Novels by ลมหนาวปลายตุลา

บทที่ 132 อาละวาดน่านน้ำตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อทุกคนพร้อมใจกันบีบเขาให้จนมุมแบบนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป!ได้สิ... ยังไงเขาก็ถูกมองว่าเป็นเด็กนอกคอกของตระกูลอยู่แล้ว ถ้าจะโวยเขาก็ต้องโวยให้ครบทุกคน ร่างสูงกระชากประตูรถพุ่งขึ้นไปนั่งประจำที่ ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับตรงไปยังตึกใหญ่ของเครือวรจักรกรุ๊ปด้วยความเร็วที่พร้อมจะปะทะกับทุกอย่างที่ขวางหน้าป๊า... ป๊าเตรียมงบซื้อโคมไฟโต๊ะทำงานใหม่ไว้ได้เลย! เขาสบถในใจอย่างมาดร้ายรถสีดำคันสวยเบรกเสียงดังเอี้ยดหน้าตึกสำนักงานใหญ่ของเครือวรจักรกรุ้ป แบบไม่มีมารยาทใดๆทั้งสิ้น รปภ.ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูทำท่าจะวิ่งเข้ามาไล่รถที่จอดไม่เป็นที่ แต่พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่ก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้าถมึงทึงและแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ ทุกคนก็ชะงักก้มหัวให้แทบไม่ทันพร้อมกับปล่อยให้ลูกชายคนเล็กของเจ้าของอาณาจักรเดินลิ่วเข้าตึกไปโดยไม่มีใครกล้าขวาง........โครม!! เสียงผลักประตูห้องทำงานของเจ้าสัววิกรม ดังสนั่นหวั่นไหวจนพนักงานที่อยู

บทที่ 131 น่านน้ำผิดมากหรอเช้าวันถัดมาเสียงเครื่องยนต์ดับลงที่หน้าบ้านของน่านฟ้าตั้งแต่เวลาหกโมงเช้า น่านน้ำนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบหน้าที่ซูบเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด เขาตัดสินใจยกตารางบินทั้งหมดในเดือนนี้ให้คนอื่นบินแทนจนหมดสิ้น เพราะเขารู้ดีว่าสภาพจิตใจที่พังทลายแบบนี้ เขาไม่มีสมาธิพอจะรับผิดชอบชีวิตใครบนท้องฟ้าได้ และที่สำคัญ... อาการบาดเจ็บที่มือขวาซึ่งกระดูกแตกจนต้องเข้าเฝือกอ่อนไว้ ก็เป็นอุปสรรคใหญ่ที่ทำให้เขาทำงานไม่ได้อยู่ดีสายตาคมดุที่แฝงไปด้วยความกังวลทอดมองเข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสงบผิดปกติ รถของน่านฟ้าที่ควรจะจอดอยู่ที่เดิมหายไป ประตูบ้านใหญ่ที่ปิดสนิทไม่มีเงาของพี่เขยจอมกวนที่มักจะออกมาเป็นปราการด่านแรกเเสมอไม่มีคนอยู่บ้านสินะ...ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาเปิดประตูรถลงมาโดยไม่สนความเจ็บปวดที่มือข้างที่เข้าเฝือก ร่างกำยำใช้มือซ้ายที่ยังใช้งานได้ดียันตัวกระโดดข้ามรั้วสูงปีนเข้าบ้านพี่สาวตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้านต่อกฎหมายหรือมารยาทใด

บทที่ 130 คู่แฝดนรก“คนนี้น่ะเหรอที่บอกว่า คอยดูแลน้ำที่บ้าน?” ท่านถามซ้ำพลางกวาดสายตามองร่างเล็กที่ดูบอบบางเสียจนแทบจะปลิวไปตามลมอีกครั้ง“ใช่ค่ะ คนนี้แหละ ชื่อมะลิ” น่านฟ้าแนะนำชื่อพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นแม่คุณหญิงยี่หวาค่อยๆเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างโซฟา มะลิเมื่อเห็นท่าทางภูมิฐานของผู้มาเยือนใหม่เธอก็ค่อยๆยกมือไหว้ขึ้นช้าๆ แม้ในหัวจะสับสนและมึนตึนไปหมด เพราะทุกอย่างรอบตัวดูจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเกินกว่าที่เด็กสาวอย่างเธอจะรับมือไหวผู้หญิงคนนี้คงเป็นคุณแม่ของคุณฟ้ากับกุนแน่ ๆ... มะลิไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะคิดหรือหวาดกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว สติที่เหลือน้อยนิดทำให้ร่างบางทำได้เพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลอง เธอเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่ร้าวไปทั้งตัวและพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อความน่าเอ็นดูที่ผสมปนเปไปกับร่องรอยความโศกเศร้าบนใบหน้าขาวผุดผ่องนั้นสะกิดใจคุณหญิงยี่หวาอย่างแรง ท่านมองเห็นความใสซื่อในแววตาคู่นั้น ความรู้สึกเอ็น

บทที่ 129 มะลิจ๋ากลับมาเถอะ“ไม่เอา! ผมไม่ทำแผล!“ มือหนาสะบัดซ้อนไปที่ข้างหลังเหมือนเด็กๆ ”มะลิออกมาทำแผลให้กุนนะ! กุนเจ็บ!”เสียงตะโกนอย่างหน้าไม่อายของน่านน้ำดังก้องไปทั่วหน้าบ้าน เขาไม่ยอมให้ไทม์แตะต้องตัวแม้แต่นิดเดียว ยิ่งเห็นว่าการทำตัวเป็นหมาบ้าไม่ได้ผล ชายหนุ่มผู้แสนทะนงตัวก็ขุดเอาความเจ้าเล่ห์มาใช้แบบหน้าด้านๆไทม์ถึงกับลอบถอนหายใจยาวพลางมองน้องเมียด้วยความระอา นี่สองคนพี่น้องเขาโตกันมาแบบไหนกันนะ คนพี่ก็เผด็จการไม่มีใครเกิน คนน้องก็รั้นจนกู่ไม่กลับทว่าสุดท้ายคนเป็นพี่ที่มีวุฒิภาวะมากกว่าอย่างไทม์ก็อดไม่ได้ที่จะเห็นใจผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่ารักเมียเหมือนกัน เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนหอบแฮกก่อนจะวางมือหนาลงบนบ่าของน่านน้ำอย่างมั่นคง“น้ำฟังพี่... ให้เวลาน้องเขาหน่อย” ไทม์กระซิบเสียงต่ำทว่าหนักแน่นเพื่อดึงสติคนตรงหน้าที่กำลังเสียศูนย์ “ตอนมาถึงน้องเขาร้องไห้แทบขาดใจ ไม่ได้หนีมาเพราะไม่รักแน่ๆ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะ”ไทม์ตัดสินใจบอกในสิ่งที่พอจะบอกไ

บทที่ 128 ตามคืนหัวใจภายในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหราและเงียบสงบของบ้านน่านฟ้า เจ้าของบ้านสาวกำลังขะมักเขม้นกับการคัดกรองรายชื่อสูตินรีแพทย์ระดับต้นๆของประเทศ เพื่อเตรียมการดูแลสมาชิกใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลก“รพ.นี้แหละ ไม่ไกลบ้านมากด้วย เดินทางสะดวกเผื่อเจ็บท้องกะทันหัน” น่านฟ้ายื่นหน้าจอแท็บเล็ตไปให้มะลิที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆ“ได้ค่ะ” น้องตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบาแบบขอไปที ดวงตาที่ยังบวมช้ำมองหน้าจอผ่านๆโดยที่ใจไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่เห็นเลยแม้แต่นิดในจังหวะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันระบบรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านก็ดังขึ้น น่านฟ้าเหลือบมองเลขทะเบียนรถและชื่อผู้มาเยือนที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ... หมาบ้าผู้เกรี้ยวกราดตามกลิ่นมาถึงหน้าถ้ำแล้ว“พี่ไทม์คะ” น่านฟ้าลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องทำงานของสามีที่อยู่ติดกัน“ว่าไงครับ?” ไทม์สามีหนุ่มผู้แสนดีเงยหน้าจากกองเอกสารส่งยิ้มให้ภรรยาสุดที่รัก“พี่ไทม์ช่วยไปกันหมาบ้าไม่ใ

บทที่ 127 ดวงใจของน่านน้ำบนห้องบังคับการบินที่สูงเสียดฟ้า น่านน้ำนั่งจ้องมองหมู่เมฆเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความว้าวุ่น วันนี้เขาทำการบินได้แย่ที่สุดในชีวิต แย่จนโคไพลอตต้องแอบมองด้วยความกังวลอยู่หลายครั้ง ใจเขามันหวิวสั่นอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างมันกัดกินใจเขาจนนั่งไม่ติดเก้าอี้คิดถึง... คิดถึงมะลิใจจะขาดความห่างเหินในช่วงสี่ห้าวันที่ผ่านมามันทรมานยิ่งกว่าทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในชีวิต เขาไม่อยากกลับไปบ้านแล้วเจอแต่ความหมางเมินหรือเจอสายตาที่คอยแต่จะหลบเลี่ยงจากคนตัวเล็กอีกต่อไปแล้วพอทีกับทิฐิบ้าบอพวกนั้น!น่านน้ำกำมือแน่นขณะตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขาไม่สนแล้วว่าน้องจะอยู่กับเขาเพราะบุญคุณหรือเพราะอะไร แต่เขาอยากกอด อยากจูบ อยากสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของมะลิ อยากอ้อนน้อง คุยกับน้อง ดูแลน้องเหมือนที่เคยทำมาตลอด ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีที่เขาสร้างขึ้นมาบังหน้ามันช่างไร้ค่าเมื่อเทียบกับการไม่มีเธออยู่ในอ้อมแขน

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ

บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร

สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง

บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม

บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ

“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th