Novels by ลมหนาวปลายตุลา

บทที่ 144 ฟ้าของน่านน้ำ (จบ)พอถึงโรงพยาบาล ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้อย่างรวดเร็วด้วยความคล่องแคล้วของป้าสาย แกจัดการเอกสารและประสานงานกับพยาบาลทุกอย่างแทนเจ้านายได้อย่างครบถ้วนกบวนความ เพราะในขณะนี้คุณพ่อไม่ยอมห่างจากคุณแม่เลยแม้แต่วินาทีเดียวมือหนาของน่านน้ำกุมมือมะลิไว้แน่นขณะที่พยาบาลเข็นเตียงเข้าไปในห้องเตรียมคลอด ใบหน้าเคร่งเครียดของเขาทำเอาพยาบาลสาวๆไม่กล้าสบตา“กุนคะ... หนูไม่ค่อยปวดแล้ว ไม่เป็นไรนะ” น้องบอกเสียงอ่อนพยายามจะให้เขาไปนั่งรอข้างนอก เพราะเห็นสีหน้าของสามีแล้วก็สงสารกลัวเขาจะเครียดไปมากกว่านี้“ไม่เอากุนจะอยู่ตรงนี้” เขายืนยันเสียงแข็ง แววตาคมกริบจ้องมองเตียงไม่วางตา ราวกับว่าถ้าเขาละสายตาไปเพียงวินาทีเดียวมะลิจะคลอดลูกออกมาโดยที่เขาไม่ทันได้ให้กำลังใจ“แต่คุณหมอกับพยาบาลเขาทำงานลำบากค่ะ” มะลิถอนหายใจเบาๆ พลางหันไปมองบุคลากรทางการแพทย์ที่ยืนประสานมือยิ้มมองน่านน้ำอยู่ข้างๆเตียงอย่างใจเย็น พวกเขาคงชินกับอาการหวงเมียของคุณพ่อมือใหม่มานักต่อนักแล้ว

บทที่ 143 ความตื่นตระหนกของคุณพ่อและแล้วเดือนที่8ของการตั้งครรภ์ก็มาถึง ท้องของมะลิขยายกลมโตจนเห็นได้ชัด“กุนแน่ใจเหรอคะว่าไม่อยากให้หมอบอกเพศลูก…คุณแม่ถามหนูมาไม่หยุดเลย”น้องที่นอนพิงอกสามีอยู่บนโซฟาเอ่ยถามขึ้น พลางเงยหน้ามองปลายคางคมเข้มของคุณพ่อมือใหม่ที่นับวันจะยิ่งติดเมียหนักกว่าเดิม“กุนอยากรู้วันนั้น... ก้อนแป้งจะเป็นเด็กผู้หญิง หรือเด็กผู้ชายกุนก็รักหมด” เขาตอบเสียงนุ่มพรางลูบท้องกลมๆของมะลิไปอย่างแสนรัก“แล้วถ้าไม่ใช่ทั้งคู่ล่ะคะ?” มะลิยิ้มถามหยั่งเชิง“ก็รักอยู่ดี”เขาตอบแบบไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คำตอบนั้นทำเอาคนฟังใจฟูจนต้องขยับเข้าไปซุกอกเขาให้แน่นขึ้น แต่แล้วประโยคถัดมาก็ทำให้มะลิถึงกับต้องถอนหายใจ“ส่วนหนูก็ไม่ต้องคุยกับแม่เยอะ ชอบมาพาหนูไปนั่นนี่ กุนไม่ชอบเลย” เขาบ่นอุบอิบพลางหน้ามุ่ยมะลิมองค้อนให้สามีทันที นั่นมันแม่ตัวเองแท้ๆนะ ทำไมถึงได้หวงเธอจากแม่ขนาดนี้ หวงจนบางครั้งมันดูเกินกว่าเหตุ จนมะลิเริ่มสงสัยว่ามันมีอะไรอย

บทที่ 142 ประคบประงมสุดใจถ้าจะบอกว่าการตั้งครรภ์ไม่สร้างปัญหาอะไรให้เลยก็คงไม่จริงทั้งหมด เพราะแม้หน้าท้องของมะลิจะยังไม่โตจนเดินเหินลำบาก แต่ร่างกายส่วนที่เปลี่ยนแปลงชัดเจนที่สุดในช่วงอายุครรภ์ 5-6 เดือนนี้ คือหน้าอกหน้าใจที่ขยายขนาดขึ้นจนผิดหูผิดตาของเดิมที่มะลิมีมามันก็ใหญ่โตเกินตัวอยู่แล้ว แต่พอมีเจ้าก้อนแป้งมาช่วยกระตุ้นฮอร์โมนคุณแม่ก็ทำให้มันขยายขนาดเพิ่มขึ้นไปอีก จนตอนนี้นอกจากมะลิจะเริ่มบ่นปวดหลังบ่อยๆ เธอยังต้องรับศึกหนักจากการถูกสามีจอมหื่นที่พักหลังมานี้ติดกลิ่นเมียขั้นรุนแรงคอยจะฟัดคอยจะกดอยู่ตลอดเวลา“หนู... มันใหญ่ขนาดนี้ได้จริงๆเหรอ?” น่านน้ำพึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องมองความอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากชุดนอนเนื้อบางเบา มือหนาทั้งสองข้างส่งไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นนั้นไว้อย่างเต็มไม้เต็มมือ พลางนวดเฟ้นเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวเขากดใบหน้าซุกลงไปกลางร่องอกอิ่ม สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นกว่าปกติหลายเท่าตัว น่านน้ำฟัดเต้าเมียอย่างบ้าคลั่ง ปลายจมูกและริมฝีปากร้อนผ่า

บทที่ 141 คนเห่อเมียปัญหาต่อมาของคู่สามีภรรยาป้ายแดง และว่าที่คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่คือ เรื่องเรียนของมะลิที่กำลังจะเปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และกลายเป็นประเด็นถกเถียงกันไม่หยุดตั้งแต่บนเตียงยันโต๊ะอาหาร“หนูไม่ดรอปค่ะ... หนูจะเรียนให้จบปี1อีกแค่4เดือนเอง หนูไหวค่ะกุน” มะลิยืนยันเสียงแข็งใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างดื้อรั้น เธอไม่อยากเสียเวลาเรียนไปเปล่าๆเพราะคำนวณไว้แล้วว่าถ้าเรียนจบเทอมนี้ พอลูกคลอดเธอก็จะมีเวลาพักฟื้นอีกสองเดือนก่อนเปิดเทอมปี2พอดี“แต่หนูจะไปกลับมหาลัยแบบนั้นได้ยังไง? ท้องหนูก็จะโตขึ้นทุกวันนะ... ถ้ากุนไปบิน กุนจะสบายใจได้เหรอที่หนูจะนั่งแท็กซี่ไปเองแบบนั้นน่ะ” น่านน้ำแย้งด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบชนกัน“หนูไปได้จริงๆค่ะ กับแค่ไปนั่งเรียนเอง...”“ไม่ได้! กุนไม่ยอม!” น่านน้ำตัดบทเสียงดังฟังชัด เขาจินตนาการไปถึงภาพเมียตัวน้อยเดินเบียดเสียดกับคนเยอะๆในรั้วมหาลัย หรือนั่งแท็กซี่ที่ขับกระโชกโฮกฮากแล้

บทที่ 140 ว่าที่คุณพ่อวินาทีถัดมาภายในรถยุโรปคันหรู เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของน่านน้ำก็ดังขึ้น หน้าจอสมาร์ทโฟนกะพริบถี่รัวไปด้วยการแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ที่ไอ้พวกเพื่อนที่พึ่งไม่ได้กำลังรัวข้อความเข้ามาถามไถ่กันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งด่า ทั้งอึ้ง ทั้งอยากรู้ความจริงแต่ที่หนักกว่านั้นคือรายชื่อเบอร์โทรเข้าที่โชว์เด่นอยู่บนหน้าจอ...น่านฟ้า ที่เห็นข่าวไวที่สุดสลับกับสายของ คุณหญิงยี่หวา และตามมาติดๆด้วยสายของ เจ้าสัววิกรม โทรศัพท์ของน่านน้ำสั่นสะเทือนค้างระงมจนคนตัวเล็กข้างๆหันไปมองด้วยความกังวล“ไม่รับเลยเหรอคะกุน...” มะลิถามเสียงแผ่ว พลางมองหน้าจอที่ชื่อของน่านฟ้ายังคงโชว์ค้างอยู่แบบนั้น“ไม่รับ”น่านน้ำตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเจือไปด้วยความสะใจ เขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างคนอารมณ์ดีที่สุดในรอบเดือน ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มปิดเครื่องตัดการติดต่อจากโลกภายนอกไปทันที แสงไฟจากหน้าจอดับลงพร้อมกับความวุ่นวายที่ถูกตัดทิ้งไว้เบื้องหลัง“ปล่อยไปเถอะ... พวก

บทที่ 139 ระดับน่านน้ำต้องเล่นใหญ่ประมาณนี้“หา!? พยาน?”เสียงของน่านน้ำดังขึ้นกลางสำนักงานเขตจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง ใบหน้าคมเข้มที่เคยยิ้มแย้มเมื่อครู่กลับกลายเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น เขาจ้องหน้าเจ้าหน้าที่เหมือนเธอกำลังบอกว่าเขาขาดคุณสมบัติในการเป็นหนุ่มหล่อ“จะเป็นผัวเมียกัน... ต้องมีพยานด้วยเหรอ?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ในหัวของกัปตันหนุ่มคิดแค่ว่ามีเขา มีมะลิ และมีใจที่ตรงกันก็น่าจะจบเรื่องแล้ว“ใช่ค่ะ การจดทะเบียนสมรสต้องมีพยานเซ็นรับรองอย่างน้อยสองท่านนะคะ ถึงจะถูกต้องตามกฎหมาย” เจ้าหน้าที่สาวอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้จะเริ่มรู้สึกกดดันจากรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มตรงหน้า“งั้น... คุณเป็นให้ได้ไหมล่ะ?” เขาถามพลางยื่นปากกาคืนให้เจ้าหน้าที่แบบดื้อๆจนน่าหมั่นไส้“ไม่ได้ค่ะ เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตเป็นพยานให้ไม่ได้นะคะคุณ”น่านน้ำพ่นลมหายใจออกมาดังเหอะอย่างขัดใจสุดขีด เขาเสยผมอย่างหัวเสียพลางคิดในใจว่าการจะมีเ

ในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน

..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง

บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ

ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห

บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ

บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน