราจะอยู่ด้วยกันที่นั่น

บทที่ 239 ของอยู่ไหน “ตอนนี้พิมต้องอยู่กรุงเทพฯ ไปก่อนนะคะ” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ พลางพิงลงกับอกของคนตรงหน้า “ใกล้กลับไปบินแล้ว... พิมเลื่อนตารางออกไปสองไฟลท์เพราะเรื่องของเรา” คำพูดนั้นทำให้หัวใจที่เพิ่งลอยอยู่เหนือเมฆของชายหนุ่มเหมือนถูกดึงกลับมาสู่พื้นดินทันที ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งคู่ เ